Plus Interview

Nieuwe versie van ballet Apollon Musagète: ‘Real pain, real blood en real sweat’

Florentina Holzinger zag een uitvoering van George Balanchines neoklassieke ballet Apollon Musagète, en besloot een radicaal nieuwe ­versie te maken – met bloed, zweet en uitwerpselen, uitgevoerd door zes naakte vrouwen. ‘Er zijn altijd wel een paar mensen die de zaal uit­lopen.’

ITA. Beeld ANP

“Snap je nou waarom we zonder kleren optreden?” grapt Florentina Holzinger (Wenen, 1986) na een voorstelling in een snikhete zaal in Berlijn aan het eind van een tropische junidag. Of die naaktheid werkelijk zoveel voordelen oplevert bij deze hitte valt nog te bezien: de zes uitvoerenden moeten bloot en wel blijven zitten op een rodeostier, over een luchtkussen glibberen en aan touwen hangen in een bizarre trapeze-act.

“Ik heb mijn dansopleiding in Amsterdam gedaan. Daar leer je voorstellingen en performances te maken voor een geschoold publiek, in theaters en galerieën. Ik ben altijd gefascineerd geweest door de scheiding tussen kunst en entertainment. Volgens mij werkt kunst alleen als die ook onderhoudend is.”

Spijker in neusgat

In die mening werd Holzinger gesterkt toen ze tijdens haar studie sideshows bezocht bij het pretpark van Coney Island in New York. “De onderdelen van zo’n show moeten voldoen aan drie criteria: het moet grappig zijn én afstotelijk én gevaarlijk. Voor mij is dat het perfecte recept voor een voorstelling.” Om dat er meteen maar even in te rammen komt Holzinger in haar Apollon als eerste de speelvloer op met een fikse spijker, die ze met een hamer omhoog tikt door haar neusgat. “Real pain, real blood en real sweat,” belooft Holzinger ons. Maar vooral: “Real entertainment.”

In de categorieën bloed en pijn is een glansrol weggelegd voor Evelyn Frantti, die speelkaarten aan voorhoofd, borsten en dijen vastzet met een nietpistool (au!) waarna ze iemand uit het publiek een cocktail laat drinken door een slangetje via haar neusschot (ieuw!). “Ik wilde Evelyn, die afkomstig is uit de wereld van de sideshows, heel graag in de voorstelling hebben om het kunstzinnige publiek uit te dagen.”

In Berlijn lukt dat beslist – ook gezien het aantal weglopers. “Er zijn bij deze voorstelling altijd wel een paar mensen die de zaal uitlopen. Als er op het podium wordt gepoept, bijvoorbeeld. De mensen die wel blijven zitten sluiten juist een verbondje met elkaar en met ons.”

Getemde rodeostier

Hoe vrolijk Holzinger en haar performers er ook op los provoceren: het feit dat deze vrouwen met hun lichaam doen wat ze zelf willen, mag gerust als een feministisch statement worden gezien. Dat geldt ook voor de benadering van Balanchines Apollon Musagète. In dat stuk uit 1928 bepaalde de god Apollo (m) nog voor zijn muzen (v) welke kunstdisciplines het best bij hen pasten.

In Holzingers stuk maken de vrouwen dat zelf uit. Apollo is gereduceerd tot een getemde rodeostier. “Ik zag Apollon bij Het Nationale Ballet en wilde meteen mijn hedendaagse versie maken. Omdat het op een campy manier humoristisch is, maar ook omdat ik houd van de symboliek. Ik kijk ernaar uit om onze versie – waarin we een deel van Balanchine dansen, maar waarin we ook teruggrijpen op hofdansen uit de tijd van Louis XIV – te presenteren in die prachtige grote zaal in de Stadsschouwburg.”

Florentina Holzinger, Apollon Musagète, Julidans in ITA, 6/7 (XL-versie met videokunstenares en violiste.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden