PlusDansrecensie

Ondanks een paar tegenvallers veel dansgenot op CaDance

Bij de twintigste editie van het Haagse CaDance haakten ruim drieduizend bezoekers online aan, uit Nederland en ver daarbuiten.

Antonin Rioche koos met Glitter een sterk kwartet dat zich al dansend, sprekend en zingend uitte over de zucht naar roem. Beeld Alex Avgud
Antonin Rioche koos met Glitter een sterk kwartet dat zich al dansend, sprekend en zingend uitte over de zucht naar roem.Beeld Alex Avgud

Ze zagen de nieuwste creaties van jonge en gevestigde dansmakers. Jammer was dat juist werk van een aantal choreografen die het festival nog wat kleurrijker hadden kunnen maken, niet door kon gaan.

De crew van Sarada Sarita verscheen niet voor camera vanwege ziekte van een van haar performers. Q5-The Quintessentials, dat draait om waac- king, de dansvorm die in de jaren zeventig ontstond in de Latin en Afro- Amerikaanse lhbtq-clubs in Los Angeles, laat dus nog even op zich wachten. Alesandra Seutin, die in Londen aan de weg timmert met een synthese van traditionele Afrikaanse dans, moderne dans en hiphop, mocht niet reizen. De uitwisseling met het Amsterdamse urban talent Junadry Leocaria blijft voorlopig in de pijplijn.

Dat waren tegenvallers, ook voor het team achter CaDance. Dat hield echter kranig stand, zodat er tien dagen lang beslist viel te genieten. Duda Paiva’s poppen openden het festival, samen met twee in breakdance getrainde lijven van vlees en bloed. Geïnspireerd door foto’s van sporten- de en flirtende mannen, ontsteeg hun bewegingsvocabulaire dat van de battles. Antonin Rioche volgde met Glitter, waarvoor hij een sterk kwartet koos dat zich al dansend, sprekend en zingend uitte over de zucht naar roem. De in Berlijn wonende singer-songwriter Finn Ronsdorf ontpopte zich gaandeweg als echte ster.

Speurhonden

Daarna stond het programma in het teken van ‘vrouwelijke perspectieven’. Meer daarover zou duidelijk worden aan de ronde tafel, maar dat gesprek werd afgelast. Het werk dat vier vrouwelijke choreografen recent maakten, zagen we gelukkig wel.

Twee van hen richtten hun blik op de relatie tussen het bewegende lichaam en de ruimte eromheen. Marina Mascarell vroeg voor Bird Dog vier dansers verspreid over de wereld als speurhonden door hun stad te slingeren. Dankzij een splitscreen en een synchroniserende choreografie zagen we hoe je ondanks grote af- stand kunt samenzijn en hoe je je omgeving als speeltuin kunt ervaren.

Dunja Jocic liet haar dansers in De Panter grenzen overschrijden tussen simulatie en theater, menselijk en transhumaan. In een als virtuele 3D- ruimte vormgegeven duister toneel- beeld dwaalde een protagonist vertwijfeld rond door zijn appartement, terwijl een vrouw en man (Buren? Hersenspinsels?) plotseling zijn pad doorkruisten.

Hekkensluiter was een tweeluik over solidariteit, waarin het dansen- de vrouwenlichaam centraal stond.

Krisztina de Châtel leverde met Scala opnieuw een werk in minimalistisch idioom waarin vijf danseressen op een draaiende trap probeerden hun balans te vinden en hogerop te komen. Het drietal in Arise van Astrid Boons bleef juist lange tijd bij de grond. Hun beweging was staccato en verkrampt, totdat ze samen een formatie vormden waardoor de energie kon stromen. Niet heel toegankelijk en live waarschijnlijk pakkender, maar intuïtief en consequent.

Breakdancer Justin de Jager ontving tot slot de Leo Spreksel Award, bedoeld als aanmoediging van jong choreografisch talent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden