PlusAchtergrond

Parasite-regisseur Bong Joon-ho: ‘In zwart-wit zie je meer nuances’

Het IFFR vertoonde woensdag een zwart-wit­versie van Parasite. Regisseur Bong Joon-ho maakte in zijn krankzinnige reisschema tijd om zelf bij de wereldpremière te zijn.

Het gezin in Parasite vouwt pizzadozen, om wat te verdienen.

‘Wat doet u hier – u hebt deze film toch allemaal al gezien?,” grapte festivalprogrammeur Gerwin Tamsma woensdagavond bij de eerste vertoning van een bijzondere versie van Parasite op het IFFR: in zwart-wit. Als regisseur Bong Joon-ho (50) even later vraagt wie de film deze avond voor het eerst gaat zien, blijkt het mee te vallen – zeker een kwart van de zaal steekt de hand op.

Bong had speciaal ruimte in zijn overvolle agenda gemaakt voor de wereldpremière van zijn zwart-witte Parasite. “Ik ben blij dat ik er even tussenuit ben,” zei Bong tijdens zijn stijf uitverkochte masterclass, eerder op de middag, over zijn krankzinnige reisschema. Dankzij het succes van Parasite stapt hij zaterdag alweer op het vliegtuig naar New York voor de uitreiking van de Writers Guild Awards. Daarna direct door naar Londen voor de uitreiking van de Bafta’s (vier nominaties) om vervolgens nogmaals de oceaan over te steken voor de Oscaruitreiking in Los Angeles, waar Parasite in de nacht van 9 februari kans maakt op zes prijzen. “Het is pittig,” verzuchtte Bong, “maar daarom is het zo fijn om hier te zijn; even weg uit die hectiek.”

Dat Bong Rotterdam niet uit zijn overvolle schema heeft gekieperd, komt omdat hij goede herinneringen heeft aan het festival.

Bong was er negentien jaar geleden al eens, toen zijn debuutfilm Barking Dogs Never Bite werd vertoond – in een kleiner zaaltje dan die waar de zwart-witversie van Parasite deze editie in drie vertoningen is te zien, grapte de ontspannen Bong tijdens de masterclass.

Jaloers op Hitchcock

De zwart-witversie werd al gemaakt tijdens de postproductie, nog vóór Cannes, waar de zegetocht vorig jaar begon met winst van de Gouden Palm. “Ik was altijd jaloers op filmmakers als Hitchcock, Renoir en Kurosawa, die films in zowel zwart-wit als kleur hebben gemaakt. Door de digitale technologie kan ik nu voor een bescheiden bedrag ook zwart-witfilms maken. Daar zit een beetje ijdelheid bij; veel klassiekers zijn zwart-wit. Ik dacht: als ik mijn film zwart-wit maak, wordt het misschien ook een klassieker.”

Bong had deze stap al eens gezet met zijn film Mother uit 2009. “Toen merkte ik al dat je in zwart-wit meer aandacht hebt voor de nuances in het spel van de acteurs.” Hij haalt de theorie aan dat een kijker maar een beperkte hoeveelheid audiovisuele informatie kan verwerken. “Als je dus één deel informatie verwijdert, zoals hier de kleur, ontstaat er hopelijk ruimte om andere informatie scherper te zien.”

Tijdens zowel de masterclass als het vraaggesprek blijkt Bong een joviale en goedlachse spreker, nooit verlegen om een kwinkslag. Gevraagd naar zijn beste advies voor jonge filmmakers, riposteerde hij gevat: “Heb je het zo moeilijk, dan?,” om dat direct te verzachten met: “Ik ook hoor, ooit.” Alleen als iemand bij de masterclass vraagt wie hij als eerste zou bedanken als hij straks de Oscar wint, valt Bong even stil. “1917 wint de Oscar voor beste film,” zei hij vervolgens, maar daar nam de vragenstelster geen genoegen mee. Bong, ten langen leste: “Je moet maar kijken, 9 februari.”

De zwart-witversie van Parasite is vanaf 13 februari in de bioscopen te zien.

Critics’ Choice

De derde en laatste IFFR-vertoning van de zwart-witte versie van Parasite vrijdagavond is bijzonder. Als onderdeel van het programma Critics’ Choice wordt de film ingeleid door culinair journalist Lot Piscaer, die het zal hebben over de rol van eten in de film (dat er overigens in zwart-wit net wat minder smakelijk uitziet). Na afloop van de vertoning wordt het publiek getrakteerd op Koreaanse snacks en drankjes. Het Critics’ Choiceprogramma, dat in zijn huidige opzet dit jaar zijn zesde editie beleeft op het festival, nodigt internationale filmcritici uit om te reflecteren op films uit het festival.

Bong Joon-ho. De regisseur maakte de zwart-witversie al tijdens de postproductie. ‘Ik dacht: als ik mijn film zwart-wit maak, wordt het misschien ook een klassieker.’Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden