Plus Achtergrond

Peter Koelewijn: ‘Ik wist precies hoe ik het níét wilde’

In 1977 verscheen van Peter Koelewijn het album Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou. Nu is er een luxe heruitgave, inclusief een nooit uitgebrachte Engelstalige versie.

Zanger Nico Haak maakte in 1977 de hoesfoto voor Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou. Dit is een foto uit dezelfde sessie. Beeld Nico Haak

In de jaren zeventig kocht Peter Koelewijn een drive-inwoning in Soest. Lachen: George Kooymans van Golden Earring bleek iets verderop in de straat precies zo’n woning te hebben gekocht. De twee konden het al snel goed met elkaar vinden. Toen ze op een dag in de tuin van Koelewijn samen wat zaten te kletsen, meldde zich een jongetje.

Koelewijn (die eind deze maand 79 wordt): “Het was zo’n gassie van een jaar of acht, net als toen mijn zoon Joep. Tegen George was het meteen: ‘Meneer, mag ik uw handtekening? Toen hij zich daarna tot mij wendde, stond ik al op om ook een handtekening te zetten, maar nee, hij kwam voor wat anders: ‘Weet u waar Joep is? Ik zou met hem gaan spelen.’ Geen idee dat ik ook iets in de muziek deed. ­George zag er de lol wel van in en sprak de onsterfelijk woorden: ‘Ik kan wel merken dat je ouder wordt, ­papa’.”

Soloalbum

En ja, met die woorden kon de toen 36-jarige Koelewijn wel wat. In een dag schreef hij het nummer Je wordt ouder papa. In dezelfde tijd schreef hij in een avond KL 204. Het zijn de grote hits van Koelewijns in 1977 verschenen solo­album Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou. Zelf vindt Koelewijn dat hij daarna ook heus nog ‘heel aardige’ dingen heeft gedaan, maar allerwegen wordt de plaat uit 1977, met veelal heel persoonlijke songs, beschouwd als de kroon op zijn werk.

Koelewijn, wiens carrière in 1960 van start was gegaan met de nummer 1-hit Kom van dat dak af, was in de jaren zeventig in de muziekwereld vooral actief (en heel succesvol) als songschrijver en producer van artiesten als Bonnie St. Claire, Nico Haak, Willeke Alberti en Ria Valk.

Elton John

Op zijn eerste soloalbum klonk heel andere muziek, geïnspireerd door persoonlijke favorieten als Elton John en vooral Rod Stewart. Koelewijns teksten gingen op de plaat aanzienlijk dieper dan gebruikelijk. “Het idee borrelde al een tijdje, in 1977 kwam het eruit. Bij platenmaatschappij Bovema was mijn status door al die productiesuccessen dusdanig dat ik op mijn soloalbum kon doen wat ik wilde. Ze legden me geen strobreed in de weg.”

Hij werd op het album begeleid door de crème de la crème van de toenmalige Nederlandse studiomuzikanten. “Wat me bij het zogeheten betere Nederlandstalige lied altijd enorm stoorde, was de muzikale begeleiding. Boudewijn de Groot was eigenlijk de enige bij wie het goed ging. Robert Long: práchtige teksten, maar wat een truttige muziek. Zelfs bij de songs van Neerlands Hoop dacht ik: wat is dat pietepeuterig opgenomen. Ik wist precies hoe ik het níet wilde.”

De muzikanten liet Koelewijn eerst een week lang in een studio wennen aan het repertoire. Harry van Hoof, ooit pianist in zijn begeleidingsgroep de Rockets, schreef strijkersarrangementen. Het was allemaal veel kostbaarder dan hoe hij normaal werkte, maar de platenmaatschappij kon tevreden zijn. Het album was een verkoopsucces en werd behalve met een gouden plaat ook onderscheiden met een Edison.

Wat destijds niet bekend was, was dat Koelewijn ook een Engelstalige versie van het album opnam. Dit op instigatie van Freddy Haayen, de Nederlandse platenbaas die het in Londen had geschopt tot directeur van Polydor. “Volgens Freddy was Het beste in mij van internationale kwaliteit. Als ik hem een Engelse versie van de plaat bezorgde, zou hij het wel even regelen allemaal.”

De wereld veroveren

Lang verhaal kort: Haayen deed helemaal niets met de plaat. Na al die jaren kan Koelewijn er wel om lachen. “Maar toen was ik zwaar teleurgesteld. Iedere artiest wil stiekem de wereld veroveren. En als je dan door een grote platenbaas wordt verteld, dat je dat ook echt kan, ga je daar graag in mee natuurlijk. Ik heb toen toch zeker twee maanden met mijn hoofd in de wolken gelopen, maar er gebeurde helemaal niets.”

Bij de huidige heruitgave van Het beste in mij is die nooit eerder uitgebrachte Engelstalige versie bijgevoegd. Op Koelewijns uitspraak van de Engelse taal valt soms best iets af te dingen, maar de vertalingen zijn opvallend goed. Zeker bij KL 204, het relaas van een man die zijn vriendin naar het vliegveld brengt en weet dat daarmee hun relatie ten einde is. 

Waar in de originele versie een autorit naar Schiphol wordt beschreven, rijdt de hoofdfiguur in Flight 204 naar Heath­row. En hij rookt geen Caballero, maar Pall Mall. “Die vertalingen zijn gemaakt door ene David O’Ryan, een Engelse jongen die ik toen kende. Geen idee wat er van hem is geworden, we konden hem nergens vinden. Maar zijn naam staat netjes op de hoes, hopelijk meldt hij zich, als hij nog leeft.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden