null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Op het terrein van Kraken in de witte stad

PlusMarjolijn de Cocq

Het Parool

Ze begonnen gelijk te steigeren, toen bleek dat de Oude Kathedraal alleen te bezoeken was met een rondleiding. Ze houden niet van rondleidingen, mijn man en kinderen. Ik zelf eigenlijk ook niet. Maar ik tikte toch de 42 euro entree af. Want het was vanwege deze Catedral de Santa Maria dat wij op vakantie waren in Spaans Baskenland. Dat wij deze dag door de bergen naar hoofdstad Vitoria-Gasteiz waren gereden.

Dus ik moest en ik zou.

In het eerste deel van de thrillertrilogie De stilte van de witte stad – de vertaling verscheen in 2019, ik interviewde auteur Eva García Saénz de Urturi in wat een ander tijdperk lijkt in haar huidige woonplaats Alicante – speelt de Oude Kathedraal een prominente rol. Op een julidag voor de feestweek van de Fiestas de la Virgen Blanca zal losbarsten, wordt inspecteur Unai López de Ayala – beter bekend als ‘Kraken’ naar de mythische reuzenoctopus – naar de crypte geroepen waar twee naakte lichamen uitgestald zijn aangetroffen; een jongen en een meisje, vervolg van een reeks rituele moorden.

Als Kraken ter plaatse arriveert moet hij een veiligheidshelm op; de in 2002 begonnen renovatie van de verzakte Santa Maria is dan nog in volle gang. Ze gaan naar binnen via ‘Chuci’, de Cuchillería, een eeuwenoude straat waar op nummer 95 een dikke houten deur de entree vormt. ‘Ik bleef het merkwaardig vinden dat je een kathedraal binnen kunt stappen door wat op het eerste gezicht een van de vele voordeuren in de straat was,’ bespiegelt Kraken.

Nou, daar gingen wij dan, de Cuchillería in, door die dikke deur, een gezelschap van in totaal 18 toeristen. En dat heb ik geweten.

Ja, we zagen die crypte, we zagen het schip, we beklommen de toren. We hadden een Engelse audiotour. Maar we hadden ook een gids. Een zeer breedsprakige, die opdracht had de rondleiding te rekken tot ruim anderhalf uur. En die onze poging met een eerdere groep te ontsnappen dwarsboomde ‘want de coronaregels’.

Ik was op Krakenterrein. Oude Kathedraal, Nieuwe Kathedraal, het Plaza de la Virgen Blanca met de witte maagd en de witte balkons waar Kraken, de gekwelde ziel, een studio op de derde etage bewoont. Ik zag El Caminante, het drie meter hoge beeld van ‘de wandelaar’ waar later ook lichamen worden gevonden. En dat maffe bronzen afgietsel van Welshe bestseller­auteur Ken Follett die zijn historische roman World ­Without End (2007) over de bouw en constructiefout van een kathedraal in het fictieve Kingsbridge baseerde op de Oude Kathedraal van Vitoria-Gasteiz en zo een plaatselijke held werd.

Maar met de stemming kwam het niet meer goed. ‘Het slechtste uitstapje ooit,’ was het oordeel. Mijn schuld.

Gelukkig heb ik de boeken nog.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden