PlusAchtergrond

Pedro Slim verzamelt gefotografeerde lijven in allerlei vormen

Rauwe scènes, perfecte lichamen, maar ook een stuk minder perfecte en allemaal in zwart-wit. Een bijzondere fotoverzameling van de Mexicaanse verzamelaar Pedro Slim is nu te zien in het Cobra Museum.

Werk van Arlene Gottfried, New York, 1976. 
 Beeld Pedro Slim Collection
Werk van Arlene Gottfried, New York, 1976.Beeld Pedro Slim Collection

We gaan op zoek naar de eerste foto’s die hij kocht. De Mexicaanse fotoverzamelaar Pedro Slim (71) begon ongeveer 35 jaar geleden met zijn collectie, waarvan een selectie nu te zien is in het Cobra Museum voor Moderne Kunst in Amstelveen.

De inrichting van de zalen heeft hij niet zelf ­gedaan, dus we moeten even zoeken. Hij begon met verzamelen omdat hij nu eenmaal van fotografie hield, vertelt hij.

In de fototentoonstelling Clandestien staat het menselijk lichaam centraal. Circa honderd zwart-witfoto’s tonen figuren en portretten in allerlei verschijningsvormen: perfect of onvolmaakt, zelfbewust of juist heel kwetsbaar.

Drie foto’s van Peter Hujar, dat waren zijn eerste aankopen. Maar waar hangen ze? Het wordt een zoektocht, want Slim is telkens afgeleid door opnames die we tegenkomen. “O, dit vind ik zulke prachtige foto’s,” zegt hij als we bij twee bladen uit 1982 staan van James Herbert. Twee naakte jonge mannen in een deuropening en een andere foto met twee naakten. “Hij maakte stills van video-opnames. Kijk naar die ­beweging! Zijn hoofd is net als een klassiek hoofd, het zou een schilderij uit de 17de eeuw kunnen zijn. Ik heb meer werk van hem maar dit is echt prachtig.”

Bij drie opnames van George Dureau houdt Slim weer in. “Deze foto’s zijn zo belangrijk voor me. Toen ik hem ontdekte werd ik een fervent liefhebber van zijn werk.” George Dureau ging in de jaren zeventig fotoportretten maken waarin de figuren, vaak zijn vrienden, onverstoorbaar in de camera kijken. Door zichtbaar ­fysieke handicaps in beeld te brengen, wilde Dureau onderdrukte mensen transformeren in klassieke goden. Zoals een man zonder benen, die op één hand poseert. “Er ­bestaan nog drie opnames van hem, maar deze is het mooist.”

Niet voor de jeugd

We komen langs een foto van Robert Mapplethorpe uit 1982 van een man die zijn geslacht uit zijn broek haalt – het Cobra Museum waarschuwt voor expliciete beelden, waardoor de tentoonstelling niet zo geschikt is voor jeugdige kijkers. Daarnaast hangt een zelfportret van een naakte Rotimi Fani-Kayode met de Engelse vlag in zijn hand.

“Ik ontdekte zijn werk in een Londense galerie en ging langs bij zijn estate. Dit was de mooiste foto die ze hadden. Fani-Kayode overleed in hetzelfde jaar als Mapplethorpe aan dezelfde vreselijke ziekte waar ze nog steeds geen medicijn tegen hebben gevonden.” Veel foto’s uit Slims collectie zijn gemaakt in de vroege jaren tachtig in New York, wat ook een tijdsbeeld is van een generatie die hard werd getroffen door aids.

We zijn bij de eerste aankopen aangekomen, die foto’s van Peter Hujar. Slim vindt de middelste het mooist, een portret van actrice Lola Pashalinski. “Het is een van de mooiste portretfoto’s die ik ken. We zien haar ogen niet, maar de uitdrukking is prachtig. Er spreekt zo’n enorm gevoel van respect uit deze foto.”

Geen excuses

Slim loopt een beetje besmuikt langs zijn eigen foto’s, portretten van jongemannen die hij omschrijft als straatjongens. Volgens het tekstbordje week hij af van het begrip heteronormativiteit – de overtuiging dat heteroseksualiteit de sociale standaard is. Maar Slim haalt er zijn schouders over op. “Daar was het mij niet om te doen. Misschien ben ik wel een van de pioniers op dit gebied in Mexico, maar er waren veel anderen die met hetzelfde bezig waren.”

Slim koopt alleen maar zwart-witfoto’s en ­alleen zilvergelatine afdrukken. “Die techniek kent geen excuses. Je kunt niets corrigeren. ­Iemand die bij mij komt met een digitale camera, moet die buiten achterlaten. Analoog is de oorsprong van de fotografie. Niets is opwindender dan een beeld zien ontstaan in een ontwikkelbad. Geen digitale foto kan daaraan tippen.”

De tentoonstelling begint met foto’s waarin schoonheidsidealen belangrijk zijn. Maar verderop gaat het om rauwe scènes uit het dagelijks leven, met veel seks en drugs. Een aparte afdeling is ingericht met de foto’s van Arlene Gottfried (1950-2017), die het leven in New York vastlegde. Slim: “Ze was gewoon fantastisch. Ik heb haar ontmoet en begon onmiddellijk te huilen. Als je ziet wat zij heeft bereikt in de fotografie, dat is zo extreem aandoenlijk.”

Clandestien: het lichaam centraal is tot en met ­27 maart te zien in het Cobra Museum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden