PlusToneelrecensie

Nieuwkomers van Orkater zijn absurdistisch en melancholiek

Hans Smit
Orkater: De dingen die begraven liggen. Beeld Ben van Duin
Orkater: De dingen die begraven liggen.Beeld Ben van Duin

‘Ik ben mijn zwaard kwijt.’ De wat tragisch ogende figuur die op het podium opduikt met schild en helm is op zoek. En vindt. Niet zijn wapen, maar een andere man, een schatgraver met metaaldetector. Deze man wil niet meer verder, twijfelt aan zijn bestaan als schatgraver aangezien hij nog nooit iets gevonden heeft, en zou het liefst oplossen in zijn gedachten. De entree van de middeleeuwse ridder heeft hem echter teruggebracht in de realiteit. Deze twee dolende zielen sluiten een deal: samen op zoek naar het zwaard en als dat gevonden wordt, steekt de ridder de schatgraver neer, iedereen tevreden.

Kuilen

Orkater geeft weer een stel Nieuwkomers van het eigen talentontwikkelingsprogramma de gelegenheid zich in huis te ontwikkelen, een beproefde methode die ons al onder meer Via Berlin, Zoutmus en Lars Doberman opleverde. Jasper Stoop en Simme Wouters zijn de nieuwelingen in de kweekvijver. Hun eersteling begint met bovenstaande veelbelovende ontmoeting. Deze zomer waren ze ermee al te zien in het Bostheater. De ideale omgeving, aangezien er in het stuk nogal wat kuilen gegraven worden, maar ook in het theater een uitgangssituatie met potentie.

Een zandvlo die naar sneeuw verlangt

Het Orkater-dna is duidelijk aanwezig bij deze twee makers. Licht absurdistisch in dialoog (‘de middeleeuwen zijn voorbij’ ‘Niet zo lang als ik leef’), en muzikaal interessant. Stoop en Wouters zijn multi-instrumentalisten en hun fadoachtige nummers zijn wonderschoon en druipen van de melancholie. Die muziekintermezzi zijn echter ook meteen de spannendste delen van de voorstelling. De twee personages draaien in rondjes om elkaar heen zonder dat er al te veel met hun weltschmerz gebeurt; goed, ze vinden een zandvlo die naar sneeuw verlangt zonder die ooit gezien te hebben, een kleine medestander, maar het blijft hangen.

Even lijkt de komst van een derde persoon (Jurjen Zeelen) voor een frisse inbreng te zorgen, maar die komt niet verder dan het clichébeeld van een ambtenaar met aktetas die checkt of alles hier wel volgens de regels verloopt. Jammer, want Stoop en Wouters hebben veel meer in huis, dat voel je bij De dingen die begraven liggen aan alles. Voorwaarts, mannen!

De dingen die begraven liggen. Door Orkater/De Nieuwkomers. Gezien: 3/11 Den Haag. Te zien: 10 en 11/11 Theater Bellevue.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden