Pet Shop Boys brengt vlak sentiment met discobeat

Zanger Neil Tennant speelt op zijn vertrouwde lijzige wijze zijn rol als master of ceremonies. Foto ANP Beeld
Zanger Neil Tennant speelt op zijn vertrouwde lijzige wijze zijn rol als master of ceremonies. Foto ANP

Zijn de Pet Shop Boys de Toppers van het Verenigd Koninkrijk of is het juist andersom? Beide acts hebben hun carrière in elk geval gebouwd op het slim jongleren met kitsch en camp, al doen de Pet Shop Boys dat wel heel wat muzikaler. Het Britse duo stond maandag in de Heineken Music Hall, ruim een week nadat de Toppers de naburige Amsterdam Arena vol hadden gekregen. Twee avonden die zowel aardige overeenkomsten als verschillen vertoonden.

Om te beginnen trokken de Toppers natuurlijk veel meer publiek. Maar terwijl de hardcore aanhang van René, Gordon en Jeroen bestaat uit 'Maak me gek!'-roepende tuthola's, wordt die van de Pet Shop Boys gevormd door het type enthousiaste gay, die met z'n honderden richting podium stormen zo gauw de eerste noten in de Heinekenhal klinken. De beveiliging geeft de moed onmiddellijk op. Het zitconcert is binnen vijf seconden in een sta-, wuif- en meezingfestijn veranderd, net als een week eerder in de Arena.

De muzikale formule die de Pet Shop Boys al sinds hun ontstaan in de vroege jaren tachtig hanteren laat zich in vier woorden samenvatten: sentiment met een discobeat. Het resultaat krijgt al snel het etiket kitsch, maar zanger/conceptualist Neil Tennant en synthesizermagiër Chris Lowe passen het recept zo consequent en over de top toe, dat juist daardoor hun muziek weer een meerwaarde krijgt, zoals dat ook bij de kunst van bijvoorbeeld Andy Warhol en Jeff Koons het geval was of is.

Het beste werk van het tweetal is gekruid met knap gedoceerde ironie. Maar na een album of vijf, zo begin jaren negentig, was dat vaatje wel leeg. Echt goede muziek moet altijd een beetje wringen en dat doet die van de Pet Shop Boys allang niet meer, ook niet op het meest recente, dit voorjaar verschenen album Yes.

Hoewel het duo in 2002 nog met een heuse begeleidingsband in dezelfde Heineken Music Hall stond, kiezen ze ditmaal voor een presentatie met alleen vier zangers/dansers. Alle muziek, opgeslagen in computers, wordt aangestuurd door de traditioneel stoïcijnse Lowe, terwijl zanger Tennant op zijn vertrouwde lijzige wijze zijn rol als master of ceremonies speelt.

Het repertoire bestaat behalve een half dozijn songs van Yes grotendeels uit het jarentachtigrepertoire - niet alleen hits, maar ook wat sterke albumtracks. De show is onderhoudend, maar allesbehalve origineel. Een combinatie van Pink Floyds The Wall - de uit witte kubussen opgebouwde en weer afgebroken muur - en de Residents - de maskers en vreemde kostuums - in combinatie met erg mooie video-animaties die echter wel weer erg aan Kraftwerk doen denken.

Eigenlijk zijn de Pet Shop Boys gewoon een singlesband, realiseer je je als je ze anderhalf uur achtereen ziet. Tijdens de tweede helft slaat de eenvormigheid toe. Tennant en Lowe mogen als de Gilbert & George van de popmuziek dan een ijzersterk imago hebben, dat imago is ook een harnas dat een gebrek aan inhoud moet verbloemen. Gelegenheid tot dansen biedt de muziek echter volop.

Het is ook een raadsel waarom er bij een evenement als dit stoelen in de zaal staan. (PETER BRUYN)

Pet Shop Boys. 2 juni 2009, Heineken Music Hall, Amsterdam

www.petshopboys.co.uk

petshopboys-online.com (fansite)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden