Beeldende kunst

Ongemakkelijk Awkward is zoals jeuk waar je niet bij kunt

Ongemakkelijk Awkard.Beeld René Bosch

Op de grond is een fles Roosvicee leeggegoten waardoor je schoenen blijven plakken en elke stap een scheurend geluid maakt. Op de openingsavond zou kunstenaar Steven de Peven ondansbare plaatjes komen draaien. Die was gepland voor vrijdag de dertiende, maar vanwege de coronacrisis ging het feest niet door. Kortom: aan de randvoorwaarden van Ongemakkelijk Awkward is ruimschoots voldaan om de titel te rechtvaardigen.

Sportauto

Inhoudelijk valt deze nieuwe groepstentoonstelling in Arti et Amicitiae uiteen in twee delen. Ongemak kan onderwerp zijn van de kunst of het effect. In de eerste categorie valt bijvoorbeeld de foto die Hans van der Meer maakte van een keeper op een knollenveld. Hij staat ver buiten het penaltygebied, duidelijk verveeld terwijl zijn teamgenoten aan de andere kant van het veld de tegenstander zoek spelen. Maar o wee als een verdediger eens verwoestend uithaalt en hem passeert. Het buikpijngevoel van de zondagochtend vierde klasse.

Aandoenlijk in zijn vreemdheid is de video die Marc van Dijk maakte over zijn vader, een begenadigd klusser die als twintiger een houten sportauto bouwde en hem de gran­dioze naam Frantasia gaf. Onhandig is de kwalificatie die meteen door je hoofd schiet bij het zien van Necim Abiadhs drie paspoorten: Nederlands, Tunesisch en Zwitsers, allemaal volgestempeld. Maar hier wordt al een grens overschreden. Want ­Abiadhs werk ís niet alleen raar, het vóelt ook raar. En dat geldt voor het grootste deel van de werken in deze tentoonstelling.

Als je erover nadenkt, is ‘ongemak’ een bijzonder streven voor een kunstenaar. De meeste makers willen specifieke gevoelens opwekken: woede, compassie, verwarring, bedachtzaamheid. Ongemak past niet zo goed in dat rijtje, is nog ambiguer dan de dubbelzinnigheid die zo hoort bij kunst. Het is misschien wel het fysiekst van alle gevoelens, een soort jeuk waar je niet bij kunt.

Teddybeer

Bij Robbert Weide manifesteert die zich vrij mild. Zijn onverklaarbaar draaiende windmolen op piepschuimen rots en mechanisch spartelende vis zijn vooral absurd. Bij het zien van Kuang-yu Tsui’s video krimp je zelf onwillekeurig in elkaar als er weer een pan, telefoonboek, teddybeer of wijnfles door de lucht vliegt. En de zweterige kriebels slaan helemaal toe zodra het seksueel wordt. Zoals in Aukje Dekkers geweldige re-enactment van Martha Roslers klassiek feministische Semiotics of the Kitchen (1975), waarin ze stoïcijns keukengerei hanteert als wapen, terwijl ze wordt opgevreeën door een zwarte man. Wie ten slotte zonder gêne door het gordijntje naar Jennifer Lyon Bells pornofilm kan kijken, verdient een prijs voor immuniteit.

Ongemakkelijk Awkward, Arti et ­Amicitae, 14/3 t/m 11/4

Ongemakkelijk Awkward

Groepstentoonstelling
Waar Arti et Amicitiae, Rokin 112
Te zien t/m 11/4

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden