Plus

Omstreden Alain Delon krijgt toch ereprijs in Cannes

Alain Delon kreeg een ere-Palm in Cannes. In de bomvolle zaal waren geen protesten hoorbaar, hoewel Delon in het verleden te betrappen was op nare uitspraken en hij zijn vrouw meerdere malen mishandelde. 

Alain Delon kreeg zondag een ere-Palm voor zijn enorme verdiensten in de filmindustrie. Beeld Arthur Mola/Invision/AP

Hij was zichtbaar ontroerd, acteur Alain Delon, toen hij gisteravond een ere-Gouden Palm kreeg uit handen van zijn dochter Anouchka. “Ik ben trots op de acteur. En ik ben trots op jou,” zei ze. Terwijl Delon ongemakkelijk over het podium ijsbeerde, stond de zaal en masse op; het applaus en de ‘bravo’s’ hielden minutenlang aan.

Het festival van Cannes eert Delon vanwege zijn enorme verdiensten voor de filmindustrie; de 83-jarige acteur speelde in 89 films, waaronder klassiekers als Rocco e i suoi fratelli, Plein Soleil, Le Samouraï en Il gattopardo, die in 1963 de Gouden Palm won. Meer recent was hij Julius Caesar in Astérix aux Jeux Olympiques.

Ondanks zijn indrukwekkende carrière waren de protesten niet van de lucht nadat de toekenning was bekendgemaakt. Delon heeft zich namelijk meermaals vrouwonvriendelijk en homofoob uitgelaten. Zijn zoon Alain-Fabien heeft verklaard dat Delon acht ribben heeft gebroken en twee keer de neus van zijn (en Anouchka’s) moeder, het Nederlandse fotomodel Rosalie van Breemen. Bovendien is Delon goed bevriend met Jean-Marie Le Pen, de voormalige lijsttrekker van Front National.

‘Geen Nobelprijs voor de vrede’

De Amerikaanse lobbyorganisatie Women and Hollywood, die zich sterk maakt voor het verbeteren van de positie van vrouwen in de filmwereld, stelde dan ook zeer teleurgesteld te zijn dat een belangrijk platform als Cannes iemand eert met ‘weerzinwekkende standpunten’; de Franse feministische organisatie Osez le féminisme noemde de toekenning van de ere-Palm ‘een negatief signaal naar alle slachtoffers van huiselijk geweld’.

“We geven hem de Nobelprijs voor de vrede niet; we eren Delon vanwege zijn betekenis voor de Franse filmindustrie en zijn bijdrage aan de geschiedenis van het festival,” luidde de slappe verdediging van festivaldirecteur Thierry Frémaux, die zich beklaagde dat het zo wel heel moeilijk wordt iemand te eren. Hij benadrukte nog maar eens dat zijn festival de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel heeft. “Het staat Delon vrij er andere meningen op na te houden dan ikzelf heb.”

Verder was het – anders dan de afgelopen jaren – een vrij tam eerste weekeinde in Cannes. Diego Maradona liet op het allerlaatste moment verstek gaan bij de wereldpremière van Asif Kapadia’s documentaire over de Napolitaanse jaren van de Argentijnse voetballegende. Hij zou kampen met een schouderblessure die behandeling vereist. Terrence Malick ontbrak zoals te doen gebruikelijk bij de galapremière van A Hidden Life, zijn beste film sinds The Tree of Life, waarmee hij in 2011 de Gouden Palm won.

Het is een op ware gebeurtenissen gebaseerd, bijna drie uur durend drama over de Oostenrijkse boer Franz Jägerstatter, die in de Tweede Wereldoorlog werd opgeroepen voor het Duitse leger, maar weigerde trouw te zweren aan Hitler. In augustus 1943 werd hij geëxecuteerd, in 2007 werd hij zalig verklaard. August Diehl schittert in de hoofdrol en er zijn mooie bijrollen voor Johan Leysen en Matthias Schoenaerts

Handel

Terwijl in de grote zalen van het festivalpaleis de nieuwste films worden vertoond, wordt in de enorme kelder, in een tentendorp langs de Middellandse Zee en in hotelsuites gehandeld in films – ook in films die nog moeten worden gemaakt. Ruben Östlund, de Deense winnaar van een Gouden Palm en een Oscar voor The Square, was in Cannes om het geld bij elkaar te krijgen voor zijn Engelstalige zwarte komedie Triangle of Sadness, waarvoor hij een sterrencast bij elkaar belooft te brengen die de vergelijking kan doorstaan met de ‘galácticos’ van Real Madrid.

De Amerikaanse cineast Sheldon Silverstein brengt er When Women Rule the World aan de man, een ‘lowbudgetscifisatire’ waarin Trump ruzie krijgt met Poetin over wie de grootste piemel heeft en de Derde Wereldoorlog begint. Op de poster van het meesterwerkje staat een vrouw in bikini die het afgehakte hoofd van Trump vasthoudt.

Nederlanders zijn er ook: producent Dave Schram is in Cannes om The Conductor, zoals de internationale titel van De dirigent luidt, aan zo veel mogelijk territoria te verkopen. Nelleke Driessen van de Amsterdamse sales agent Nine Film is er om ‘awareness’ te creëren voor de volgende film van Alex van Warmerdam, werktitel: Nr.10. Tegelijkertijd polst ze of er buitenlandse interesse is voor L’histoire kaputt, diens tentoonstelling die vorig jaar in Eye te zien was.

Interesse voor Van Warmerdam

“Frankrijk, Rusland, veel Oost-Europese landen ... de interesse voor Alex is groot,” aldus Driessen. “Maar de gouden jaren van de pre-sales zijn voorbij. Er wordt op safe gespeeld. Distributeurs willen eerst weten waar de film in première zal gaan. Als het de competitie van een groot festival wordt, zoals Cannes, Venetië of Berlijn, dan geeft dat meer zekerheid over de reacties van de pers in eigen land en dus het aantal bezoekers. Maar zover zijn we nog niet, de film moet nog worden opgenomen.”

In een ander deel van de markt is regisseur Jaap van Heusden bezig In Alaska gerealiseerd te krijgen, een in Alaska gesitueerde film over een depressieve jongen die min of meer per ongeluk een oliepijplijn opblaast en op de ‘most wanted’-lijst van de FBI terechtkomt. Hij is geselecteerd voor het Atelier van het festival van Cannes; met zijn producenten Marc Bary en Steven Rubinstein van het Amsterdamse IJswater Films voert hij van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gesprekken met potentieel geïnteresseerde (co)producenten en sales agents.

“Er zitten ook weleens gekkies tussen, gisteren zat een Franse B-acteur aan tafel en er waren Italianen die wilden dat we de film in Rome zouden opnemen. Maar het meeste is serieus en heel nuttig,” aldus Van Heusden. Zijn producent hoopt binnen anderhalf jaar de financiering rond te hebben (4,1 miljoen euro) en in de herfst van 2020 te draaien in Canada. “Dan zijn we hier in 2023 terug,” zegt hij met een grijns.

Jan Pieter Ekker houdt tijdens het festival van Cannes een dagboek bij op parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden