Opwinding over One Direction in Amsterdam, maar waarom eigenlijk?

Boyband One Direction treedt op in de Arena en dat betekent dat het dinsdag en woensdag een gekkenhuis is in Amsterdam. Maar waarom eigenlijk, wie zijn deze jongens en wat is de reden van hun succes?

One Direction in Estadio Nacional in Santiago, Chili Beeld ANP

Zo'n 100 fans hopen dinsdagmorgen bij de Amsterdam ArenA al een glimp van hun idolen op te vangen. En ook op sociale media wordt druk gespeculeerd: waar slaapt de boyband en wat doen de heren voor en na hun twee concerten?

De fans kunnen niet wachten op de concerten: 'Ik ga de hele tijd buiten staan, misschien adem ik de lucht die Zayn heeft geademd :D', twittert een fan. 'Op deze dag heb ik 280 dagen moeten wachten, eindelijk kan ik vandaag weer naar een concert van One Direction :D AMSTERDAM HERE WE COME!' Maar hoe is de hype rondom dit groepje eigenlijk ontstaan?

Ruim een jaar geleden trad One Direction op in de Ziggo Dome, aanleiding voor Het Parool om de opkomst van One Direction en de terugkeer van de boyband in het algemeen te verduidelijken. Lees het verhaal van 2 mei 2013 hieronder:


One Direction treedt morgen op in de Ziggo Dome. One wie? Het concert was binnen een kwartier uitverkocht. De boybands zijn terug.

De jongens konden niet stoppen met huilen. Dikke tranen biggelden over hun wangen, want ze waren afgevallen bij tv-programma The X Factor in Groot-Brittannië. Harry Styles, Louis Tomlinson, Niall Horan, Zayn Malik en Liam Payne waren allen afzonderlijk niet goed genoeg bevonden om door de auditieronde te komen. Achter de schermen vertelde Niall (16) geëmotioneerd dat het het ergste was wat hem ooit in zijn leven was overkomen.

De jury had groot gelijk: de vijf jongens overtuigden niet. Zayn weigerde te dansen, Niall deed dat wel maar volledig uit de maat en Liam zong zo vlak dat het leek alsof iemand hem per ongeluk het podium had opgeduwd. Toch werden ze teruggeroepen door de jury, zoals dat alleen bij programma's als The X Factor kan. Ze kregen nog één kans, maar dan als groep. Daar hoefden ze niet lang over na te denken.

Dat was de zomer van 2010. We zijn nu tweeënhalf jaar verder en One Direction, zoals de jongens zich hebben genoemd, doet de hoogtijdagen van de boybands uit de jaren negentig herleven. Het succes is vergelijkbaar met dat van Take That, The Backstreet Boys, 'Nsync, Boyzone, Westlife en al die andere jongensgroepen die toentertijd miljoenen albums en singles verkochten.

Doorbraak
In november belandde het tweede album 'Take me home' van One Direction meteen op één in maar liefst 32 landen. In anderhalve maand werden 4,4 miljoen exemplaren wereldwijd verkocht, de vierde plaats van de best verkochte albums van 2012. Eén plaats hoger stond hun debuut, 'Up all night', met 4,5 miljoen exemplaren. Alleen Adele (21) en Taylor Swift (Red) verkochten vorig jaar beter.

In Nederland kwam 'Take me home' in november ook op één binnen in de Album Top 100. Op de toppositie voor singles moest de band iets langer wachten: 'One way or another (teenage kicks)' was eind februari de grootste hit volgens de Single Top 100, en ook 'Live while you're young' and 'Kiss you' haalden vorig jaar de hitlijsten.

De doorbraak van One Direction kondigde zich al enige tijd aan. Voor wie de meidenbladen de laatste twee jaar in de gaten heeft gehouden dan, want de vijf jongens stonden al vaak op de uitneembare posters. Wie die bladen links heeft laten liggen, is het succes even onverwacht als overrompelend. Maar zo gaat het wel vaker bij boybands: ze moeten het in eerste instantie van mond-tot-mondreclame hebben op het schoolplein.

Verrassing
Toch is het ook een verrassing als je kijkt naar de trend van de laatste tien jaar. In de popmuziek waren het vooral individuen die hit na hit scoorden, en dan met name vrouwen: Beyoncé, Rihanna, Lady Gaga, Katy Perry en Nicki Minaj zijn allemaal supersterren geworden. De enige man die zich enigszins staande weet te houden, is een jongen: Justin Bieber. Maar gezien zijn uitspattingen tijdens zijn huidige tournee is het nog maar de vraag hoe lang hij aan de top blijft.

Natuurlijk waren afgelopen decennium wel boybands, maar geen één wist wereldwijd massa's gillende meisjes op de been te brengen. De Jonas Brothers (2005) waren vooral in de VS populair. JLS (2008) - een afkorting voor 'Jack the Lad Swing' - had hit na hit in Groot-Brittannië, maar succes daarbuiten zat er niet in. Het is één van de redenen waarom de vier bandleden vorige week besloten uit elkaar te gaan.

Toch was er zonder JLS waarschijnlijk geen One Direction geweest. De boyband eindigde als tweede in de Britse X Factor van 2008 en werd daarna opgepikt door manager Louis Walsh. Hij had al eerder Boyzone (1993) en Westlife (1998) groot gemaakt en met JLS herhaalde hij de truc in Groot-Brittannië. De band verkocht tien miljoen platen in een tijd dat boybands eigenlijk 'uit' waren.

Raak
Dat wil ik ook, dacht Simon Cowell, jurylid, platenbaas en bedenker van het X Factor-format. Hij bood One Direction na het programma, waar de groep als derde eindigde, een contract aan. Hij had wel al wat ervaring met boybands. Eerder had hij met Five (1997) hits gescoord, maar die band brak nooit echt door in de Verenigde Staten. Op zich was dat geen schande, want dat was zelfs Take That (1989) nooit gelukt.

Met One Direction heeft Cowell raak geschoten. Het is de eerste Britse band die met een debuutalbum op de eerste plaats terecht wist te komen in de Amerikaanse hitlijst 'Billboard 200'. Experts bediscussiëren nog steeds hoe dat mogelijk is. De ene groep zegt dat de sociale media, die de jongens zelf gebruiken, een beslissende rol hebben gespeeld. De andere groep verklaart het succes door de peperdure en wekenlange marketingcampagne voordat het album uitkwam. Het is natuurlijk goed mogelijk dat beide factoren een belangrijke rol hebben gespeeld.

Nederland hobbelde er eigenlijk wat achteraan, maar de gekte rond One Direction barstte dit najaar ook hier officieel los. Binnen een kwartier was het concert in de Ziggo Dome op 3 mei uitverkocht.

Typetje
De toeschouwers zullen morgen een boyband zien die voldoet aan de belangrijkste regel van een boyband: iedere jongen moet een specifiek type zijn. Door verschillende karakters in één band te verzamelen, valt bijna ieder meisje wel op één van de jongens. Dat sjabloon werkte bij The Monkees in de jaren zestig en dat is nu niet heel veel anders.

In die zin doorstaat One Direction ook de vergelijking met Take That. Harry Styles is de leider en belangrijkste zanger (Gary Barlow), Liam Payne de oudere broer (Howard Donald), Louis Tomlinson het ongeremde projectiel (Robbie Williams), Niall Horan de schattige (Mark Owen) en Zayn Malik de bescheiden jongen (Jason Orange). Het werkt zolang de jongens een gezamenlijk doel hebben. Wanneer één van hen eruit stapt om een solocarrière te beginnen, is het einde nabij.

Natuurlijk wordt al druk gespeculeerd over hoe lang One Direction het nog volhoudt, vooral in Groot-Brittannië. De jongens hebben wel een voordeel ten opzichte van vroegere boybands: ze hoeven niet dezelfde danspassen uit te voeren. Daarmee zullen ze vast een belangrijke inspiratiebron zijn voor nog op te richten boybands, want de meeste jongens houden niet zo van dansen. Vraag een tiener daarentegen of hij door tienduizenden meisjes geadoreerd wil worden en het antwoord zal zonder enige twijfel 'ja' zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.