Plus concertrecensie

Pearl Jam wint thuiswedstrijd in Amsterdam met gemak

Vedder formuleerde het in zijn Nederlands gesproken openingswoord als volgt: "Wij komen vaak terug, want wij vinden het hier te gek."

Eddie Vedder: een poseur volgens zijn critici, een rock-'n-rollheld van het zuiverste water volgens de aanwezigen in de Ziggo Dome. Beeld Ferdy Damman

Is Pearl Jam klaar om na achttien jaar terug te keren op Pinkpop? Afgaand op het eerste van twee Ziggo Domeconcerten is het antwoord een duidelijk ja.

Het is een standaardeis tijdens de onderhandelingen voor megafestivals van het niveau Pinkpop: bands mogen in dezelfde periode geen eigen shows spelen die concurreren met het festival. Zinloos natuurlijk om te proberen ook Pearl Jam zo'n clausule te laten ondertekenen.

En zo wandelde Eddie Vedder (53) tegen half negen in eenvoudig blauw overhemd de Amsterdamse bühne op. Voor het opsteken van zijn hand ter begroeting ontving hij een dubbele staande ovatie.

Fanloyaliteit
Nederland is nog altijd idolaat van de groep, die, nu het ene na het andere jarennegentigicoon ons ontvalt, bijkans in zijn eentje de gehele grunge-erfenis beheert.

Pearl Jam baadde zich gerieflijk in een warm bad van onvoorwaardelijke fanloyaliteit. Het publiek wist zonder aankondiging wanneer de handen in de lucht moeten of op welk moment een luidkeels geschreeuwd 'yeah, ­yeah, yeah' wordt verlangd.

Vedder formuleerde het in zijn in het Nederlands gesproken openingswoord als volgt: "Wij komen vaak terug, want wij vinden het hier te gek."

Dat bleek. Pearl Jam won zijn thuiswedstrijd in Amsterdam met gemak. Bij rust was het duel al beslist, met dank aan sterspeler Vedder. Een poseur, vinden zijn critici. Een rock-'n-rollheld van het zuiverste water en de stem van een generatie, vonden alle dertigers en veertigers in de strak uitverkochte Ziggo Dome.

Solide en ontspannen
En wie spreekt hen tegen als je Vedder die meeslepende galmstem op vol volume hoort opzetten in rockers als Do the Evolution en Given to Fly?

Pearl Jam

Gehoord Ziggo Dome, gisteren

Daarbij komt dan nog zijn vanzelfsprekende charisma, dat het aura van de gevaarlijke Jim Morrisonachtige rocker tegenwoordig combineert met de uitstraling van een goeiige familieman die helpt op het klassenfeest van zijn kinderen.

Wat volgde was een solide en ontspannen show die in het begin vooral steunde op songs van het album Yield uit 1998, een periode waarin Pearl Jam zijn plek op de Olympus van de rock na een overdonderend debuut langzaam leek te verliezen.

Die toppositie is er niettemin nog steeds. Al enige tijd niet meer gegrondvest op muzikale vooruit­strevendheid, maar wel op een overdonderend livebereik. En dat belooft veel voor vrijdagavond, als de band de eerste dag van het smachtende Pinkpop afsluit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden