PlusAlbumrecensie

Oudgediende Avi Avital komt goed mee

Beeld -

Bij de mandoline zullen de oudere popliefhebbers misschien denken aan de Ierse gitarist Rory Gallagher en zijn aanstekelijke nummer Going To My Hometown, of wellicht aan de nederpopgroep Galaxy-Lin, waarin Robbie van Leeuwen, bekend van Shocking Blue, de elektrisch versterkte mandoline tot hoofdinstrument promoveerde. Anderen denken meteen aan Bill Monroe, de virtuoos van de bluegrass.

Minder bekend is dat de mandoline al eeuwen in de klassieke muziek wordt gebruikt. Vivaldi componeerde er diverse stukken voor. Ook Beethoven waagde zich eraan. En in de Zevende symfonie, in de tweede Nachtmusik, van Mahler is de mandoline een essentiële klankkleur. Ook in onze tijd wordt er nog volop voor het instrument gecomponeerd.

Op Art of the Mandolin laat de Israëliër Avi Avital met grote voortvarendheid horen wat er op zijn instrument mogelijk is. Hij begint met Vivaldi’s Concert voor twee mandolines, strijkers en basso continuo, schakelt daarna over op Beethovens Adagio ma non troppo WoO 43/2 voor mandoline en harp (ze mengen prachtig) en zorgt daarna voor menige glimlach bij de luisteraar in David Bruce’s Death Is A Friend of Ours, voor de vrolijk stemmende bezetting van mandoline, gitaar, harp, theorbe en klavecimbel. Even overtuigend als verrassend is hij daarna ook nog in werken van Scarlatti, Ben-Haim en Hans Werner Henze.

Klassiek

Avi Avital
Art of the Mandolin
(Deutsche Grammophon)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden