Plus

Op North Sea Jazz Festival domineren de diva's

Op de 42ste editie van het North Sea Jazz Festival draaide het vooral om vrouwenstemmen, in alle varianten. Hoogtepunten kwamen daarbij van Dianne Reeves en Solange.

De 42ste editie van North Sea Jazz met Gladys Knight Beeld Paul Bergen/ANP

Hoeveel loop je als bezoeker van North Sea Jazz? De stappenteller op de telefoon weet het. Per dag wordt met groot gemak de tien kilometer aangetikt. Terwijl we ons dit jaar heilig hadden voorgenomen eens niet als een kip zonder kop rond te struinen, maar het festival te doorlopen aan de hand van een zorgvuldig vooraf opgesteld plan.

Het blijkt onmogelijk uit te voeren. Een beetje van tevoren plannen is handig, maar het is toch het leukst je soms ook te laten verrassen. Als het even tegenvalt in de grote zalen waar zich vooral het popgedeelte van het programma afspeelt, kun bijvoorbeeld lekker gaan dwalen langs de kleinere zalen waar 'echte' jazz klinkt en soms ook fijn gepiepknord wordt.

Diversiteit
Wat nog eens opvalt bij zo'n rondgang door het Ahoycomplex is hoe gemengd het publiek is. En dat is altijd zo geweest. Zo wit als in Nederland popfestivals zijn, zo gekleurd is van oudsher North Sea. Op het podium, maar zeker ook het publiek. Voor die term was ingeburgerd, was diversiteit hier al lang heel gewoon. Logisch ook, want alle geprogrammeerde genres hebben een zwarte oorsprong.

En hoe inclusief (nog zo'n eigentijdse term) wil je het hebben: ook alweer anders dan bij popfestivals staan bij North Sea heel veel vrouwen op het podium. Zangeressen vooral, maar er is ook het geheel uit vrouwelijke jazzmuzikanten bestaande gelegenheidsproject Woman to Woman.

Onder de zangeressen zijn opvallend veel echte diva's. Ze komen op zaterdag, als vrouwelijke stemmen het programma domineren, in alle varianten voorbij: van de o zo beschaafde Norah Jones (die aan- noch afgekondigd wenst te worden, lekker belangrijk) tot straatkat Mary J. Blige.

Indrukwekkend
Heel indrukwekkend is Dianne Reeves, nogal eens de belangrijkste hedendaagse jazzzangeres genoemd. Ze staat in de traditie van de grote jazzvocalisten vóór haar, maar gaat daar heel losjes mee om. In haar repertoirekeuze beperkt ze zich zeker niet tot de standards. Die tekst ken ik ergens van, denk je bij een stuk vol tempowisselingen en virtuoze scatimprovisaties. Verrek, staat ze gewoon Dreams van Fleetwood Mac binnenstebuiten te keren.

Gladys Knight laat zich de keizerin van de soul noemen. Dat is wat zwaar aangezet, maar op North Sea laat ze horen ook als 73-jarige nog een stem vol zwoele én moederlijke warmte te hebben. Een tegenvaller is haar band. Je hoopt op de volvette sound van haar platen uit de sixties en seventies, maar krijgt bonkige stadionsoul met ingeblikte strijkers en blazers.

Sciencefictionfilm
Van het verleden door naar de toekomst: de alternatieve r&b van Solange (inderdaad, de zus van Beyoncé) is behalve futuristisch ook heel arty. Heel bijzonder wat hier gebeurt op het podium van de Nile, niet alleen muzikaal, maar vooral ook visueel.

Gestoken in identieke kleding maken Solange en de leden van haar uitgebreide band vaak ook identieke bewegingen. Het lijkt een concert uit een sciencefictionfilm. En ondertussen worden in de teksten, die veelal handelen over de raciale verhoudingen in Amerika, vaak behoorlijk militante standpunten verkondigd.

Solange Beeld Paul Bergen/ANP

Een hoogtepunt op North Sea Jazz, al denkt een groot deel van het publiek daar anders over: de bij aanvang van het concert van Solange nog stampvolle zaal is tegen het einde voor wel driekwart leeg. Allemaal naar De La Soul, dat in de nog veel grotere Nile een feestje bouwt?

Princesound
De dag ervoor is het bij Usher en The Roots in dezelfde zaal ook al zo'n vrolijke bedoening. Een gouden combinatie, die twee. Vooral Usher krijgt er vleugels van: we kennen hem als r&b-glijer, nu lijkt hij soms wel een hedendaagse James Brown. Soulpower!

In een zelfde partysfeer treedt op zondagavond The New Power Generation op, in de jaren negentig af en aan en in vele bezettingen de begeleidingsgroep van Prince.

De Nile/Ahoy is gewijde grond voor Princefans, want hij trad hier diverse malen op, op North Sea 2011 zelfs drie avonden achtereen. De magie van toen laat zich onmogelijk herhalen natuurlijk, maar het is een speciale ervaring nog eenmaal de authentieke Princesound te horen.

Op het podium meldt zich nog een oud-werknemer van de vorig jaar overleden Prince: Candy Dulfer. Druk dagje voor de saxofoniste, want eerder is ze op North Sea ook al te gast bij concerten van Maceo Parker en Van Morrison.

Het optreden van The Roots met Usher Beeld Paul Bergen/ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden