PlusDe Klapstoel

Operazangeres Francis van Broekhuizen: ‘Ik ben gelovig. Op dat vlak is er geen enkel conflict mee dat ik op vrouwen val’

Francis van Broekhuizen (1975) is operazangeres en comédienne. In de musical The Sound of Music, momenteel te zien in Carré, speelt ze de rol van moeder-overste.

null Beeld Marc Driessen
Beeld Marc Driessen

Den Haag

“Geboren in een ziekenhuis met de naam Bethlehem. Had ik in elk geval meteen wat gemeen met Onze Lieve Heer! Op mijn tweede zijn we naar Wassenaar verhuisd. Mijn ouders wonen er nog steeds in hetzelfde huis.”

“We waren een nogal luidruchtig gezin. Ik heb twee broers, maar soms leek het wel of we thuis met z’n tienen waren. De een schreeuwt nog harder dan de ander. Je moest vechten om er bovenuit te komen. ‘Bij twijfel hard zingen,’ vermeldde een briefje op het orgel van het zangkoor van mijn vader. Naar dat devies heb ik later mijn theaterprogramma genoemd.”

“Ik heb mijn vaders stem geërfd. In zijn familielijn zitten meer goede zangers. Mijn overgrootvader zong overal en nergens het Ave Maria, werd ervoor met de koets opgehaald. En mijn oudtante trad op in een duo met lichte muziek op De Pier van Scheveningen. Met onze familie hadden we een koor. Als alle ooms en tantes er waren, waren we 15 man sterk. Tegenwoordig komen we alleen met kerst nog bij elkaar, maar we klinken nog steeds goed. En hard, ja.”

Klooster

“Als meisje diende ik jaren drie keer in de week de mis in de orde van de zusters Penitenten der Eenheid. Magisch vond ik de sfeer in dat klooster. Toen ik een jaar of 15 was dacht ik dat het mijn roeping was om in te treden. Ik ben gaan overleggen met moeder-overste. Die raadde me aan er nog eens over na te denken, eerst de wijde wereld in te gaan, het leven te ontdekken. Het gekke is: die tekst spreek ik deze dagen bijna letterlijk uit als moeder-overste in The Sound of Music. Wijs advies, vind ik nog steeds.”

Onzekerheid

“Als meisje was ik altijd onzeker over alles. Altijd in zwart gekleed, bang om op te vallen. Behalve als ik zong. Dan snapte ik ineens alles. Als ik optrad, was ik in mijn beleving een echte ster. Toch heb ik in zingen lang geen toekomst voor mezelf gezien. Het conservatorium leek me voor me mensen met écht talent. Ik zou zingen als hobby houden en ben maatschappelijk werk gaan studeren. Mijn specialisatie werd ouderenzorg. Nou, dat heb ik weten vast te houden als je in de operazalen kijkt.”

“Maar na mijn stage in de psychiatrie heb ik toch geprobeerd op een conservatorium te komen. Om mijn kansen te spreiden heb ik me voor vier verschillende aangemeld. Bij alle vier aangenomen, het werd Amsterdam. In die jaren heb ik me enorm ontwikkeld. Daarvoor vond ik alles behalve zingen eng, maar tussen de gelijkgestemden bloeide ik op.”

Coming-out

“Mijn ouders waren heel ruimdenkend. En in mijn familie zou ik zeker niet de eerste homoseksueel zijn. Maar toch vond ik het in mijn jeugd heel lastig om van de norm af te wijken. En die norm was en is nu eenmaal heteroseksueel. Daar kwam nog bij dat ik erg werd gepest op school. Altijd werd er gezegd dat ik te lelijk was om te helpen onweren. Dat ging ik op een bepaald moment geloven. Ben ik al lang overheen, hoor. Maar het heeft mijn ontwikkeling na mijn puberteit wel vertraagd. Ik was zo onzeker dat ik aan dingen als verkering helemaal niet durfde te beginnen. Ik was zo maagdelijk als de heilige maagd van Orléans. Pas toen ik door het zingen op het conservatorium zelfvertrouwen had gevonden durfde ik om me heen te kijken. Maar ja, toen was ik al ver in de tweede helft van mijn twintiger jaren.”

Sound of Music

“De film heb ik een keer of 120 gezien. Als het niet meer is. Mijn vader had hem op een Betamaxvideoband. Ik vond het als jong meisje meteen het gillende einde! Julie Andrews was helemaal perfect voor de rol van Maria von Trapp. Een beetje androgyn, heel knap, maar niet sexy. Een bijna non-binair type, al begreep ik dat toen nog niet. Ze was in elk geval bij uitstek geschikt als kuise kloosterzuster.”

“Ik was helemaal idolaat van haar. Hing in opperste adoratie voor de tv. Het kan niet anders of ik ben op een of andere manier verliefd op haar geweest. Pas toen ik erachter kwam dat ik lesbisch ben, begreep ik dat beter. Dat gevoel ging pas over toen ik op mijn zestiende Maria Callas ontdekte. De mooiste vrouw die er was! En dan die stem! Duurde niet lang voor ik mijn hele slaapkamer vol had hangen met posters. Is in mijn studeerkamer thuis nog steeds zo. Alleen had ik er toen ter compensatie nog een paar foto’s van Patrick Swayze tussen. Die zijn inmiddels verdwenen.”

Geloof

“Ik ben een gelovig mens. Op dat vlak is er geen enkel conflict mee dat ik op vrouwen val. Die dogma’s van de kerk kloppen soms gewoon niet. God heeft immers álles geschapen, dus ook mij en hoe ik in elkaar zit. De mens maakt regeltjes en veroordeelt op basis daarvan mensen, dat doet God niet. En Boeddha en Allah trouwens ook niet. Het zijn de mensen die moeilijk doen. Nou, daar hoef ik me niet eens tot te verhouden. Zo’n uitsluitende houding is alleen maar dommigheid.”

Lach aan je kont

“Dat heb ik gewoon, kan ik niets aan doen. Ik heb ook vrijwel altijd een vrolijk, opgeruimd gemoed, ja. Meestal prettig, humor relativeert. Maar soms lastig. In de voorstelling zit een scène waarin ik Maria ernstig toespreek. ‘Dit is een klooster, geen onderduikadres,’ zeg ik dan. Daar komt steeds een lach uit het publiek op, terwijl ik het heel serieus bedoel. Vreemd toch? Gebeurt me in het dagelijks leven ook weleens, ja. Zal toch de manier van praten zijn, denk ik. Maar ik tel m’n zegeningen. Want een klaterende lach vanuit de zaal is een magisch moment.”

Opera

“Wist je dat de operahuizen vroeger heimelijke ontmoetingsplekken waren voor homoseksuelen? Een ruimdenkend publiek en natuurlijk een prachtig extravagant spektakel met diva’s, grote jurken en toestanden. Ik ben er ook gek op. Larger than life is het. Dat chique imago vind ik er het minst leuk aan. Ik vind juist: opera moet voor iedereen zijn. Dat theatrale vinden alle rangen en standen toch heerlijk?”

Maestro

“Het begin van wat ik nu allemaal meemaak. Ik zong al jaren in opera’s, maar de echte bekendheid kwam pas ik een keertje inviel bij Maestro. René Froger moest mij proberen te dirigeren. Hartstikke leuk ontvangen. Ik mocht terugkomen, elk seizoen een aflevering.”

“Toen werd ik gevraagd voor All Together Now, bij RTL4. Werd ik één van 100 juryleden. Bleken de mensen hartstikke grappig te vinden: een operazangeres die in plat Rotterdams gekke dingen roept. Toen heeft, middenin de lockdown, De Slimste Mens die bekendheid nog versterkt. Kwam ook doordat ik de finale heb gehaald. Zet je dat er nog even in? Want ik vind het met terugwerkende kracht toch wel knap van mezelf! ‘t Is een moeilijk spel, hoor!”

Lourdes

“Ben ik zo’n twintig keer geweest, als vrijwilliger bij een Limburgse organisatie van bedevaartsreizen. Met een trein vol zieken op zoek naar verlichting van hun zorgen in het walhalla van de katholieke Mariaverering. Dan zijn er veel handjes nodig om rolstoelen te duwen.”

“Heerlijke weken waren dat: grootse missen, lichtprocessies en natuurlijk de grot waar Maria aan molenaarsdochter Bernadette is verschenen. Niet iedereen gelooft dat, maar ik wel. Ik ben heel devoot in zo’n omgeving, ga op in die rituelen en de aanbidding van Maria.”

“Ik ben nu al een paar jaar niet geweest. Te druk. Maar ik zou zo graag volgend jaar weer gaan. Het maatschappelijke element mis ik in de wereld van de klassieke muziek weleens. Logisch misschien, iedereen is ambitieus, maar wat minder met jezelf bezig zijn en een beetje naar een ander omkijken kan geen kwaad.”

Koningshuis

“Weer zo’n mooi sprookje waarin ik heerlijk in kan opgaan. Vooral van Beatrix ben ik altijd idolaat geweest. Mijn moeder was al gek van de Oranjes, wist alles van de Europese vorstenhuizen. Heb ik van haar overgenomen, waardoor ik er af en toe bij Jinek iets over kan vertellen.”

“De aantrekkingskracht? Het decorum, het sprookje, de mooie kostuums en misschien ergens een vleugje snobisme. Toen ik voor de koninklijke familie mocht zingen, was dat voor mij echt het summum. Ik lees nog steeds alles over de familie, ben nu bezig in de biografie van Máxima. Je merkt aan haar kinderen dat zij vroeger nog gewoon de boodschapjes zelf deed. Nuchter en intelligent. Amalia heeft dat ook en gaat een hartstikke leuke koningin worden.”

Amsterdam Pride

“Ben ik ambassadeur van. Toen ik eenmaal mijn eigen hindernissen had overwonnen, dacht ik: nu ga ik een lans breken voor wie nog met zijn geaardheid worstelt. Vroeger had je alleen Albert Mol en Jos Brink, ik gun de jongeren van nu meer voorbeelden. Dat ze denken: je kunt dus best goed terechtkomen. Is bij mij ook gebeurd. Jacqueline, ik heb haar ontmoet via een website, is de eerste met wie ik een serieuze relatie ben aangegaan. 29 was ik toen. We waren tien jaar getrouwd op de dag van de première van The Sound of Music. Hoe vind je die!”

Jan Dirk van der Burg

“Zijn fotoserie over die mensen in troosteloze kantoren onder zo’n systeemplafond ken ik, ja! Leuk dat hij zo’n goed oog heeft voor de Nederlandse cultuurgeschiedenis. Misschien komt hij nog een keer bij mij terecht, want ik vind mezelf namelijk echt een typische Nederlander, doordrongen van motto’s als ‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ en ‘Steek je kop niet boven het maaiveld uit.’ Een katholiek met flinke dosis calvinisme inderdaad.”

The Sound of Music. T/m 5 september in Carré. Daarna tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden