Plus Interview

Nieuw album The Script: ‘We klinken weer als onszelf’

Elk album van The Script is een enorme hit. Het publiek omarmt het Ierse softrocktrio overal, maar recensies zijn vernietigend. ‘We worden onze hele carrière al besproken door de verkeerde mensen.’

Ook hun zesde album, Sunsets & Full Moons, staat meteen in de top hitlijsten. Beeld Corbis via Getty Images

Danny O’Donoghue (39) richt zich op vanaf de bank waarop hij net nog ontspannen onderuit hing. De zanger is met de twee andere leden van softrockband The Script neergestreken op de tiende verdieping van de A’DAM Toren.

Het bezoek valt samen met het verschijnen van het zesde groepsalbum, Sunsets & Full Moons. Daarop keert The Script terug bij het geluid waarmee het Ierse trio tien jaar geleden voor het eerst de internationale hitparades besteeg. Melodieuze gitaarpop die hits opleverde als The Man Who Can’t Be Moved (2008), For the First Time (2010) en Superheroes (2014). Sunsets & Full Moons is de opvolger van het overwegend elektronische Freedom Child uit 2017.

O’Donoghue veert op uit de bank als de overwegend desastreuze recensies van dat laatste album ter sprake komen. “Dat album is verkeerd begrepen,” zegt hij fel. “We hadden vier platen gemaakt over liefde en hartzeer. Toen we in 2016 met de band in de VS woonden, zagen we de maatschappij daar voor onze ogen uiteenvallen. Ik ben dol op dat land met zijn muziektraditie en zijn liefde voor sport, maar het aantreden van Donald Trump zette alles op scherp. Daar schreven we precies twee liedjes over. De rest ging zoals altijd over de liefde. Toen stak er toch een storm van kritiek op! ‘The Script verbeeldt zich een politieke band te zijn! Wat een pretenties!’ Dat was helemaal niet onze bedoeling: we schrijven gewoon liedjes over wat we tegenkomen.”

Romantische popmuziek

Op Sunsets & Full Moons is het trio terug op vertrouwd terrein. Veel minder elektro en al helemaal geen maatschappijkritische teksten. Wel: romantische popmuziek, die dit keer ook het overlijden van de moeder van O’Donoghue raakt. “Het is een terugkeer naar alles wat ik mooi vind aan deze band,” zegt hij. “Tijdens het schrijven van het lied over mijn moeder heb ik gehuild. Vond ik niet erg, nee, eerder bevrijdend. We klinken weer als onszelf. Hiermee kunnen we de rest van ons leven verder.”

Van de kritieken in de pers verwacht O’Donoghue overigens opnieuw niet veel. “Ik weet zeker dat ik ergens zal lezen dat ik geld probeer te verdienen over de rug van mijn moeder. Terwijl ik juist wil laten zien hoe je van iets heel moeilijks toch nog iets moois kunt maken. Dat lied is tot muziek gemaakte rouw. Ik ben er trots op.”

Met de tegenstelling tussen de waardering van publiek en pers kampt The Script al langer, zegt de frontman. “Ons debuutalbum kreeg van tijdschrift NME destijds een 1 op een schaal van 10. Zó archaïsch, zoals ze daar over muziek denken. Niet verwonderlijk dat het blad niet meer bestaat.”

Zure stukken

O’Donoghue komt op stoom: “We worden onze hele carrière al besproken door de verkeerde mensen. Hallo, news flash! We zijn geen depressieve altoband, maar een popgroep! Toch krijgen we alleen maar de zure stukken van rock­recensenten over ons heen. Vermoedelijk omdat we niet meegaan in het toneelstuk van de getormenteerde kunstenaars die hun diep spirituele teksten ’s nachts met in eigen bloed gedoopte pennen opschrijven. Als ik van die bullshit zou houden, zou ik The Script ook haten.”

Goed gevoel geven

“Wij proberen mensen gewoon een goed gevoel te geven met onze muziek. En dat lukt blijkbaar, want we staan inmiddels op 5,6 miljard streams op Spotify. Het zijn songs waarin mensen hun eigen leven herkennen. Wat zou daar in hemelsnaam mis mee zijn?

Hij slaat met zijn hand op het tafeltje voor hem. “Ik zou weleens een recensie van de leden van Coldplay of U2 over onze muziek willen lezen. Dat zijn mensen die iets weten van ons werk: platen verkopen. Wat begrijpt zo’n fucker bij zo’n blaadje daar nou van?”

The Script staat op 20-21/3 in de Ziggo Dome.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden