PlusMuziekrecensie

Ozzy Osbourne is ouderwets tegendraads

null Beeld

Ozzy Osbourne klinkt het meest als Ozzy Osbourne aan het slot van de vette rocker Goodbye. Hij lijkt zich van de microfoon af te wenden. ‘Is it tea time yet?’ vraagt hij gespeeld spontaan. En: Do they sell tea in heaven?’

Ineens zien we Osbourne (71) weer als de tegendraadse doomrocker die het zwartomrande genre altijd wist te kruiden met onverwachte ingevingen. Nu eens beet hij de kop van een duif af, dan weer was hij een beschaafd Engels sprekende tegenhanger van collega’s die het genre steeds meer tot een in een spookhuis opgevoerde musical maakten.

Zijn twaalfde soloalbum is in vrijwel alle opzichten een verrassing. Op geruchten van een snel verslechterende gezondheid – Osbourne lijdt aan parkinson – begonnen journalisten overal ter wereld aan necrologieën van de artiest. Maar na het onderbreken van zijn laatste tournee – Osbourne vertrok naar Zwitserland voor behandeling – verschijnt een album dat vitaal, gevarieerd en zelfs weer een beetje gevaarlijk klinkt. Dat lukt behalve op Goodbye het best op Under the Graveyard, een song die bol staat van de zelfhaat én beukende gitaarriffs.

Vreselijk is zijn samenwerking met Post Malone. Alles aan It’s a Raid klinkt bedacht. Tot aan de bewerkte vocalen van Ozzy toe. Verrassend, inderdaad. Verrassend lelijk.

Pop

Ozzy Osbourne - Ordinary Man (Epic Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden