De erelijst

Op het beste album van Slade móét je wel meeklappen en meestampen

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Slayed? van Slade uit 1972.

null Beeld

Vandaag viert Jimmy Lea zijn 72ste verjaardag. Hij was de bassist (en ook violist en toetsenist) van de in de jaren zeventig populaire glamrockband Slade. Het opvallendste lid van Slade was hij niet – de aandacht werd vooral opgeëist door Noddy Holder, de zanger met het ongekend ruige stemgeluid, en gitarist Dave Hill, die zijn geringe lengte compenseerde met hoogtevreeswekkende plateauzolen – maar Lea was als schrijver wel betrokken bij de meeste songs van de groep. Vorig jaar was hij als violist te horen op het album On Sunset van Paul Weller.

Hoogste positie hitlijsten Nummer 1 in de albumlijst in Engeland, nummer 10 in Nederland. Slade deed het indertijd meer dan goed in Nederland, maar was hier vooral een singlesgroep.

Terug in de tijd Het duurde even voor Slade, dat als Ambrose Slade in 1969 werd opgericht, een succes was. Om op te vallen, gingen de vier leden op initiatief van manager Chas Chandler (eerder de zakenbehartiger van Jimi Hendrix en oud-lid van The Animals) zelfs enige tijd gekleed en vooral gekapt als skinheads – ze zagen er zo gevaarlijk uit dat het tegen ze werkte. In 1971 scoorde Slade met Get Down And Get With It zijn eerste top 40-succes, waarna de groep jaren achtereen in heel Europa een ware hitmachine was. In de herinnering was Slade in Nederland elke week te gast in Toppop. En dat was altijd leuk. Hill had behalve die hoge hakken ook een kapsel waarvan de pony langs een liniaal leek te zijn geknipt, Holder droeg een met ronde spiegels beplakte hoge hoed – voor glamrockmuzikanten kon het niet extravagant genoeg zijn.

Waarom nu herbeluisteren Omdat Slayed?, het beste Slade-album, een plaat is waar je meteen een goed humeur van krijgt. Glam was een heel ruim begrip, waarin plaats was voor zowel de serieuze artrock van David Bowie als voor de ongecompliceerde feestmuziek van Slade. Hier aanwezige hits als Gudbuy T’Jane en Mama Weer All Crazee Now vragen erom, nee: gebieden te worden meegeschreeuwd, meegeklapt en meegestampt. Wie oud genoeg is om actieve herinneringen te hebben aan Slade in de eerste helft van de jaren zeventig wordt direct naar zijn jeugd getransporteerd. Zogeheten ­serieuze muziekliefhebbers keken indertijd nogal neer op de vooral bij een jong publiek geliefde hitparadepop van Slade. Ze zaten er volledig naast. Slade maakte heerlijke instaprock, die nog invloedrijk was ook. Echo’s van hun muziek klonken later bij groepen zo uiteenlopend als ­Nirvana, The Damned, Queen, Sex Pistols, Smashing Pumpkins, The Undertones en Oasis.

Verder luisteren Op Spotify is de playlist Glam Rock een prima vetrekpunt voor een eerste verkenning van het genre. De diepte in? Excelsior bracht in 2009 Clap Your Hands And Stamp Your Feet uit, een verzamel-cd met alleen ‘Nederglam’, waarop het aanbod varieert van verbazend goed tot hilarisch slecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden