PlusSerierecensie

Op visueel vlak bevat basketbalserie Winning Time iets te veel onnodige spielerei

Winning Time is een smakelijke sportserie over de herrijzenis van basketbalteam de LA Lakers op het moment dat Magic Johnson werd ingelijfd. Het is een van de nieuwe series op HBO Max, de streamingdienst die op 8 maart in Nederland werd geïntroduceerd.

Andre Nientied
John C. Reilly speelt Jerry Buss, die eind jaren zeventig basketbalteam The Lakers kocht. Rechts de beginnende acteur Quincy Isaiah, die overtuigt als Magic Johnson. Beeld HBO
John C. Reilly speelt Jerry Buss, die eind jaren zeventig basketbalteam The Lakers kocht. Rechts de beginnende acteur Quincy Isaiah, die overtuigt als Magic Johnson.Beeld HBO

De filmografie van acteur John C. Reilly (56) oogt als een lappendeken. Hij speelde vanwege zijn karakteristieke kop aanvankelijk vooral bijrolletjes als schurk of agent toen Paul Thomas Anderson hem een hoofdrol gaf in zijn debuutfilm Hard Eight (1996). Reilly ontpopte zich vaste waarde voor Anderson, onder meer als pornoster in Boogie Nights (1997) en als eerlijke diender in Magnolia (1999). In 2003 ontving Reilly zijn tot nu toe enige Oscarnominatie, voor zijn bijrol in de musical Chicago (2003).

Daarna werd Reilly vooral in komische rollen gecast, zoals in Walk Hard (2007), de onderschatte parodie op de Johnny Cash-biopic Walk the Line. Reilly vormde in meerdere films een komisch duo met Will Ferrell, onder meer in Talladega Nights (2006) en Step Brothers (2008), maar hun samenwerking in Holmes & Watson leverde vier jaar terug een flop op.

Reilly vreesde zelfs dat zijn carrière hierna ‘dead in the water’ was, omdat smakelijke rollen uitbleven. Maar Adam McKay, regisseur van Step Brothers en Talladega Nights en recenter van The Big Short en Don’t Look Up, bood de acteur de hoofdrol aan in de door hem geproduceerde serie Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty.

Showman

Reilly speelt hierin met zichtbaar plezier de rol van Jerry Buss, een rijke playboy die eind jaren zeventig de vooruitziende blik had het basketbalteam LA Lakers te kopen. Basketbal was destijds stukken minder populair dan nu, en de National Basketball Association (NBA) lag behoorlijk op zijn gat. De Lakers hadden al jaren geen landstitel meer gewonnen; de clubs aan de oostkust (Boston voorop) domineerden de competitie.

Buss had het geluk dat zijn eerste aankoop de jonge Earvin Johnson was, die als Magic Johnson de Lakers een nieuwe impuls gaf. Ook omdat hij meer een showman was en daarmee prima paste in de nieuwe aanpak van Buss, die allerlei showelementen introduceerde, zoals de cheerleaders The Lakers Girls. Ook regelde Buss dat Hollywoodsterren als Jack Nicholson prominente plaatsen vlak bij het speelveld kregen bij wedstrijden.

Vette knipoog

Die veelbewogen periode leent zich bij uitstek voor een smakelijke serie en in Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty worden de rollen ook met een vette knipoog gespeeld. Letterlijk, want alle personages richten zich regelmatig tot de kijker met ironische terzijdes. Vooral Buss, die grossiert in tegelwijsheden als: “Er zijn twee dingen waardoor ik in God geloof: seks en basketbal.”

Maar Winning Time gaat óók over de twijfels die Earvin ‘Magic’ Johnson had aan het begin van zijn carrière en de vooroordelen waar hij tegenaan liep. Johnson wordt gespeeld door de jonge, beginnende acteur Quincy Isaiah, die niet alleen overtuigt als acteur maar ook als basketbalspeler.

Magic moment

Op visueel vlak bevat Winning Time wellicht iets te veel onnodige spielerei: McKay probeert de sfeer van 1979 op te roepen met wazig videobeeld en korrelig filmbeeld, wat nogal geforceerd aandoet. Maar daar staan genoeg meeslepende scènes tegenover, zoals de eerste keer dat Magic Johnson aarzelend ’s avonds het lege speelveld van de Lakers betreedt. Dat mag met recht een magic moment genoemd worden.

Winning Time

Regie Adam McKay e.a.
Met John C. Reilly, Quincy Isaiah, Jason Clarke
Te zien op HBO Max, 10 afleveringen, elke week 1 aflevering

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden