Recensie

Nieuwe album Adele is troostmuziek die we kunnen gebruiken (****)

Kan ze het nog? Natúúrlijk kan Adele het nog. Haar Amerikaanse collega Beyoncé, zelf in vocaal opzicht ook bepaald niet onbedeeld, zei ooit tegen haar: 'Als ik naar jou luister, heb ik het gevoel dat ik naar God luister.'

Cover van 25Beeld ap

Dat gaat wel héél ver, maar letterlijk verbluffend blijven de zangkwaliteiten van de Engelse zangeres. Andermaal bewijst Adele op 25 te zijn gezegend met een van de krachtigste, warmste en soepelste stemmen van de hedendaagse popmuziek.

In diezelfde hedendaagse popmuziek is de tamtam waarmee de release van 25 is omgeven uitzonderlijk. Adeles derde is de opvolger van 21, het album dat haar vier jaar geleden tot wereldster maakte. Met een verkoop van wel dertig miljoen exemplaren is 21 het vooralsnog meest succesvolle album van de eenentwintigste eeuw. Of Adele met 25 dat eigen record gaat verbreken, valt te bezien. Maar dat ook dit album een enorm verkoopsucces gaat worden, staat vast. Daar verandert zelfs Spotify niets aan.

De druk die Adele voelde bij het schrijven en opnemen van de songs van 25 moet immens zijn geweest. Van een leien dakje ging het ook niet. Adele Adkins (Ja, ze heeft ook een achternaam) kampte met een zwaar writer's block. En de samenwerking met collega's die ze betrok bij het maken van het album pakte ook niet altijd goed uit. Mis liep het bijvoorbeeld met Damon Albarn, de zanger van Blur.

Het ging een heel erg middle of the road-geval worden, dat nieuwe album van Adele, liet een wat rancuneuze Albarn weten. Heeft hij gelijk? Muzikaal grensverleggend is 25 geen moment. De zangeres en haar producers spelen op safe. 25 klinkt eigentijdser dan het ouderwets soulvolle 21, maar denk niet dat Adele tegenwoordig elektronische muziek maakt of zo. Piano en strijkers zijn de voornaamste instrumenten in de songs.

Pijn en verdriet
21 noemde Adele zelf haar breakup album. Inmiddels is ze weer gelukkig in de liefde en is er ook een kleine. Helemaal vergeten is die vorige liefde toch niet helemaal, leken we te mogen afleiden uit het eerder al op single verschenen Hello. In meer songs op 25 duikt in de tekst een ex op, maar de pijn en het verdriet zijn voorbij. 25 klinkt vooral melancholiek, hoewel er soms ook flink wordt uitgehaald. De plaat bombastisch noemen gaat te ver, maar sommige songs hangen er tegenaan.

Nogal afwijkend, maar wel heel mooi is Million Years, een nummer elegant en licht als een ouderwets chanson - het vraagt om, nee, eist een Franse vertaling. Ook prachtig: het gospelachtige River Lea, waarin als nergens anders op het album de soulzangeres Adele zich weer meldt (De Lea is trouwens een rivier die stroomt door het oostelijk deel van Londen waar Adele opgroeide).

Technisch perfect
Maar het hoogtepunt van 25 is - vindt ook Adele zelf - When We Were Young. Het is een hartverscheurende ballad waar echt alles aan klopt. Het heeft een melodie van het soort waar Elton John in de seventies patent op had. Er is een heel mooi klinkende basgitaar. Een alweer gospelachtig koortje houdt zich in, maar Adele doet er gaandeweg het nummer telkens weer een schepje bovenop in haar grootste vocale prestatie tot nu toe.

In When We Were Young klinkt Adele superemotioneel en beheerst tegelijkertijd. Rauw, maar technisch perfect. 'Kom maar bij mama', lijkt ze met iedere noot te zeggen. Het is troostmuziek zoals we die op dit moment kunnen gebruiken. Een klassieker, nu al.

25

Ons oordeel: ★★★★☆
Door: Adele
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden