PlusDocumentaire

Ode aan iconische modefotograaf Helmut Newton mist donker randje

Helmut Newton Beeld Helmut Newton
Helmut NewtonBeeld Helmut Newton

“De meeste films over fotografen zijn enorm saai,” zegt fotograaf Helmut Newton in het begin van de documentaire over zijn werk, “met de fotograaf op zijn rug geschoten en het domme gepraat tussen fotograaf en model.” Helmut Newton: The Bad and the Beautiful bestaat ook uit dit soort shots, maar de film, die de tegenstellingen in het leven van zelfuitgeroepen ‘naughty boy’ aan het licht moet brengen, is toch onderhoudend, al neemt het de zogenaamde tegenstellingen niet echt serieus.

Helmut Newton lijkt soms op een verdedigingsrede. Dat is niet geheel overbodig: de laatste jaren komen er wel vaker meldingen over fotografen die hun macht misbruikten en bijvoorbeeld modellen dwongen naakt voor de camera te verschijnen. Newton, die op 31 oktober 100 zou zijn geworden, maakte vooral foto’s van naakte vrouwen, naar eigen zeggen niet geïnteresseerd in hun ‘ziel’, maar in ‘been, gezicht, borsten’.

Maar, als we het handjevol beroemdheden mogen geloven die hun ervaringen uit de doeken doen, voelden de modellen zich voor zijn camera altijd comfortabel.

Kritische bespiegeling

De documentairefilm schetst een beeld van Newtons leven aan de hand van interviews met beroemdheden die met hem hebben gewerkt, een voice-over van zijn 97-jarige weduwe June en oudere footage, waarin Newton over zijn leven en werk vertelt. Zijn jeugd als Joodse jongen in nazi-Duitsland, zijn inspiraties (onder wie huisregisseur van Hitler, Leni Riefenstahl) en de relatie met zijn vrouw komen allemaal aan bod.

De film mist echter een rode lijn, zoals een chronologie, die de thema’s met elkaar verbindt. Daardoor wordt de documentaire geplaagd door een rommeligheid die contrasteert met de zelfverzekerdheid van de foto’s die Newton zo kenmerkend maakt.

Er worden vooral veel verwijzingen gemaakt naar de controverses rondom Newtons werk en de kritiek die feministen hierover hebben geuit; echte critici komen nauwelijks aan het woord, met uitzondering van filosoof en activist Susan Sontag, die in een kort televisiefragment zijn werk bestempelt als misogyn.

Het is jammer dat regisseur Gero von Boehm de confrontatie met de donkere kanten van Newtons werk – the bad uit de titel – niet helemaal durft aan te gaan. De interessantste inzichten komen van actrice en model Isabella Rossellini, die zijn werk juist als een kritische bespiegeling van de maatschappelijke problematiek ziet, en niet van de andere modellen die het werken met Newton allemaal hun beste ervaring ooit ­noemen.

Het tweede deel uit de titel – the beautiful – komt beter naar voren. Vooral Anna Wintour, hoofdredacteur van Vogue, weet kraakhelder het belang van zijn oeuvre uit te leggen. Gepaard met een overzicht van zijn belangrijkste werk – helaas inclusief popmuziek en irritante zoom-ins, alsof de foto’s niet voor zichzelf kunnen spreken – wordt duidelijk gemaakt waarom zijn werk zo invloedrijk is. Al overtuigt dit misschien alleen de kijker die al beter bekend is met zijn werk, want de film lijkt ook weer niet al te lang bij de foto’s stil te willen staan.

Helmut Newton: The Bad and the Beautiful wil misschien iets te graag een positief portret van de iconische modefotograaf neer zetten. Het eerbetoon is daarbij misschien weinig bad, maar verstrekt wel in sneltreinvaart een filmische versie van een overzichtstentoonstelling.

Helmut Newton: The Bad And The Beautiful

Regie Gero von Boehm

Te zien in Cinecenter, Eye, Filmhallen, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden