Plus

Nile Rodgers in Amsterdam: 'Ik heb echt alles gespeeld'

Ooit was hij lid van de Black Panthers, later leidde hij de populairste discogroep aller tijden. Maandag staan Nile Rodgers & Chic in Afas Live.

Afgelopen zomer speelden Nile Rodgers en Chic in Nederland zowel het North Sea Jazz Festival als Lowlands platBeeld ANP

In een onlangs verschenen documentaire over Studio 54 kwam Nile Rodgers veelvuldig aan het woord als een frequente bezoeker. Dat bevreemdde nogal, want het verhaal was toch altijd dat hij Le Freak, een van de grootste hits van zijn groep Chic, schreef na te zijn geweigerd aan de deur van de beroemde New Yorkse discotheek? In de originele versie van Le Freak zou in de tekst niet telkens de kreet Freak out! maar Fuck off! hebben geklonken.

Niet waar dus, dat verhaal over de totstandkoming van Le Freak? "Honderd procent waar," zegt Nile Rodgers (66). "We kwamen altijd zonder problemen binnen bij Studio 54, alleen die ene keer niet: oudejaarsavond 1977. Bernard Edwards en ik waren woedend dat we er niet inkwamen. Wie gaat er oudejaarsavond songs schrijven? Niemand, behalve wij die ene keer dus, uit pure frustratie. En het pakte goed uit."

Comeback
Het kwam allemaal door Grace Jones, zegt hij: "We zouden haar introducés zijn bij Studio 54 die avond. Maar ze kwam maar niet opdagen. Wat ik toen nog niet wist, maar waar ik later als haar producer dagelijks mee zou worden geconfronteerd: ze is altijd minimaal twee uur te laat op een afspraak."

"Maar stel nou dat ze die avond wel op tijd bij Studio 54 was geweest. Dan hadden Bernard en ik nooit Le Freak geschreven. Dan was Chic nooit zo groot geworden. Dan was ik later nooit producer geworden van Bowie en Madonna. Dan..."

Dan had hij waarschijnlijk nu ook niet in dit Amsterdamse hotel gezeten. Veertig jaar nadat Chic voor het eerst van zich deed spreken, lijkt Nile Rodgers net zo populair als toen, populairder misschien zelfs wel. Zijn bijdrage aan Daft Punkhit Get Lucky speelde een voorname rol in zijn comeback, maar zeker zo belangrijk is zijn onvermoeibare touren met het heropgerichte Chic (helaas zonder de al in 1996 overleden bassist Bernard Edwards).

Afgelopen zomer speelden Rodgers en Chic in Nederland zowel het North Sea Jazz Festival als Lowlands plat. Vooral het enthousiasme op Lowlands was opvallend; nog helemaal niet zo lang geleden moest alternatief publiek niets hebben van disco. "Dat is heel erg veranderd, ja. In de jaren zeventig vond rockpubliek disco verdachte muziek, Het huidige publiek op festivals als Lowlands is veel opener."

Robert Wyatt
Veel groter is tegenwoordig ook de erkenning voor Nile Rodgers' muzikale vakmanschap. Terecht, vindt hij zelf wel: "Ik ben bekend geworden met discomuziek, maar ik heb echt alles gespeeld. Ik speel als gitarist net zo makkelijk mee met Herbie Hancock als met Metallica."

Vroege erkenning van buiten de discoscene kreeg Chic van de alternatieve rocker Robert Wyatt (ooit de drummer van Soft Machine), die voor in de jaren tachtig het nummer At Last I Am Free coverde. Bij Chic was het een typische lovesong, een van de weinige ballads op hun repertoire. Bij de marxist Wyatt was het een ode aan het leven 'na de revolutie'. Kent Nile Rodgers die versie?

Een tikje beledigd bijna: "Natuurlijk ken ik die. Ik heb Robert Wyatt ook weleens ontmoet en toen hebben we gesproken over At Last I Am Free. Ik vind het heel interessant dat iemand iets heel anders in zo'n tekst kan horen. Weet je hoe die tekst is ontstaan?"

"Ik was in Central Park, en had lsd gebruikt. Er was een demonstratie en daarbij werd een vriend door de politie in elkaar gemept, tot bloedens toe. We moesten naar het ziekenhuis, maar door die lsd ging dat niet een-twee-drie." Met een grote grijs vertelt hij: "Zette ik een stap, dan zetten alle gebouwen ook meteen een stap. Begon ik te rennen, deden zij dat ook. Het duurde zó lang voor ik de uitgang van het park had gevonden. En toen was het: At Last I Am Free."

Afdeling Harlem
Met politiek bemoeit Nile Rodgers zich tegenwoordig niet meer, maar als tiener was hij in de jaren zestig lid van de Black Panthers. "Ik zat bij de afdeling Harlem. Het was hooguit een jaar, schat ik, maar als je zestien bent is dat een lange tijd. Ik was een frontsoldaat, zoals dat heette, maar gevochten heb ik niet. We probeerden de buurt schoon te houden, letterlijk en figuurlijk. We zorgden ook dat de kinderen in de buurt goed te eten kregen."

Altijd als hij in Harlem is, als hij in het Apollotheater moet zijn bijvoorbeeld, gaat hij even kijken bij het gebouw waar ooit de Black Panthers zaten. "Nu zit er een zaak met schoonheidsproducten. Zeven jaar geleden liep ik daar en werd ik aangesproken door een agent: 'Hé, jij ben toch Nile?'"

"Hij liep tegen zijn pensioen en herinnerde me nog uit mijn Black Panthertijd. Toen waren we vijanden, de Panthers waren de bad guys, hadden ze hem geleerd. Nu was hij tot het inzicht gekomen dat we hetzelfde wilden: de heroïnedealers en gangsters de buurt uit."

Nile Rodgers & Chic, Afas Live, 10/12 om 20.00 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden