PlusMuziekrecensie

Pearl Jam heeft lang niet zo fris en boos geklonken als op Gigaton

Pearl Jam - Gigaton (Monkeywrench Records)Beeld -

Zeven jaar is er verstreken sinds Pearl Jam zijn laatste album uitbracht. Sinds het donderend harde, maar verder niet bijster opwindende album Lightning Bolt uit 2013 is de wind opgestoken rond het hoofdkwartier van de band in Seattle. Meest voelbare verandering is, zo getuigt het nieuwe Gigaton, het aantreden van de regering Trump.

Een presidentschap dat Pearl Jam nieuwe brandstof geeft. Muzikaal is de windrichting weinig anders, maar de bries blaast wel weer aangenaam in het gezicht. Dat komt doordat de band er op zijn elfde album in slaagt verse energie én woede te ontdekken. Die vindt zijn weg in bijna elk nummer op een album dat tegelijk vertrouwd en fris klinkt.

Enige echt noviteit in het eikenhouten interieur van Pearl Jam zijn de ijle synthesizers op de verder vlakke single Dance of the Clairvoyants. Maar wie daarna luistert naar Quick Escape, een bijna vijf minuten lange daverende rocker, verheugt zich alweer op zo’n ouderwets intense live-uitvoering. Pearl Jam heeft het Amerikaanse deel van zijn nieuwe wereldtournee uitgesteld, maar staat voor 22 juli voorlopig nog op de agenda van de Ziggo Dome.

Seven o’clock is een monumentale roadtrip langs vroeger én modern Amerika. We ontmoeten legendarische opperhoofden als Sitting Bull en Crazy Horse om uit te komen in een land waar ‘Sitting Bullshit’ nu de president is. Een tikje Springsteen, een vleugje The Who en vooral veel intensiteit in Eddie Vedders vocalen; dit is het meeslepende hoogtepunt van het album.

Never Destination is de andere muzikale piek. Een frisse rocker vol klassieke Pearl Jam-riffs en een typisch emotioneel geladen grunge refrein: ‘Never destination/Just more denial’. En klinkt Vedder in het in tempo teruggenomen slotcouplet ineens een beetje als Tom Petty op Refugee? Wat een track!

Comes then Goes is het bijna traditionele akoestische intermezzo van de plaat. Een tekst over het voorbijgaan van het leven. Geïnspireerd door de dood van vriend van de band Chris Cornell, frontman van Soundgarden? Bassist Jeff Ament vertelde vorig jaar dat de schrijf- en opnamesessies voor Gigaton vertraging opliepen in de tijd na Cornells dood in 2017. De band kon zijn hoofd er simpelweg niet bij houden. Met Comes then Goes is er in elk geval ook iets moois ontstaan uit die verwarring.

Toch kiest de band niet voor berusting, maar voor boosheid als slottoon van het album. In afsluiter River Cross, met een trage orgelmelodie als fundament, krijgt de regering Trump er nog een keer van langs. ‘A government that thrives on discontent,’ sneert Vedder: een regering die gedijt bij ontevredenheid. In feite geldt voor Pearl Jam muzikaal hetzelfde. De resultaten zijn bij Vedder & co gelukkig totaal anders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden