PlusAlbumrecensie

Noel Gallagher: van angry young Oasis-man naar een elder statesman in de pop

Is Noel Gallagher een nog betere songschrijver geworden sinds hij bij Oasis vertrok? Het is een vraag waarop een eenduidig antwoord lastig te formuleren is. Maar als het overzicht van de eerste tien jaar van zijn bestaan als frontman van Noel Gallagher’s High Flying Birds een ding duidelijk maakt, is het wel dat zijn reikwijdte immens is gegroeid.

null Beeld

Nadat de beruchte ruzie in een Parijs’ voetbalstadion een einde maakte aan zijn haat-liefdeverhouding met zijn broer Liam en daarmee aan Oasis, koos hij voor zijn nieuwe carrière een duidelijk spoor. Daarbij moest zijn eigen ontwikkeling als componist en muzikant centraal staan, niet het tevreden stellen van de massa Oasisfans die hopen op een sprankje van de oude magie.

Grote ontzetting

Voortgestuwd door die motivatie kwam Gallagher in 2017 uiteindelijk uit bij zijn derde album Who Built the Moon?, waarop hij voor het eerst elektronica toevoegde. Groot was de ontzetting van de Oasisfanschare toen de eerste single van dat album, Holy Mountain, verscheen.

Wat was er in Noel, de koning van het stadion­anthem, gevaren? Het nummer, met Paul Weller op het orgel, klonk als T-Rex dat een cover maakte van Ça plane pour moi van de Belgische novelty-artiest Plastic Bertrand.

Het was het geluid van een artiest die zijn grenzen opzocht en er, volgens velen, tegen aanliep. Hoewel het album als geheel klonk als een meeslepende tijdreis langs glamrock en new wave, is Gallagher bij het verschijnen van Back the Way We Came terug bij het soberder geluid van zijn eerste twee soloalbums.

Twee nieuwe songs horen er bij deze collectie, die – wéér een tik op de neus voor iedereen die hoopt een Oasisreünie – de toevoeging ‘volume 1’ draagt.

We’re on Our Way Now is een perfecte samenvatting van Noel Gallaghers post-Oasisjaren: een contemplatieve en verzorgd geproduceerde song die een glorieus refrein heeft. Voor het lichtvoetige nummer Flying on the Ground geldt zo’n zelfde receptuur.

Gallagher (54) heeft als componist gedurende de jaren wel een deel van zijn punch ingeleverd. De agressie en de branie van het vroege Oasisidioom zijn naar de achtergrond verdwenen. Opzwepende regels als Don’t ever stand aside/ Don’t ever be denied uit Roll with it uit 1995, wortelden in een diepe maatschappelijke onvrede. Ze vielen samen met de bloeiperiode van de britpop en vormden de opmaat naar de politieke omwenteling van New Labour van Tony Blair, waaraan de broers Gallagher zich verbonden.

Conservatieve tijden

De tijden veranderen. Groot-Brittannië trok zich langzaam terug in zijn conservatieve burcht, stemde voor een brexit en tijdens dat proces transformeerde Gallagher van angry young man naar een elder statesman in de pop.

Hij klinkt wijzer, maar tegelijk berustender. Zelfs Noel Gallagher, nooit verlegen om een fijne, beledigende quote, heeft de wijsheid niet in pacht: Keep on chasing down that rainbow/ You’ll never know what you might find zingt hij in AKA… What a Life! Het is misschien wel de mooiste song die Gallagher in zijn tweede carrière heeft geschreven.

Die Oasisstadiontournee zal er vast ooit nog weleens van komen. Tot die tijd blijft het spannend welke richting Gallagher zijn High Flying Birds de komende tien jaar op zal laten vliegen.

POP

Noel Gallagher’s High Flying Birds
Back the Way We Came: Vol. 1 (2011-2021)
(Sour Mash Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden