Plus Muziekrecensie

Ook de tweede van de Amsterdamse VanWyck is een prachtplaat

Beeld -

Achter het pseudoniem VanWyck gaat de Amsterdamse singer-songwriter Christien Oele schuil. Een oer-Hollandse naam die aangenaam contrasteert met de dromerige en weidse folk die je onwillekeurig op de lege vlakten van de Verenigde Staten situeert.

Molten Rock is haar tweede album, de opvolger van het vorig jaar verschenen An Average Woman. Veel stijlverschil tussen beide is er niet; hooguit dat de fluweelzachte stem van Oele meer ruimte krijgt. Een begrijpelijke keuze, want de intieme manier waarop de zangeres haar teksten bijna in je oor fluistert, is de attractie van dit prachtalbum.

Onder toeziend oog van meesterproducers Reyer Zwart en Frans ­Hagenaars hebben Oele en haar band een fraai ambachtelijk document ­gemaakt. Tokkelfolk, melancholieke americana en zuchtende altrock; je hoort de invloed van pakweg Leonard Cohen of Ryan Adams, maar dankzij Oeles zwoel zwevende stemgeluid klinkt VanWyck toch zoals in Nederland niemand anders klinkt.

Dan kan ze ook nog knappe, kleine liedjes maken. De twee mooiste zijn zonder twijfel de dromerige popsongs Carolina’s Anatomy en Supermarket Line (opgetekend in de rij ­tussen de toeristen). Tijdloze miniatuurtjes van het dagelijkse leven, ­gezongen door een zangeres die het verdient gehoord te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden