Plus

Op de Klapstoel: balletdanser Marijn Rademaker

In de rubriek Klapstoel: Marijn Rademaker (1981), eerste solist bij Het Nationale Ballet. Hij kreeg lovende recensies voor zijn rol in La dame aux Camélias, maar zit nu thuis met een knieblessure. Een interview aan de hand van 17 trefwoorden.

Marijn RademakerBeeld Harmen de Jong

Nijmegen

'Een plek waar ik bijna alle grote beslissingen in mijn leven heb gemaakt. Voordat ik ging scheiden, ben ik een maand daar geweest. Ik wilde de wortels voelen waaruit ik gegroeid was."

"Het afgelopen jaar is zo veel gebeurd. Het afscheid van het Stuttgarter Ballet, mijn terugkeer naar Nederland, een nieuwe compagnie, een nieuw appartement en toen mijn knieblessure. Opereren was onvermijdelijk. Om te herstellen was ik vorige week bij mijn ouders, maar ik kreeg griep, dus lag ik daar drie dagen rillend van de koorts op bed. Mijn moeder kwam me beschuitjes brengen en aaide over mijn rug terwijl ik aan het overgeven was. Vreselijk, maar gek genoeg ook fijn. Om weer even kind te zijn."

Balletjongen

"Ik weet nog goed dat ik, toen ik veertien was, bij de open dag was van het conservatorium in Den Haag en dat ik een lokaal vol jongens zag. Allemaal in zwarte maillots en kraakwitte T-shirts en ze maakten zulke prachtige hoge sprongen. Dat beeld en die energie in die ruimte maakten enorme indruk. Dat was het moment dat ik wist: dat wil ik ook."

Laatste man

"Wie mijn laatste man was? Nee, wacht, in mijn voetbalteam vroeger was dat mijn positie. Toen was ik daar trots op, maar nu zou ik liever in de aanval spelen. Dat zal wel iets met prestatie te maken hebben. Je kunt daar immers niet scoren. Tenminste, moeilijk. Ik mis voetbal nog steeds, want ik ben ook best goed. In Stuttgart heb ik weleens stiekem een balletje getrapt, wat eigenlijk absurd is, want dat is natuurlijk heel riskant. Als ik stop met dansen, ga ik meteen bij een amateurclub. Maar niet als laatste man."

Knie

"Ja, kut. Sorry, maar dat is het echt. Ik vind het heel moeilijk om lang niet te kunnen dansen. Ik ben hier net en mensen verwachten wat van je, ook al kan ik er natuurlijk niets aan doen. Het valt ook maar te bezien of het allemaal goed komt. Omgaan met die onzekerheid vind ik het moeilijkst. De eerste operatie is goed verlopen en ik denk maar: er zijn voetballers in de Champions League die weer kunnen voetballen door zo'n operatie."

Bodenständig

"Met beide benen op de grond blijven, betekent dat. Ik zag laatst een documentaire over Richter, een van de beste pianisten van de vorige eeuw. Vreselijk goed en heel beroemd, maar nul kapsones. Zelfs in de allerkleinste dorpjes kwam hij spelen. In de balletwereld lopen best wel wat arrogante diva's rond. En dan zal het wel onzekerheid zijn wat eronder schuilt, maar ik vind het in ieder geval zwaar irritant. Als je een goede danser bent, kun je toch nog wel gewoon normaal doen."

Marijn Rademaker en Doutzen Kroes op de rode loper bij Dance4life's Funky Fundraiser in 2015.Beeld anp

Bescheiden

"Mijn overstap naar Het Nationale Ballet als de nieuwe eerste solist werd groot bekend gemaakt in De wereld draait door. In het voorgesprek werd me uitgelegd dat het een interview zou worden van twaalf minuten, maar nog diezelfde middag werd onze persafdeling gebeld met de mededeling dat het niet doorging. 'We vinden Marijn te bescheiden.' Dat voorgesprek was blijkbaar een auditie. Ik was behoorlijk kwaad, want hoe kortzichtig! Ik was en ben ook wel bescheiden, maar als ze even hadden doorgevraagd, hadden ze gemerkt dat ik ontzettend veel te zeggen heb."

Mening

"Ik heb geleerd om gewoon te zeggen wat ik vind. In Stuttgart was dat anders, daar werd dat redelijk de kop ingedrukt en was alles meer gecontroleerd. De pers, maar ook dingen als Facebook en Instagram. Je was niet volledig vrij in wat je online kon zetten. De manier waarop ik nu interviews in ga, is ook heel anders. De Nederlandse cultuur staat veel meer toe dat ik kan zeggen wat ik denk. Ik heb daarin ook veel geleerd van Hans van Manen. Hij zegt precies wat hij ergens van vindt, dus waarom zou ik dat dan niet mogen? Ik heb ook een mening."

Nederland-Duitsland

"Nederland! Maar daarna ben ik voor Duitsland, want mijn vriend Clemens is Duits. Tijdens het WK was dat erg spannend. Hij is net als ik behoorlijk dramatisch, dus dat kan soms flink vlammen."

Armand

"Dat is een heel speciale rol voor mij. Toen ik in 2006 werd gevraagd om die rol te vertolken, werd ik erna in één keer gepromoveerd van halve tot eerste solist bij het Stuttgarter Ballet. Het is een superzware en moeilijke rol, zowel lichamelijk als mentaal en La dame aux camélias is een ballet van ruim drie uur. Soms stond ik in de coulissen voor de derde akte en dacht: hoe ga ik dit afmaken? Als het doek viel, was ik kapot. Voldaan, maar wel kapot."

"Het personage Armand is heel romantisch en dramatisch en dat ben ik ook. Ik loop ook weleens boos de deur uit. Nu weet ik me wel te beheersen, maar als kind kon ik echt met dingen gaan gooien. Schreeuwen, schoppen; pure drift; ik kon echt ontvlammen. Dat heb ik nu niet meer, gelukkig. Hoewel, soms is het wel goed om een beetje bozer te worden."

Karaoke

"Ja, geweldig! Dat doen we altijd als we in Japan zijn. Dan huren we na de voorstelling zo'n karaokecabine waar je de hele avond in kunt zingen en drinken. Ik ga altijd voor Bohemian Rhapsody van Queen of And I'm Telling You van Jennifer Holliday. Veel te moeilijk, dus wel pas na een paar biertjes, hè?"

David Moore (l) en Marijn Rademaker tijdens de generale repetitie van Krabat in 2013.Beeld anp

Doorzakken

"Dat kan wel hoor. Als je de volgende dag maar functioneert. Ik ben zelf altijd best braaf geweest, maar tegelijkertijd heb ik de beste shows gedanst met een kater. Dan doe je het gewoon en je denkt minder na. Ik lag er een keer pas om vijf uur in en om acht uur stond ik alweer naast mijn bed, omdat ik een dubbele voorstelling van twee keer drie uur moest spelen van Lulu - Eine Monstretragödie."

"Aan het einde van dat stuk werd ik doodgeschoten waardoor ik een kwartier lang op het podium stil moest liggen. De eerste voorstelling ging nog wel, maar tijdens de tweede had ik het moeilijk. Ik speelde dan wel dat ik dood was, maar ik moest echt oppassen dat ik niet in slaap viel."

Kever

"Ik ben nogal impulsief, dus ik was geloof ik 21 toen ik besloot een auto te kopen. Ik zag een Kever cabrio 1303 uit '78 en was op slag verliefd. Ik ben naar de bank gereden voor een krediet van 20.000 mark en na een slappe onderhandeling flapte ik 19.500 mark op tafel en reed ermee weg. Ik had nul verstand van auto's, dus had alleen een beetje voor de vorm onder de auto gekeken."

"Dat was het begin van de ellende, want dat krediet was hoog en ik verdiende toen nog niet zo goed. Het onderhoud kostte klauwen met geld. Als de accu het weer eens niet deed, moest ik hem een heuvel afduwen en er snel inspringen om hem aan de praat te krijgen. Nadat ik hem had verkocht, heb ik nog een paar jaar moeten afbetalen. Maar nu komt het mooie: ik heb nu weer een Kever. Maar dit keer van mijn spaargeld."

Hans van Manen

"Een heerlijke man. De dinertjes bij hem thuis zijn echt een feest, want hij kan heel goed koken, is supergastvrij en vreselijk grappig. Vooral in combinatie met zijn man Henk. Het is natuurlijk een mythische figuur, dus toen ik naar Nederland kwam om met hem te werken, was dat heel spannend. Hij heeft zo zijn buien. Als hij iets niet goed vindt, krijg je dat te horen. Maar hij heeft dan ook bijna altijd gelijk. Het zijn vaak de simpelste dingen, maar dingen die het grootste verschil maken. Dat is zo knap."

Gescheiden

"Ja, ik moet bij het invullen van officiële documenten het vakje 'gescheiden' aankruisen. Dat blijft raar. Ik was negen jaar met hem samen, een danser die ik leerde kennen in Stuttgart. Het is natuurlijk zuur als zoiets stukloopt. Je denkt altijd: dat gebeurt mij niet. Nou, dus wel."

Marijn Rademaker (m) tijdens de generale repetitie van Gemstones in 2011.Beeld epa

Igone de Jongh

"Ik ontmoette haar in Sjanghai, maar ik geloof dat we allebei een beetje de aap uit de boom wilden kijken. Is dat Nederlands? O ja, de kat bedoel ik. Sorry, mijn Nederlands is soms nog wat Duits. Toen ik in 2014 Two Pieces for HET van Hans van Manen mocht dansen met haar dacht ik: dat haal ik niet. Ze is te lang en te zwaar voor mij. Ik was ook heel nerveus omdat zij de muse van Hans is."

"Mijn beeld klopte totaal niet en het klikte meteen enorm. Dansen met haar is heerlijk. Vooral La Dame aux Camélias. We hebben dan zo'n instinctieve connectie. Dat gaat niet om stappen of technische dingen, maar om emotie. Het liefst zouden we alleen maar met elkaar willen dansen. Zij zei dat laatst heel mooi: zullen we weer in onze Kameliendame-bubbel gaan?"

Oud

"Ouder worden betekent dat het been elk jaar een beetje lager en iets stroever gaat, maar dat compenseer je met techniek. Ik zou nooit meer achttien willen zijn. Op die leeftijd word je heen en weer gegooid door emoties en heb je nog geen eigen mening. Tenminste ik niet. Je denkt veel te weten, maar weet eigenlijk niets. Het is ook moeilijk. Ik heb geen twintig jaar meer te dansen zoals vroeger, dus soms ben ik al bezig met afscheid nemen van dansen. Dat het weleens sneller voorbij zou kunnen zijn, vind ik moeilijk."

Lies Visschedijk

"Die ken ik niet. Ik moet nog veel Nederlandse dingen inhalen, want ik ben hier pas een jaar tegenover vijftien jaar Duitsland. Ik had nog nooit van Humberto Tan gehoord en dacht dat Wie is de mol? iets met Johnny de Mol te maken had."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden