Perquisite wil in muziek niet kiezen

Perquisite tijdens het festival Sziget. Foto ANP Beeld
Perquisite tijdens het festival Sziget. Foto ANP

AMSTERDAM - De manier waarop Pieter Perquin, alias Perquisite, de productie van zijn debuutalbum Across heeft aangepakt, mag je best 21ste-eeuws noemen: eerst in de studio zoveel mogelijk zelf doen, maar wel met twaalf verschillende gastvocalisten, en vervolgens met een volledig ander concept de podia op: een complete band, zonder elektronica en met vocalisten, maar beslist geen twaalf.

C-Mon & Kypski, Baskerville, LCD Soundsystem, ze hebben stuk voor stuk hun eigen aanpak, maar het onderscheid tussen studio en podium delen ze met de Amsterdammer die de afgelopen zes jaar vooral bekendheid kreeg als producer, 'beatcreator' en bandleider naast rapper Pete Philly.

''Vroeger schreef je eerst een nummer. Vervolgens ging je de studio in om dat nummer op te nemen en met dezelfde musici ging je het podium op,'' zegt de Amsterdamse componist en producer. ''Tegenwoordig kun je bijna alles in je eentje op de computer opnemen. Daarna komt de vraag: wat zal ik live doen? Ik heb gekozen voor een band met gitaar, bas, drums en twee zangeressen, waarin alle laptop- en sample-elektronica overboord is gezet. Ik heb er zelfs basgitaar voor leren spelen.''

De zelfverkozen split met rapper Pete Philly, eind vorig jaar, leverde hem geen trauma's op. Integendeel. Pieter kwam handen, oren en tijd te kort om alle projecten aan te nemen die hij aangeboden kreeg of zelf in zijn hoofd had. Vorig jaar kreeg hij al een Gouden Kalf voor zijn muziek voor de film Carmen van het noorden van Jelle Nesna. En dat leverde weer nieuwe opdrachten op.

Maar hij wilde ook tijd vrijmaken voor het soloproject waar hij al aan begonnen was in de tijd dat hij nog met Pete Philly samenwerkte. Het resultaat mag zonder meer een labour of love genoemd worden: een cd in een mooi gebonden boekje, waarin Perquin vertelt over zijn muzikale missie, het verhaal achter iedere song en zijn ontmoeting met ieder van de solisten. Daarbij staan de songteksten, waar doorheen nog vaag handgeschreven aantekeningen van Pieter te zien zijn, als relieken van het wordingsproces.

De liedjes zijn zo gevarieerd als de keuze van de solisten. Veel soul, met een lichte knipoog naar jazz. Hiphop is niet dominant, maar evenmin afwezig.

''Ik wil zelf mijn lied zingen, maar als producer ook anderen de kans geven om hun lied te zingen,'' omschrijft Pieter hardop denkend zijn muziek. ''Maar ook als producer druk ik erg mijn stempel op muziek. Ik ben een echte hands on producer.''

En als het op componeren aankomt is hij een 'ideeënstapelaar'. ''Ik plak heel irrationeel en intuïtief invallen aan elkaar. Pas daarna
begin ik - vanuit het rationele - structuur aan te brengen. En dan
ontstaan er coupletten en
refreinen.''

Als hij er eenmaal andere muzikanten bijhaalt vraagt Pieter zich ook nooit af uit welke hoek ze afkomstig zijn: pop, jazz of klassiek. ''Ik maak alleen onderscheid tussen muziek waar wél en muziek waar geen gevoel in zit,'' zegt de producer. ''Het gaat er om of zo'n muzikant er iets tofs van maakt. Ik laat muzikanten die ik uitnodig ook altijd gewoon doen wat er op dat moment in hen opkomt. Daar kan ik dan zelf later altijd nog mee aan de slag gaan: stukken eruit knippen die ik gebruik of sample.''

Tien jaar geleden, toen hij zijn middelbare school had afgerond en er nog een paar vrije maanden waren voordat hij met een studie bouwkunde in Delft begon, had Pieter voor zichzelf een reis naar Amerika geregeld. In Nederland maakte hij al instrumentale hiphop en hij wilde wel eens weten of men daar in het hip?hopnirvana ook warm voor zou lopen.

''Maar toen ik eenmaal in New York rondliep met m'n demootjes, kwam ik er al snel achter dat daar echt helemaal niemand zit te wachten op de eerste de beste bleekneus uit Holland.''

Vervolgens besloot ik dan maar met de trein door Amerika te reizen. Naar het westen en helemaal via het zuiden weer naar de oostkust. Veel van de foto's in het boek bij Across stammen van die reis. Je zit vaak veertien uur aan één stuk in de trein. Toen heb ik veel nagedacht. Toen is ook het idee geboren voor mijn eigen label, Unexpected Records.

''Tijdens die treinreis door Amerika hebben de ideeën zich gevormd over hoe ik wil werken.'' (PETER BRUYN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden