PlusRecensie

Paolo Nutini is terug, met zijn beste werk tot nu toe

Na ruim acht jaar stilte is de Schotse singer-songwriter Paolo Nutini (35) terug met een overdonderend sterke nieuwe plaat. Last Night in the Bittersweet bevat zijn beste werk tot nu toe.

Stefan Raatgever
Last Night In The Bittersweet - Paolo Nutini Beeld
Last Night In The Bittersweet - Paolo Nutini

Acht jaar en twee maanden heeft Paolo Nutini voorbij laten gaan voor hij zijn derde album Caustic Love opvolgt. Een eeuwigheid in de hedendaagse popmuziek waarin hitartiesten geacht worden bijna elke drie maanden nieuwe muziek te laten streamen. Maar Nutini (nog altijd pas 35) is dan ook geen gemiddelde artiest.

Toen hij in 2005 doorbrak met het album These Streets en de aanstekelijke festivalhits Jenny Don’t be Hasty en New Shoes zag hij naast zich generatiegenoten als Newton Faulkner, Kaiser Chiefs of Razorlight de podia bestormen. Namen die inmiddels klinken als voltooid verleden tijd. En dat terwijl er naar het vierde album van Nutini, Last Night in the Bittersweet, al jaren gespannen wordt uitgekeken.

De reden van dit verschil kan niets anders zijn dan buitengewoon talent. De Schotse zanger slaagde er in met zijn rasperige soulstem en meeslepende festivalrock een uniek geluid te fabriceren. Toen erin mei een eerste proeve van het nieuwe werk verscheen, was meteen weer voelbaar hoe groot zijn reikwijdte is. Nutini kan op het eerste gehoor eenvoudige liedjes niet één, maar wel twee of drie niveaus hoger tillen met de intensiteit waarmee hij ze vertolkt.

Dreigend

Through the Echoes is waarschijnlijk een van de beste liedjes die dit jaar zullen verschijnen. De instrumentatie is summier: een akoestische gitaar, een baslijntje, lieflijke percussie. Ook de tekst zal de wereld niet schokken: een verhaal over liefde die alles overwint. Maar wat zingt Nutini het belachelijk goed. Dat het verscheen in de week van het Songfestival was wellicht een onbedoeld statement: kijk, zo doe je dat dus, een lied zingen.

Last Night in the Bittersweet gaat verder waar voorganger Caustic Love eindigde: bij het vermengen van festivalrock met soul, blues en psychedelica. Caustic Love kende met Iron Sky een song – met een sample uit de speech van Charlie Chaplin uit The Great Dictator – die sindsdien jaarlijks de hoogste regionen uit de Top 2000 haalt.

Als er een song van Nutini’s nieuwe plaat ook voor die status in aanmerking komt is het Shine a Light, dat is opgebouwd als een song van indierockformatie The XX. Onderkoeld gespeeld, maar met een dreigende ondertoon. Een glorieus refrein transformeert die schaduw echter naar de volle zon. Dit is een song om een grootse festivalset in de avondzon mee af te sluiten.

Geestverruimende trip

Acid Eyes is bijna net zo’n verslavende indiesong. Sober geïnstrumenteerd en gezongen, maar niettemin meeslepend. Petrified in Love is weer raszuivere britpop. Een stuwende gitaarriff, een meanderend orgeltje en een refrein dat klinkt alsof het al 40 jaar op de radio is.

Opmerkelijk is Nutini’s keuze het album 16 songs te laten bevatten. De geluidscollage waarmee de plaat opent klinkt vooral verwarrend en ook de psychedelica van Heart Filled Up ontspoort en raakt niet meer terug op de juiste route.

Toch is Nutini’s vierde zijn beste werk. Een geestverruimende trip met een adembenemend slot. Writer is een Simon & Garfunkel-achtig akoestisch gitaarpopliedje waar Nutini bewijst ook te kunnen ontroeren door een nummer klein te houden. ‘Baby, I promise that I’ll never change,’ zingt hij. Ook tegen de luisteraar? We hopen het.

ROCK

Paolo Nutini
Last Night in the Bittersweet
(Warner)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden