PlusFilmrecensie

No Time to Die weet niet helemaal te overtuigen

Zijn Martini drinkt hij nog steeds hetzelfde, maar verder is James Bond in No Time to Die moderner, feministischer en gevoeliger dan ooit. Toch overtuigt de 25ste Bond niet helemaal; vooral door een paar wel erg karikaturaal neergezette vijanden.

Daniel Craig en Ana de Armas in 'No time to die'.  Beeld Nicola Dove
Daniel Craig en Ana de Armas in 'No time to die'.Beeld Nicola Dove

Tradities. James Bond bouwde er zijn filmfortuin op. Ook No Time to Die, Bonds 25ste bioscoopavontuur, is erop gegrondvest. Er is een parade aan gierende achtervolgingen per Aston Martin, een beroepsboef met een moorddadige plot om de wereld over te nemen en een ontelbaar aantal knetterende mitrailleursalvo’s.

Maar toch lijkt Bonds wereld in No Time to Die meer dan ooit op die van ons. Zo zijn moderne fenomenen big data en hackers gemeengoed en hebben de vrouwelijke personages hun functie als jachttrofee van casanova Bond nu definitief ingeruild voor zelfstandige rollen als bijvoorbeeld geharnaste collega-geheim agent. En nog iets: horen we gadget-grootmeester Q nu uit de kast komen als hij een in een bijzinnetje vermeldt die avond een kaarslichtdinertje te hebben met een ‘hij’?

De hyperactueel ogende verwijzingen naar injecties en giftige virussen zijn overigens toeval; de film was al voor de corona-uitbraak helemaal gereed.

Soft geworden

Ook Bond zelf is veranderd. De geheim agent mag zijn Martini dan nog steeds shaken, not stirred bestellen, zijn overige gedrag is inmiddels veel minder archetypisch. Bleef zijn gevoelsleven in zijn vroege jaren beperkt tot zijn neiging zijn leven in de waagschaal te stellen om ravissante brunettes te redden, in No Time to Die is Bond soms bijna een softie.

‘Waar zat je met je gedachten?’ Het was standaard vocabulaire van een Bond-girl, steevast vergezeld van een smachtende blik richting die onpeilbaar stuurse 007. Dit keer is het andersom als Bond zijn nieuwe geliefde – psychiater Madeleine Swann uit de vorige Bond-film Spectre – probeert te doorgronden.

Niet voor het eerst in zijn loopbaan is Bond aan het begin van No Time to Die met de vut gegaan. Behalve op vakantie in Italië met Swann, zien we hem ook op Jamaica, waar hij zijn dagen slijt in een bungalow in de jungle. Als een Amerikaanse CIA-collega hem vraagt te helpen een ontvoerde wetenschapper te bevrijden, is zijn carrière als pensionado ten einde. Want die opdracht is uiteraard het begin van een veel grotere operatie.

null Beeld Nicola Dove
Beeld Nicola Dove

Die eerste missie op Cuba is een van de hoogtepunten van No Time to Die. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan Ana de Armas als CIA-agente Paloma. In de gelukkig nog altijd ruim bemeten smokings-en-galajurkenscène speelt zij de geestigste rol van de film, die verder helaas weinig van de gebruikelijke onderkoelde Britse humor serveert.

In plaats daarvan biedt de 25ste Bond een openingsscène die tegen het horrorgenre aan schuurt. Vernieuwend, dat zeker, maar voor wie nog met zijn hoofd bij de theatraal magische ouverture van voorganger Spectre (de feeërieke achtervolging op de Mexicaanse Dag van de Doden) begint No Time to Die toch met een teleurstelling.

Eendimensionale schurk

Die bevat de film wel meer. De rol van Rami Malek als Bonds tegenstander Lyutsifer Safin bijvoorbeeld. Was er nu niets vindingrijkers te bedenken dan een schurk met littekens in het gelaat en een kolderiek Russisch accent? Malek kan bijna niet anders dan deze Safin compleet eendimensionaal vertolken. Nog erger is in die zin overigens de ontvoerde Russische wetenschapper. Die heeft een script vol grappen meegekregen die je eerder in een Arnold Schwarzenegger-film verwacht.

Met bloedbanden in de breedste zin van het woord heeft No Time to Die wel een mooi thema te pakken. Booswicht Safin blijkt erdoor gemotiveerd, zijn geheime wapen slaat toe via dna-overeenkomsten en Bond zelf blijkt meer familie te hebben dan hij vermoedde.

Daniel Craig speelt 007 voor de laatste keer en doet dat opnieuw robuust. Craig was niet de meest gedistingeerde of verfijnde geheim agent, maar bleek uiteindelijk wel uitermate geschikt om de BV Bond een nieuw tijdperk in te loodsen. Craigs vertrek valt samen met de afronding van een aantal in eerdere films ingezette verhaallijnen. Na No Time to Die ligt de toekomst voor James Bond, niet voor het eerst, weer volledig open.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden