Beeldende kunst

Onderhuids geweld in brons van Grace Schwindt

Brons van Grace Schwindt in Rozenstraat. Beeld Gert Jan van Rooij

Je moet het als hedendaags kunstenaar maar durven, werken in brons. Het traditionele materiaal wordt doorgaans gebruikt voor lieflijke danseresjes die het goed doen bij tuinbezitters in het Gooi en de dieven die ze omzagen en omsmelten. Je verwacht het niet in een presentatieruimte die zich presenteert als missing link tussen De Appel en het Stedelijk, maar verspreid over de ruimte van Rozenstraat, gevestigd in het oude SMBA-pand, staan toch echt bronzen beeldjes. Figuratief. En – o mijn god – ze staan ook nog eens op sokkels! Zijn ze bij Rozenstraat gedurende de achttien maanden durende ­verbouwing helemaal de weg kwijtgeraakt?

In Silence

Grace Schwindt
Waar Rozenstraat – a rose is a rose is a rose, Rozenstraat 59
Te zien t/m 27/7

Staart op een trap

Wie niet gillend wegrent en beter kijkt, wordt gerustgesteld. Of beter gezegd: ervaart hoe ongemakkelijk die sculptuurtjes eigenlijk zijn. Een knokig been is gebogen over een streng, zwart vierkant. Een man in regenjas huilt in één grote golf zijn gezicht leeg. En wie de staart op een trap volgt naar het monster dat eraan vast moet zitten, eindigt bij een plas die zo mogelijk nog angstaanjagender is.

Diezelfde spanning tussen lichamelijke directheid en onderhuids geweld zit ook in de op het eerste gezicht tere aquarellen. Een stel onderbenen in spitzen is gehuld in dikke druppels stookolie. Uit een hoofdkap steekt rechts een daadkrachtige arm maar links sijpelt er bloed naar beneden: beul en slachtoffer zijn hier een.

Grace Schwindt, want over haar werk gaat het, staat niet bepaald bekend om haar beeldhouwkunst of schilderwerk. Misschien dat ze daarom zo makkelijk speelt met de vooroordelen rond bepaalde media. De Duitse kunstenares maakt internationaal furore met film en performance. Het pièce de résistance in Rozenstraat is dan ook haar nieuwste film, Five Surfaces All White. Het is een traag werk, maar net als bij de beeldjes loont het de moeite langer en aandachtig te kijken.

Antipsychiatrie

Schwindt verdiepte zich voor Five Surfaces All White in de antipsychiatrie uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, de beweging die geestesziekte als maatschappelijk fenomeen zag en zich afkeerde van conventionele behandelmethoden. De film is echter geen theoretisch traktaat of educatief manifest, eerder een uitgebeende vorm van muziektheater. Er worden abstract-poëtische teksten gezongen en gedeclameerd.

Een oude man, vrouw en kind spelen niet noodzakelijkerwijs zichzelf of zelfs menselijke personages. Het decor van vijf witte wanden, eigenlijk onderwerp van de film, staat in een weiland. Als het kind er een vierkant op tekent, merk je hoe angstvallig je als kijker daarin een raam wil zien. Zelfs nadat een van de wanden pardoes is omgedonderd en de kunst­matigheid van de situatie on­ontkoombaar is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden