Plusconcertrecensie

Patti Smith is indrukwekkend zichzelf in De Duif

De 71-jarige Patti Smith bracht dinsdagavond een intrigerende combinatie van haar literatuur, poëzie en muziek in De Duif. Een gedenkwaardige avond, waarop luchtige anekdotes een perfect smeermiddel waren voor haar soms wat taaie poëtische werk.

Patti Smith bracht haar poëzie en muziek ten gehoren in De DuifBeeld ANP

Toen Patti Smith vijf jaar geleden optrad in Paradiso, was het voornaamste dat opviel dat er nog zoveel sprake was van een bepaald soort jeugdige sturm und drang bij de gedoodverfde 'Godmother of punk'.

66 was ze destijds, en nog steeds gutste de urgentie uit haar poriën wanneer ze de klassiekers van albums als Horses (1975) en Easter (1978) inzette.

Smith koppelde de weerbarstigheid van punk aan de al even opwindende literaire scene in het New York van die tijd, en die combinatie klonk decennia na dato nog even fris als toen.

Intrigerend
Inmiddels is Smith 71, maar op haar lauweren rust ze niet. Ze treedt nog steeds veelvuldig op, en bracht onlangs haar nieuwe boek A New Jerusalem uit: een lang prozagedicht over kunst, menselijkheid en geloof in de stijl van de poëzie van de door haar zo bewonderde William Blake.

Van die combinatie van haar literatuur, poëzie en muziek stelde Smith een intrigerend programma samen, waarmee ze momenteel toert, samen met oud-bandlid van de Patti Smith Group, Lenny Kaye.

De Duif is daar de perfecte, intieme locatie voor, zeker omdat Smith ervoor heeft gekozen om alle nummers uitgekleed en akoestisch te spelen. Het blijkt ook een locatie waar Smith, als Jehova's Getuige opgevoed maar zelf niet meer praktiserend, zich bijzonder op haar gemak lijkt te voelen: ze is ontspannen, goedgeluimd en in een soort leeftijdsloze vorm.

Ze wisselt leuke, luchtige anekdotes af met grapjes en dat werkt perfect als smeermiddel voor haar soms wat taaie poëtische werk. Maar je sympathie heeft ze meteen: als ze haar gedicht over de maan inleidt, waarschuwt ze het publiek dat ze vanwege de volle maan vanavond waarschijnlijk niet kunnen slapen, en dan maar poëzie op de muren moeten gaan schrijven.

Diversiteit
Het gedicht dat ze wilde voorlezen kon ze trouwens thuis niet meer terugvinden, vertelt ze. 'So i looked it up on the internet and copied it for tonight', zegt ze innemend en droogjes. Als ze daarna Wing inzet, blijkt hoe goed bij stem ze op haar 71ste nog steeds is; en hoezeer ze nog geen genoeg lijkt te hebben van haar eigen werk.

Door die afwisseling tussen muziek en tekst ontvouwt de avond zich tot een fascinerende staalkaart van Smiths diversiteit en kunnen. Ze vertelt even makkelijk over hoe trots ze is op het feit dat haar nieuwe boek zo mooi ingebonden is en met gouden letters ingestanst als dat ze een bloedserieus pleidooi maakt dat Jeruzalem niemands hoofdstad zou moeten zijn, omdat zoveel verschillende religies er hun oorsprong vinden.

Toch zullen veel aanwezigen vooral komen voor de muziek, en die krijgen ze ook in ruime mate: klassiekers als Dancing Barefoot, Because the Night en een prachtige cover van Bob Dylans Boots of Spanish Leather komen recht uit het hart.

Maar deze avond is vooral gedenkwaardig omdat Smith hier zo zichzelf is. Ze legt het concert stil omdat ze even naar de wc moet, leest een prachtige anekdote voor over haar ontmoeting met haar goede vriend en schrijver Allen Ginsberg met als aanleiding een broodje mosterd met kaas en concludeert op een gegeven moment zonder enige ironie: We are all connected.

Dat was het publiek in de Duif vanavond inderdaad zonder enige twijfel.

Gezien: Patti Smith and Lenny Kaye
Waar: De Duif, 29/05

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden