Plus PS

Nupur Kohli: 'Ik probeer wel te shockeren'

Nupur Kohli (27) is jeugdarts, schreef een boek over stress en heeft een missie: wereldwijd betere gezondheids­zorg. 'Ik zie veel jonge dokters richting de burn-out gaan.' Zelf ontspant ze door gek te doen, zoals in pyjama naar de bakker lopen.

Nupur Kohli Beeld Cindy Baar

Nupur Kohli is jeugdarts en health care consultant. Ze deed ondernemingskennis op aan Harvard University en heeft verstand van start-ups met wereld verbeterende intenties. Tussendoor schreef ze een boek over stress en productiviteit, getiteld Chill!, dat binnenkort verschijnt bij een Amerikaanse uitgever.

Over de hele wereld praat ze voor volle zalen over het effectiever maken van de gezondheidszorg, en over zinnige versus verlammende stress. Als ze politieke ambities heeft, kan Kohli misschien ooit minister van VWS worden.

Het maakt haar allemaal zeer geliefd bij makers van top-zoveellijstjes van succesvolle, jonge vrouwen. Begrijpelijk, want ze is ook pas 27. En terwijl iedereen op een zwaar regenachtige woensdagochtend half verzopen binnen struikelt bij restaurant Dauphine, is Kohli erin geslaagd om zonder paraplu tot in de puntjes te verschijnen, geen spatje regen op haar smetteloze outfit, schoenen, kapsel en brillenglazen. Alsof er alleen voor haar een vierkante meter blauwe lucht is gereserveerd die meereist boven haar hoofd.

Onderweg naar het interview luister ik naar de TED-Talk waarmee ze in 2012 een award won. Ze mocht al twee keer zo'n praatje houden; dat gebeurt niet vaak. Deze eerste gaat over wat volwassenen kunnen leren van kinderen: leergierig zijn, veel lachen, enthousiasme en veerkracht tonen.

Fietsend door de lelijkste straat van Amsterdam, door bruine plassen, samen met een paar honderd mensen, in een slecht zittend regenpak, en ondertussen roept dokter/consultant/public speaker Kohli in mijn oor dat ik elke dag moet beginnen met een glimlach.

Het is haar die ochtend weer gelukt, zegt ze even later. Voor de klok negen sloeg, had ze zelfs al een paar keer hardop gelachen.

Ik dacht net: je weet misschien niet hoe makkelijk kinderen ook in janken uitbarsten om niks.
"Ik werk als jeugdarts op het consultatiebureau met kinderen tussen de nul en de vier jaar dus dat weet ik zeker wel. Maar ik weet ook dat ze even makkelijk weer opkrabbelen en doorgaan met waar ze mee bezig waren."

Stoer dat je er toch maar stond op je 23ste, maar ik was niet zo onder de indruk van die TED-Talk. De boodschap van 'probeer het kind in jezelf vast te houden', had ik weleens eerder gehoord.
"Ik weet dat mijn eerste talk wat lichtvoetig klinkt, maar hij is wel gebaseerd op wat ik zag en meemaakte op de kinder-intensive care, tijdens mijn coschappen. De reanimatie van een baby van zes weken. Geamputeerde beentjes om tumoren weg te krijgen. Een klein, kaal jochie met heel veel pijn dat midden in de nacht zijn vader troostte. Kinderen zijn ongelooflijk flexibel en sterk."

'Indiase mensen zijn intelligent, ambitieus en het zijn doorzetters' Beeld Cindy Baar

Tranen wellen op in haar grote, donkerbruine ogen. "Het had nogal impact. Ik heb in die tijd vaak huilend thuis gezeten 's avonds. Toen kwam die wedstrijd langs, om het winnen van een TED-Talk. Ik deed mee omdat ik het verhaal van die zieke kinderen wilde vertellen, zonder ze direct te noemen als inspiratiebron. En ik won. De jury vond dat ik erin slaagde een belangrijk onderwerp op een simpele, luchtige manier over te brengen."

En op een opvallende manier. Je schreeuwt soms, beweegt veel, betrekt het publiek bij je verhaal.
"Dat is ook nodig in deze tijd. Gewone praatjes kent iedereen wel. Op social media doen mensen de gekste dingen. Dus ja, ik probeer wel te shockeren. Terwijl ik altijd een verlegen kind ben geweest. Zo extravert ben ik niet. Als ik op een podium sta met een boodschap, geeft me dat vrijheid, gek genoeg."

"Eén op één ben ik best gereserveerd. Wel vrolijk hoor. Dat zit in mijn aard. Zo ben ik opgevoed. Mijn ouders herinnerden mij en mijn twee zusjes er vaak aan dat we niet achterom moesten kijken. Mijn vader zei dan: strek je arm uit en wijs naar voren. Die wijsvinger moet je altijd blijven volgen, met een lach."

Kohli en haar zussen zijn in Nederland geboren uit Indiase ouders. Zij kwamen hier om te studeren. Haar moeder is ook jeugdarts, haar vader is computerwetenschapper. Beiden komen uit hoogopgeleide families. Kohli bezoekt India minstens een keer per jaar.

"Indiase mensen zijn intelligent, ambitieus en het zijn doorzetters. Dat krijg je in zo'n groot land met enorm veel inwoners; je moet origineel zijn en hard werken wil je gezien worden. Iets terug willen doen voor anderen, dat zit ook in mijn roots, denk ik. Er is naast geluk ook zoveel ellende overal dat je het leven leert waarderen als je wel goed terechtkomt. Ik heb en kan zoveel in Nederland. Daar wil ik volop gebruik van maken, niet denken: komt allemaal wel."

Groeide je hier op in een Indiase gemeenschap?
"Nee. We kenden natuurlijk wel veel kennismigranten uit India en thuis spraken - en spreken - we Hindi, maar mijn ouders hebben altijd benadrukt dat we in Nederland wonen, niet in de Indiase ­diaspora. Ze wilden dat wij sterk en onafhankelijk zouden zijn in dit land."

"We moesten de taal goed leren, gingen naar witte scholen en maakten ook veel Nederlandse vrienden, zodat we het beste van beide werelden konden meekrijgen. Daar zijn ze goed in geslaagd. Mijn zussen en ik zijn wereldburgers, vooruitstrevende types. Ik doe wat ik leuk vind en ik denk er goed over na. In het diepe springen doe ik niet zomaar."

Voor welk diepe sta je nu?
"Mijn missie is betere en efficiëntere gezondheidszorg. Wereldwijd dan. Ik wil dit bereiken door mijn werk in de spreekkamer te combineren met consultancy en spreken op congressen waar mijn visie gevraagd wordt."

Licht eens een tipje op van die visie.
"Ik denk dat artsen in een ontwikkeld land als Nederland tegenwoordig te maken hebben met zoveel regels, protocollen en niet direct medische taken dat ze verstrikt raken, ten koste van de patiënt om wie het natuurlijk moet gaan. Om bij mijn expertise te blijven: dat heeft effect op hun stresslevels. Ik zie veel jonge dokters richting de burn-out gaan, met als gevolg uitval en veel wisselingen van de wacht, wat weer vervelend is voor de patiënten."

"Ziekenhuizen en andere zorginstellingen moeten beter over dit soort problemen nadenken, maar dokters moeten ook zelf verantwoordelijkheid nemen voor de taak waarvoor ze zijn aangenomen. Niemand begint aan Geneeskunde vanuit de wens dat ze lekker veel papieren willen invullen of miljoenen willen verdienen. Ze doen het omdat ze mensen willen helpen. Als ik sommige artsen nu zie, denk ik: waar is dat gevoel van toen gebleven? Hoe krijg je het terug?"

Met de juiste dosering stress, zoals jij voorschrijft?
"Ja, in elke beroepsgroep bestaat de mogelijkheid om van stress een kracht te maken, in plaats van een zwakheid. Dat is nodig om optimaal te kunnen presteren. Zonder enige spanning ook geen passie. In de gezondheidszorg is meer gezonde druk nodig die leidt tot een betere en efficiëntere situatie voor patiënten."

Hoe heb jij je stressonderzoek uitgevoerd?
"Zelfstandig, niet onder supervisie van iemand bij een universiteit. Ik heb veel leiders geïnterviewd; Europarlementariërs, bestuurders van grote bedrijven. Maar bijvoorbeeld ook zangeressen en restauranthouders. Iedereen vroeg ik naar de stress die ze ervaren en hoe ze die gebruiken. Een restauranthouder heeft veel mensen nodig in zijn zaak, anders gaat het niet goed. Maar een volle eetzaal geeft ook stress."

"Als hij weet wat hij doet, is dat de juiste vorm van stress, noodzakelijk om een tandje bij te zetten en iedereen bijtijds een lekker bord eten voor te zetten. Een chirurg heeft een moment van rust nodig voor hij begint te snijden, terwijl een topsporter zich juist eerst een beetje moet opfokken om te kunnen presteren. Zo is het voor elk beroep anders."

Ik zie in het Amsterdamse verkeer bijna elke dag wel een paar types die iemand uitschelden om niets, maagzweer op hun voorhoofd geschreven. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat zij op hun werk ineens een toonbeeld van functionele stress zijn. Met andere woorden: hoe bewaak je de grens tussen zinnige en ontwrichtende stress?
"Dat is heel lastig ja. Het begint er al mee dat mensen hun stress goed kunnen verbergen, buiten het verkeer dan. Symptomen openbaren zich pas echt als het al te laat is, dat benadruk ik vaak. Tenzij iemand plotseling iets vreselijks overkomt, ontvouwt verkeerde stress zich geleidelijk. Slecht slapen, geen eetlust, gevoelens van angst, paniekerig denken dat je alles wat je hebt niet meer kunt vasthouden. Een vervelende bijkomstigheid is dat overbelaste mensen het vermogen verliezen te beoordelen hoe ze eraan toe zijn."

Ik ken iemand die huilend haar moeder belde omdat haar vriend wokkels had gekocht voor op hun housewarmingfeestje. Dat vond ze zulke lelijke chips. Twee weken later werd ze gediagnosticeerd met een burn-out.
"Ja, een enorm probleem maken van kleine dingen is een duidelijk symptoom van een burn-out. Elk woord ergert je bij, wijze van spreken. Zelf zie je niet dat het gek is, het is jouw werkelijkheid, die verschrikkelijke wokkels."

Jeugdfoto Nupur Kohli Beeld -

"Je eigen stress inschatten is ontzettend moeilijk, maar je kunt het wel leren, heb ik ontdekt in een voor mij zeer gestreste periode. Stil staan, jezelf vragen hoe het gaat en een eerlijk antwoord eisen. Ik schreef ooit eens een gedicht met als titel Het meisje dat de wereld wil redden. Het eindigt ermee dat ze in de spiegel kijkt en vraagt: is dit wat je wilt?"

En? Wil je het?
"Ja, ik wil het. Redden is misschien wat veel gevraagd, maar een verschil maken kan wel degelijk, denk ik."

Hoe ontspan jij?
"Ik doe meditatie, yoga en ik let gedurende de dag goed op mijn ademhaling: rechtop staan of zitten en ademen door de buik. Zingen of muziek luisteren helpt ook, net als sporten en wandelen. Als ik ­'s avonds thuiskom, plof ik niet meteen neer. Ik ga eerst een halfuur wandelen als overgang tussen werk en thuis."

Hoe is thuis? Man, vrouw, kinderen, solo?
"Ik woon alleen in Badhoevedorp. Mijn ouders wonen wel in de buurt. En ik heb vrienden met wie ik veel plezier heb. Als het ijs gebroken is, ben ik echt een heel gek persoon."

Wat doe je dan zoal?
"Gekke ijsjes uitproberen bij de ijswinkel. De stofzuiger gebruiken als microfoon. Verhaaltjes verzinnen over mensen in de trein. Iemand keihard uitlachen terwijl het helemaal niet hoort. In mijn pyjama naar de bakker lopen. Eetwedstrijden houden met mijn zusjes. Gek doen werkt ontspannend voor mij, ook als ik alleen ben."

Is slecht alleen kunnen zijn ook een voedingsbodem voor stress?
"Ja, zeker. Ik heb het ook moeten leren. En dan echt alleen, hè? Niet alleen met al mijn social media."

Alleen zonder online bevestiging van hoe leuk je bent?
"Ja. Ik heb alles weleens gedeactiveerd voor een paar weken. In mijn werk is dat niet handig, maar het gaf enorm veel rust. Mijn telefoon zet ik geregeld uit, ik reis veel in mijn eentje. Ik probeer echt comfortabel te zijn met daadwerkelijk alleen zijn. Maar goed, ik ben absoluut niet perfect, hoor, wel nieuwsgierig."

Is nieuwsgierig een goede tweede na perfect?
"Nee, maar je komt er ver mee. Er is ook wel degelijk een samenhang. Perfectionisten willen alles. Nieuwsgierige mensen willen ook alles, maar ze zijn opener, meer naar buiten gericht. Misschien ben ik een verborgen perfectionist, bedenk ik nu."

Laat dat verborgen maar weg. Anders zou je niet zo succesvol zijn.
"Ben ik succesvol? Vind je dat?"

Jij niet?
"Jawel, ik zit op de weg die ik wil bewandelen en het gaat voorspoedig, maar het voelt gek om te zeggen. Ik zie mezelf nog steeds als een simpele ik."

Iets van nederigheid is toch goed?
"Dat vraag ik me af. Vrouwen zijn vaak veel te bescheiden. Waarom zou ik niet van de daken schreeuwen dat ik altijd nieuwsgierig ben naar mogelijkheden om een betekenisvol leven te leiden?"

"Dat ik er goed in ben mijn kansen te pakken als ze langskomen? Ik heb bewondering voor wereldsterren als Lady Gaga en Beyoncé. Ellen Degeneres vind ik ook geweldig. Ze doet wat ze wil, zegt wat ze denkt, en ze is ook een beetje raar."

Waar zitten de kansen in het werk dat je nu doet als jeugdarts bij een consultatiebureau?
"In het bevorderen van sterke, gezonde gezinnen."

Ben je bekend met de bijnaam consternatiebureau?
"Tuurlijk. Die 'grap' maken wij zelf ook. Er wordt denigrerend gedaan over ons werk, dat weet ik heus wel. Ook door andere artsen. Jammer is dat. Het is toch juist fantastisch dat ouders en kinderen hier in de gaten worden gehouden op zo'n goed georganiseerde manier? Waar ter wereld krijg je dat? We moeten niet onderschatten hoeveel verschil jeugdartsen kunnen maken."

Zie je veel verkeerde stress bij ouders?
"Ja, toch wel. Ik ben waarnemend in de regio Kennemerland, van Haarlem tot IJmuiden. Daar kom ik iedereen tegen, met alle verschillen van dien. Hoogopgeleide ouders verwachten dat hun kind het minstens zo goed doet als in het boekje staat. Het is soms lastig hen gerust te stellen."

"Ouders in achterstandswijken daarentegen zien soms problemen niet die er wel zijn. Ze hebben zoveel andere moeilijkheden dat de ontwikkeling van hun kind iets is waarvan ze denken: dat komt wel goed. Beide groepen zijn interessant om mee te werken."

En je oorspronkelijke inspiratiebron, de doodzieke kinderen op de intensive care?
"Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat ik liever gezonde mensen gezond houd. Preventie is de toekomst in de zorg en gezonde kinderen maken gezonde volwassenen. Dit werk kan ik ook makkelijker combineren met alles wat ik ernaast doe. Een fulltime baan als gespecialiseerde arts in een groot ziekenhuis is voor mij te beperkend."

Waar wil je zijn als je dertig bent?
"Dat vind ik een lastige vraag. Omdat ik tot nu toe helemaal niets nauwgezet heb uitgestippeld. Ik pak de mogelijkheden die langskomen. Zo bouw ik mijn huis, zo maak ik mijn puzzel. Ik ben strategisch op de korte termijn."

Ben je weleens erg verliefd geweest?
"Nee, nooit. Ik zou het graag meemaken. Maar ja, zoals ik net ook al zei: ik ben een beetje raar. Raar met mensen ook af en toe. Ik verwacht veel van een ander. Ook daardoor word ik niet makkelijk verliefd op iemand, denk ik."

En iemand op jou?
"Er zijn mensen verliefd op mij geweest. Het is niet zo dat ik geen aandacht krijg. Alleen ben ik dan afhoudend. Ik ben sterk geneigd om voor mijn carrière te kiezen."

Liefhebben staat hard werken toch niet in de weg?
"Nee, nou, de mensen die ik aantrok, wensten wel een bepaalde aandacht. Meer dan ik kon geven, wilde geven. Ik reis ook veel. In juli geef ik een maand lezingen in Tsjechië. Later dit jaar spreek ik in India op een van de grootste gezondheidszorgcongressen ter wereld."

Nupur Kohli
13 september 1989, Amsterdam

2001-2007
St. Ignatiusgymnasium, Amsterdam

2007-2014
Geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam

2012
Eerste TED-Talk

2014/2015
Opzetten start-ups op het gebied van duurzaamheid

2015
Harvard Business School, Boston (VS)

2016
Strategic management consultant gezondheidszorg bij Ernst & Young, Tweede TED-Talk, Viva400-award

2017
Jeugdarts bij JGZ Kennemerland; een van de jaarlijkse Europese Inspiring Fifty; verschijning van boek Chill!

Nupur Kohli woont in Badhoevedorp.

"Het is, denk ik, best lastig om met mij te zijn. Ik kan kritisch zijn en ook wel een beetje gemeen. Als dingen niet op mijn manier gaan en ik mensen niet meekrijg in mijn mening, kan ik heel scherp uit de hoek komen. Degene die verliefd op mij wordt, moet daar mee om kunnen gaan."

Ze zet haar bril af en kijkt me ernstig aan. "Ik hoop dat ik de persoon nog tegenkom in wie ik me durf te verliezen. En dat die iemand mij dan ook helemaal geweldig vindt. Ik ben niet bewust op zoek hoor. Ik kijk wel, in de trein, in het vliegtuig, of mijn eigen George Clooney ineens naast me zit. In die zin ben ik wel romantisch."

Ze giechelt. "Ja, ik ben geen Amal natuurlijk. Wat een prachtige vrouw is dat, hè? Die baby's zullen vast heel mooi zijn."

Zijn ze al geboren?
"Ik geloof het wel."

Je houdt het nieuws over Clooney goed bij?
"Ik mis weleens een bericht, maar als ik iets zie langskomen over hem, klik ik er wel op natuurlijk; ik blijf wel jong!"

En nieuwsgierig.
"Altijd."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden