Recensie

Ode aan Van Roozendaal is gelukkig niet sentimenteel (****)

Collega's en liefhebbers beschouwen de vorig jaar overleden Maarten van Roozendaal als één van de beste zangers en tekstschrijvers die Nederland ooit kende. Een groot publiek heeft hij evenwel nooit bereikt. Is dat tragisch of juist een enorm geluk? Wie deze ode ziet, denkt misschien even aan de Holland zingt Hazes-concerten. Massaal, megalomaan, sentimenteel. Alles wat Om Maarten niet is en daarmee zo sterk maakt.

Maarten van RoozendaalBeeld Kippa

Eigenlijk is het een soort speciale editie van Muzikale helden, al hangt er in De Kleine Komedie deze dagen wel degelijk een gewijde sfeer. Je voelt het als Paul de Munnik achter de vleugel gaat zitten. Van Roozendaal speelde zelf zo vaak in dit theater. Hoorde er misschien wel meer thuis dan Youp. Toch even slikken.

De olielamp komt voorbij, het nummer waarmee Van Roozendaal zichzelf op de kaart zette. Ricky Koole zingt Marang. Krachtige performances, maar het is Thomas Verbogt die de avond echt openbreekt met zijn voordracht van Oorlog, een gedicht annex verhaal over een visboer die wordt opgezadeld met de brief van een gestorven soldaat. De tekst is Van Roozendaal ten voeten uit: zijn wereldbeeld was vaak cynisch, maar tegelijk had hij de mensen lief, bezag hij hun hoop en angsten met veel mededogen en vrolijkheid.

Zoete woordjes
Om Maarten bevat geen monologen waarin de cast hun waardering voor hem uitspreekt of zich met zoete woordjes tot zijn ziel in de hemel richt. Theo Nijland steekt zelfs op weergaloze wijze de draak met zulke gratuite onzin. Beiden waren immers veel te intelligent om in God te geloven. Of om te geloven dat Nijland zijn werk moet voortzetten. Zou kúnnen voortzetten.

In Maarten gaf de pijp aan mij worstelt hij met het verlies van zijn vriend en met wat hij nu eigenlijk moet zeggen. 'Had dit lied dan zelf geschreven!' roept Nijland vertwijfeld uit. Vaak zijn vragen veel mooier dan antwoorden. Eerlijker ook.

Geen heiligverklaring dus. Hoe groot hij was, blijkt evenwel uit hoeveel verschillende persoonlijkheden er nodig zijn om de artiest Van Roozendaal een beetje te kunnen schetsen. De Munnik heeft de rauwe stem, Ricky Koole de uitdagende lichaamstaal, Beatrice van der Poel de uitstekende tekstbehandeling en Marcel de Groot de gevoeligheid. Maar geen van alleen hebben het totaalpakket in huis.

Setlist
Thomas Spijkerman komt nog het dichtst in de buurt. Vlak voor de pauze geeft hij met Bloemen een opzwepende, Soundmixshowwaardige impressie ten beste. Daarmee vergeleken vallen de vlakke bijdragen van Meral Polat (Water, Doden met verlof) en Peter van Rooijen (Liefste voor één nacht) een beetje tegen.

Van Roozendaals bekendste nummer, Red mij niet, ontbreekt overigens op de setlist. Een uitstekend besluit. Om Maarten gaat over werk en leven, niet over dood. Bovendien is zijn verzoek inmiddels ingewilligd. Maarten van Roozendaal is niet gered.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden