PlusErelijst

Ongelooflijk, wat gaf Billy Cobham zijn drumstel er in 1973 van langs op het album Spectrum

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer Spectrum van Billy Cobham uit 1973.

Peter van Brummelen
null Beeld

Vandaag viert jazzdrummer Billy Cobham zijn 78ste verjaardag. Goede gelegenheid om zijn solodebuut Spectrum nog eens op te zetten, een van de beste en spannendste fusionalbums uit de jazzgeschiedenis.

Terug in de tijd Billy Cobham was al 29 toen zijn eerste album onder eigen naam verscheen. Rijkelijk laat, maar de in Panama geboren en in New York opgegroeide drummer had er toen al een eerbiedwaardige carrière als sideman en bandlid op zitten. Al op zijn vierde zat hij achter een drumstel, in de jaren zestig ontliep hij als legermuzikant de verschikkingen van Vietnam.

In de jazz maakte hij naam als lid van het kwintet van hardbopper Horace Silver. Hij speelde bij Miles Davis in diens fusionperiode (Cobham is te horen op het baanbrekende album Bitches Brew) en later stapte hij over naar het in hetzelfde genre opererende Mahavishnu Orchestra, dat werd geleid door gitarist John McLaughlin, die ook bij Miles vandaan kwam.

Een onverwacht succes was in 1973 zijn soloalbum Spectrum, thuis in Amerika, maar zeker ook in Europa. Billy Cobham maakte het soort jazz waar ook popliefhebbers wat mee konden.

Waarom nu herbeluisteren? In de jaren zeventig werd fusion, vooral in Nederland, nog vaak jazzrock genoemd. Voor de muziek op Spectrum is het een perfecte benaming. Uit de jazz zijn er de improvisatie en de virtuositeit, typisch rock zijn de energie en de luidruchtigheid.

Cobham nam Spectrum op met muzikanten uit beide genres. Er deden doorgewinterde jazzmuzikanten mee op het album, maar een grote rol was ook weggelegd voor de nog piepjonge Tommy Bolin, een rockgitarist die een paar jaar later nota bene zou toetreden tot Deep Purple.

Spectrum werd in slechts een paar dagen opgenomen en kwam grotendeels geïmproviseerd tot stand. Dat de baas van het spul de drummer was, hoor je aan alles. En ongelooflijk, wat gaf Cobham zijn drumkit ervan langs in die tijd. Hij was niet zo’n jazzdrummer die met brushes in de weer was, maar ramde en beukte met de inzet van een hardrocker. Maar dan wel met swing.

Spectrum is na al die jaren nog altijd een waanzinnige luistertrip. Er zit heel veel vaart en als gezegd energie in de muziek, maar in het op zijn Zuid-Amerikaans wiegende Le Lis laat Cobham horen ook heel subtiel te kunnen spelen.

Spectrum was een invloedrijk album, dat collega’s uit heel verschillende gebieden aansprak. Rockdrummers als Bill Buford en Phil Collins waren diep onder de indruk van Cobhams spel en staken er het nodige van op. Prince had lang het van Spectrum afkomstige nummer Stratus op zijn liverepertoire staan. En de baslijn uit dat nummer was in de jaren negentig de basis van de hit Safe from Harm van de Britse triphopgroep Massive Attack.

Verder luisteren? Billy Cobham heeft een zeer uitgebreide discografie. Na Spectrum volgden nog zo’n veertig albums onder eigen naam. De Spotifyplaylist This is Billy Cobham pikt de krenten uit de pap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden