PlusDe erelijst

Op The Grass is Blue is Dolly Parton een van de beste zangeressen ooit

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het – zeker in deze tijden van thuisblijven – waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Dolly Parton – The Grass is Blue.

Dolly Parton in The Tonight Show met Jay Leno in 1999.Beeld NBCU Photo Bank/NBCUniversal via

Deze week in 1999 verscheen Dolly Partons 37ste studioalbum. Het album, een terugkeer naar haar bluegrassroots, betekende een keerpunt in haar loopbaan. Het kwam in de Amerikaanse hitlijst niet verder dan de 198ste plaats, in Nederland haalde het de hitlijsten niet.

Terug in de tijd Halverwege de jaren negentig verkeerde de loopbaan van Dolly Parton in een impasse. Het grote succes van de countrygekleurde jaren zeventig (Jolene, Here You Come Again) en de main­streampop van de jaren tachtig (9 to 5, Islands in the ­Stream) was verdampt. Parton leek een relikwie uit een vervlogen verleden. Een has been. Enig pluspunt in die jaren was de cover die Whitney Houston maakte van haar smartlap I Will Always Love You uit 1973. Houstons versie, onderdeel van de soundtrack van de populaire film The Bodyguard, werd de grootste hit die Parton ooit scoorde. “Whitney heeft me er miljonair meegemaakt,” zei Parton meer dan eens.

Maar haar eigen carrière kwam bijna tot stilstand. Haar platenlabel RCA – waarvoor ze al haar successen opnam – bood haar geen nieuw contract aan. In de documentaire Here I Am, nu te zien op Netflix, blikt Parton terug op die tijd: “Ik voelde de passie nog net als vroeger. Ik dacht: ‘Ik ben nog net zo goed als toen. Ik ga nu niet opgeven.’ Een bevriende producer zei dat hij in een muziekblad de uitslag van een lezerspoll had gelezen. De vraag: van welke artiest zou u het liefst een bluegrassalbum horen? Op nummer één: Dolly Parton. Ik zei: Oké, dan maken we er één.’”

Na The Grass is Blue zouden binnen drie jaar nog twee bluegrasscollecties volgen.

Waarom nu herbeluisteren? Parton mag dan een synoniem zijn voor koffers make-up, manshoge pruiken en een bijna dodelijke dosis siliconen, ze is een van de beste zangeressen uit de popgeschiedenis.

Geboren in de Smoky Mountains van Tennessee is blue­grass de muziek van haar jeugd. De snik in haar stem past naadloos bij de van nostalgie doordrenkte liedjes over oude liefdes en heimwee naar de geborgenheid van moeders schoot.

Parton zette in 1972 haar eigen jeugd al op muziek in My Tennessee Mountain Home, maar keerde pas in de tweede helft van haar loopbaan terug naar haar roots. Met grandioze resultaten. Travelin’ Prayer van Billy Joel krijgt een make-over met huilende violen en bij I Still Miss Someone van Johnny Cash voel je onvermijdelijk de tranen prikken. En dan vergeten we bijna die heerlijk sentimentele, in peilloos liefdesverdriet gemarineerde, titelsong.

Verder luisteren? Het Parool stelde een speciale speellijst samen met de beste bluegrass-nummers van Dolly Parton, met daarop ruime aandacht voor het album The Grass is Blue. Op Spotify te vinden via gebruikersnaam ‘stefanraatgever’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden