PlusRecensie

Peeping Tom durft in Triptych diep af te dalen in de menselijke ziel

Peeping Tom. Beeld Virginia Rota
Peeping Tom.Beeld Virginia Rota

Het Belgische theatergezelschap ­Peeping Tom heeft nogal wat sterke punten. Een van de sterkste is het ongeloof dat het bij de kijker weet op te wekken. Terwijl je er toch echt zelf bij zit hoor je geluiden die er niet kunnen zijn. De tijd gaat langzamer dan verwacht. Of sneller. Of achteruit, en dan naar links, en dan nog wat verder achteruit.

Bovendien zijn er die rubberen ledematen die zelfstandig rondzwieren zonder zich iets aan te trekken van de lichamen waar ze bij horen. Laat staan dat ze gehoorzamen aan de zwaartekracht.

De fysieke ervaring die bij een Peeping Tomvoorstelling hoort, ontbrak in de livestream die ITA in het paasweekend presenteerde. Dat kon niet anders. Toch werd dat gemis een heel eind gecompenseerd. De afwisselende cameravoering droeg daar zeker aan bij. Maar het waren vooral de decorwisselingen tussen de delen van deze triptiek die de theaterbeleving dichterbij brachten.

Delicaat randje

Terwijl sommige leden van het gezelschap in hun rol bleven, hielpen anderen de technici met het ver­sjouwen van wandjes en rekwisieten. Dat zorgde voor een mooie balans tussen filmische meeslependheid en de kunstmatigheid van de theatrale situatie. En het is juist op dat delicate randje van illusie en bijna de goochelaar betrappen, waar Peeping Tom altijd intrigeert.

De stukken waaruit Triptych bestaat, werden eerder gecreëerd voor Nederlands Dans Theater: The Missing Door (2014), het met een Zwaan bekroonde The Lost Room (2015) en The Hidden Floor (2017). De artistiek leiders van Peeping Tom, Gabriela Carrizo en Franck Chartier, zagen in 2017 hoe NDT hun drie stukken aan elkaar smeedden tot een kolkende, surrealistische angstdroom.

In de uitvoering door hun eigen gezelschap gooien Carizzo en Chartier er rustig nog een paar schepjes paranoia en delirium bovenop. Ik wil niets afdoen aan de vertolkingen door de NDT-dansers. Die waren ronduit briljant, vooral in technisch opzicht. Toch is het zo dat de leden van Peeping Tom net wat dieper durven af te dalen in de krochten van de menselijke ziel.

Klotsend waterballet

Meteen al in het eerste stuk The Missing Door, waarin we deelgenoot ­worden van de gedachtestroom van een stervende man, slaat de waanzinmeter uit naar 10. Als in een toneel­klucht op steroïden worden deuren opengetrokken en dichtgesmeten. De door herinneringen aan overspel en bloedvergieten doortrokken hallucinatie roept associaties op met de filmtaal van David Lynch.

In het tweede stuk The Lost Room, waarin de verbroken band tussen een moeder en haar baby centraal staat, dringt Roman Polanski’s psychosedrama Repulsion zich op als referentiepunt-van-dienst. In dit segment verslapt de aandacht wel een beetje: door iets te veel herhalingen van bewegingsmateriaal, maar vooral door de afwezigheid van live-prikkels.

De voorstelling herpakt zich in het slotdeel, The Hidden Floor. ­Woekerende groenpartijen en grote hoeveelheden water nemen hier het toneelbeeld over. Het heel- en halfnaakte geschrans, gesjans en geglibber in een met een zondvloed bedreigde horecagelegenheid ontaardt in een klotsend en schuimend waterballet. De ontregeling en claustrofobie wordt bijna tastbaar. Bijna! Was het maar écht live geweest. Dan voelde je het echt.

DANS
Triptych
Choreografieën van Gabriela Carrizo en Franck Chartier
Door Peeping Tom
Gezien 3/4, ITALIVE

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden