PlusMuziekrecensie

Op psychedelische luistertrip met Tame Impala

Tame Impala, The Slow Rush

Hij is een van de onwaarschijnlijkste wereldsterren van de popmuziek. Wie Kevin Parker (34) zag optreden als afsluiter van het hoofdpodium van de laatste editie van Lowlands keek naar een introverte muzieknerd die genoot van slimme gitaarloopjes en vernuftige beats, maar niet zocht naar luidkeelse publieksparticipatie.

Toch werden zijn laatste twee al­bums, Lonerism (2012) en Currents (2015), behalve door de critici ook door het grote publiek met geestdrift onthaald. Zijn eenmansproject Tame Impala is dansbaar genoeg voor de vrolijke festivalfan, maar biedt voldoende lagen voor de muziekspeurneus om steeds iets nieuws te horen.

Die aantrekkingskracht behoudt Tame Impala op zijn vierde album, The Slow Rush, waarop hij in het spectrum tussen festivalrock en elektronische pop iets meer richting dat laatste schuift. Sterker: op de meeste tracks is de gitaar geheel afwezig. In plaats daarvan knutselt Parker meer met beats. Dat gaat hem, zo bewijst het aanstekelijke openingsnummer One More Year, uitstekend af. Met de stemvervormer vol open, de synthesizers op standje jaren tachtig en zijn zangstem zo luchtig als een zomerochtend aan het strand zijn Parkers intenties meteen duidelijk: we gaan weer op psychedelische luistertrip.

De rockfan zal een vinnig gitaarriff missen, maar dat maakt de muzikale ontdekkingsreis van The Slow Rush amper minder imponerend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden