Plus Tentoonstelling

Nu in Foam: wat ervaar je als je DMT rookt?

In zijn eerste grote solotentoonstelling visualiseert Dominic Hawgood drugshallucinaties. Met bewegende beelden, installaties en sculpturen rekt de kunstenaar en passant het medium fotografie op.

Hawgood: ‘Boeddha is heel populair in de wereld van computer­simulaties.’ Beeld Dominic Hawgood

De eerste keer dat Dominic Hawgood (1980) dimethyltryptamine (DMT) rookte, was een eyeopener voor hem. “Ik had wel vaker geëxperimenteerd met geest­verruimende drugs, maar dit was een totaal andere ervaring dan bijvoorbeeld met lsd. Het geluid werd gedempt, ieder gevoel voor diepte verdween en het gezicht van de vriend die naast me zat veranderde in geometrische patronen. Het was alsof ik in een computersimulatie was beland, een digitale wereld.”

Rond die tijd verdiepte de Britse kunstenaar zich serieus in computergegenereerde beeldproductie en hij besloot de twee dingen te combineren. “Het een kan helpen het andere te begrijpen,” is zijn redenering. “Niet dat ik denk dat ik mijn psychedelische ervaring kan imiteren of uitleggen met computerbeelden, maar ik kan nieuwe vraagtekens zetten bij wat we zien en hoe we dat zien.”

Het nieuwe soort beelden dat dat oplevert, is nu te zien in Foam onder de titel Casting Out the Self. De tentoonstelling is een vervreemdende combinatie van digitale hightech, sjamanistische rituelen en klassieke fotografiekunst­grepen. Zoals Man Ray en László Moholy-Nagy dat al deden in 1920, legt Hawgood voorwerpen op lichtgevoelig papier om afdrukken te maken, de zogeheten fotogrammen. Hij combineert ook een kruis van spierwitte steentjes met een print die gemaakt is met behulp van normal mapping-techniek die voor 3D-computeranimaties wordt ingezet en een typische blauw-paarse kleur heeft.

Andere dimensie

“Ik schakel de hele tijd tussen de analoge, fysieke wereld en het psychedelische, digitale domein,” verklaart Hawgood. “Ik gebruik bijvoorbeeld een camera om een voorwerp te scannen, dat weer driedimensionaal te printen en vervolgens te animeren. Een sculptuur belicht ik op zo’n manier dat het plat lijkt, een hologram of print, maar het staat in een nis die ruim anderhalve meter diep is. Ik buit zoveel mogelijk wetenschappelijke middelen uit om de fotografie op te rekken. Het is als kijken naar een andere dimensie.”

Halverwege Hawgoods tentoonstelling wordt de bezoeker door een gang geleid met flikkerende schermen. Hier kan die andere dimensie een beetje worden ervaren. De frequentie van de witte flitslichten varieert tussen de acht en twintig hertz. Wie er met dichte ogen voor gaat staan komt vanzelf bij de frequentie waar hij gevoelig voor is en ziet dan de geometrische patronen die Hawgood zag tijdens zijn DMT-trip.

Naast de schermen staat een stapel zwart-­witte blikjes water met daarop een gestileerd Boeddhabeeld, twee symbolen die regelmatig terugkeren in Hawgoods werk. “Boeddha is heel populair in de wereld van computersimulaties. Ook andere voorwerpen komen veel voor, zoals theekopjes, maar Boeddha heeft natuurlijk ook die spirituele dimensie.”

Het water verwijst naar ayahuasca-ceremonies van de Amazone-indianen, waarbij de natuurlijke variant van DMT in theevorm zorgt voor hallucinante ervaringen die gebruikers dichter bij de goden, het universum en zichzelf moeten brengen. Het bittere middel leidt tot overvloedig overgeven. Het resultaat is spirituele reiniging en hergeboorte, de klassieke betekenissen die in kunst en literatuur worden toebedeeld aan water. De kleur van de blikjes komt weer overeen met het monotone palet waar veel computerapparatuur in is uitgevoerd. Apparatuur die Hawgood ook weer gebruikt in installaties, zoals het scanapparaat in de eerste tentoonstellingszaal die als een futuristisch altaar staat opgesteld tussen een aantal zuilen.

Digitale maquettes

Hawgoods werk is vervreemdend en soms verwarrend, maar wat doet het in een fotografiemuseum? “Ik maak misschien geen orthodoxe prints voor aan de muur, maar mijn maakproces leunt stevig op de fotografie,” stelt de kunstenaar. “Om zo’n Boeddhabeeld te produceren maak ik honderden foto’s. En om de inrichting van de tentoonstelling te bepalen, heb ik eerst alle ruimtes vastgelegd in 360 gradenfoto’s en op basis daarvan digitale maquettes gemaakt. Met een bevriende natuurkundige bouw ik op dit moment een stereoscopische camera om geanimeerde video’s mee te schieten. Dat is een stap richting cinematografie en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat uitpakken.”

“Er was een tijd dat ik mezelf omschreef als fotograaf, maar dat geldt nu niet meer. Ik weet niet welk etiket past bij wat ik doe – wetenschap, technologie, kunst? Ik wil dingen uit elkaar halen en ze onderzoeken. Ik wil weten hoe iets werkt. En daar dan vraagtekens bij zetten.”

Dominic Hawgood: Casting Out the Self. T/m 13/10 in Foam, Keizersgracht 609.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden