PlusFilmrecensie

Onverwachte Oscarwinnaar Coda heeft niets nieuws te zeggen, maar overtuigt toch

Emilia Jones en Troy Kotsur in Coda. Beeld Apple TV+
Emilia Jones en Troy Kotsur in Coda.Beeld Apple TV+

Tot veler verbazing ging de Oscar voor beste film vorig weekend niet naar gedoodverfde winnaar The Power of the Dog, maar naar Coda, een kleine indiefilm van Siân Heder. In Nederland haalde hij de bioscoop niet eens.

Joost Broeren-Huitenga

Met de Oscar voor Coda werd niet Netflix, de producent van The Power of the Dog, maar Apple+ de eerste streamingdienst die de belangrijkste Oscar in de wacht sleept. Een prima resultaat op de miljoeneninvestering die het bedrijf in de film deed. Na de première van Coda op het Amerikaanse indiefestival Sundance in februari 2021 legde Apple 25 miljoen dollar neer voor de distributierechten, een recordbedrag op het hypegevoelige indiefestival.

Coda won niet alleen de Oscar voor beste film, maar verzilverde ook haar twee andere nominaties: voor beste geadapteerde scenario en beste bijrol. Die laatste prijs ging naar Troy Kotsur, die daarmee de eerste dove man ooit werd die een Oscar won – de enige eerdere dove winnaar, actrice Marlee Matlin, speelt in Coda zijn echtgenote.

Coda is authentiekere versie van Franse film

Die representatie van een minderheid die in Hollywood grotendeels onzichtbaar is, lijkt meteen ook een belangrijke factor voor het Oscarsucces van Coda. De film draait om de 17-jarige Ruby (Emilia Jones), de enige horende in een verder doof gezin van vier – de titel staat voor ‘child of deaf adult’. Ruby draagt al bijna haar hele leven een zware last. In het openbaar is zij altijd de tolk, de brug tussen haar ouders en de horende wereld die verdomd weinig ruimte voor hen maakt.

In de Franse film La famille Bélier, waar Coda een remake van is, werd die dove familie gespeeld door horende (en redelijk beroemde) acteurs. Heder pakt het authentieker aan in haar versie, ook op andere manieren. Van het wat karikaturaal neergezette boerenleven in de Franse film verplaatst zij de handeling naar een vissersplaatsje nabij Boston, een omgeving en gemeenschap die zij met een geloofwaardige inleving neerzet.

Juist die waarachtigheid maakt dat het nogal geijkte verloop van Ruby’s verhaal hier wat schuurt. Want natúúrlijk wil deze jonge vrouw, nu het eind van de middelbare school nadert, haar eigen pad gaan bewandelen. En natúúrlijk ontdekt ze daarbij een talent voor iets wat tegengesteld is aan de hele wereld van haar ouders – zingen. En natúúrlijk botsen die ambities met de verantwoordelijkheden die haar familie haar oplegt.

Doofheid als een gemis

In de emotionele apotheose van de film, waarin Ruby voor het eerst op een podium staat en haar ouders en broer toekijken vanuit het publiek, draait Heder het geluid weg. Zij focust op hoe vader Frank om zich heen kijkt en op de gezichten van de rest van het publiek iets ziet gebeuren wat hij zelf nooit zal ervaren. Zo kiest Heder weliswaar voor het dove perspectief, maar framet hij dat toch weer als een gemis, een beperking. Het wordt goedgemaakt met een intiemere scène tussen vader en dochter iets later – de wisselwerking tussen wat acteur Kotsur in die twee momenten doet, zal hem zijn Oscar hebben opgeleverd.

“Er zijn zo veel mooie stemmen die niets te zeggen hebben,” houdt Ruby’s muziekdocent haar vroeg in de film voor. “Heb jij iets te zeggen? Daar gaat het om.” Coda zelf heeft niets nieuws te zeggen, maar vertelt wel overtuigend het aloude verhaal vanuit een nieuw perspectief. Dat is al heel wat.

Coda is te zien op Apple TV+.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden