Plus Filmrecensie

Niet Schwarzenegger maar Linda Hamilton redt Terminator: Dark Fate

De 63-jarige Linda Hamilton keert 28 jaar na Terminator 2: Judgment Day zeer overtuigend terug als heldin Sarah Connor. Beeld -

Vergeet de delen drie, vier en vijf: de zesde Terminator is een vervolg op de tweede. Al is Terminator: Dark Fate meer een remix van Judgment Day.

Vervolgfilms hebben geen goede reputatie. Ze staan te boek als een voorspelbare herhaling van zetten. Ze worden niet gemaakt uit artistieke overwegingen, ze worden gemaakt voor de poen. Maar het ene vervolg is het andere niet. The Godfather part 2 wordt geroemd als de overtreffende trap van de voorganger, Mad Max 2: The Road Warrior degradeerde Mad Max tot een kermisritje en Evil Dead 2 staat hoger in menig horrorklassement dan The Evil Dead. De overeenkomst tussen de drie superieure vervolgfilms: ze werden allemaal gemaakt door de regisseur van de oorspronkelijke film.

Net als Francis Ford Coppola, George Miller, Sam Raimi keerde James Cameron terug naar het filmconcept waarmee hij naam maakte. Cameron ploeterde een paar jaar in de marges van Hollywood voor hij in 1984 met The Terminator als schrijver en regisseur doorbrak. De actierijke hybride van horror en sciencefiction had een beperkt budget, wat zich vooral wreekte in de ­ambachtelijke trucages, maar compenseerde dat met een inventief tijdreisscenario en een verbluffende slagkracht.

De aanzienlijke charmes van de ruwe afwerking werden niet gemist bij Terminator 2: Judgment Day (1991), waarvoor Cameron een destijds ongekend hoog budget tot zijn beschikking had. Dat had hij niet alleen aan zijn eigen ­reputatie na The Terminator, Aliens en The Abyss te danken; Terminator Arnold Schwarzenegger was in de tussentijd een wereldster van de buitencategorie geworden. De twee haalden het beste uit elkaar boven en het vervolg werd een moderne klassieker, exemplarisch voor het spektakel waarmee Hollywood de rest van de mondiale filmwereld het nakijken geeft.

Fan fiction

Cameron en Schwarzenegger zijn beiden intensief ­betrokken bij Terminator: Dark Fate, de zesde film in een reeks die na Judgment Day met elk halfbakken vervolg meer van zijn gouden glans verloor. De abominabele voorganger Terminator: Genisys (2015) leek niet eens uit de kosten te komen tot de Chinese uitbreng een record­opbrengst genereerde. Genisys was inhoudelijk ook een curio­sum. Het scenario wrong zich in allerlei bochten om de dialogen, personages, handelingen en toekomstperspectieven uit Camerons tweeluik te recyclen. Het was fan fiction zonder enige betekenis.

Het is begrijpelijk dat Cameron zich nu over zijn verloren zoon ontfermt. Hij wil graag dat we drie vervolgen vergeten en stelt dat het door Tim Miller geregisseerde Dark Fate het enige vervolg op Judgment Day is. De film zet daar meteen op in door te openen met archiefbeelden uit Judgment Day, waarin de door Linda Hamilton vertolkte heldin Sarah Connor haar doemvisioen over een nucleair armageddon anno 1997 uiteenzet. Die apocalyps werd in de film afgewend, maar krijgt nu een dramatische wending die Connor tientallen jaren in staat van paraatheid houdt en de terugkeer van Schwarzenegger als verouderde Terminatorrobot mogelijk maakt.

Op die laatste is het lang wachten, al levert dat weinig op. De Oostenrijkse Eik varieert weer eens wat op zijn ­beproefde succesnummer en er kan gelachen worden, wanneer duidelijk wordt hoe een infiltratierobot zonder missie zijn dagen onder de mensen slijt.

De terugkeer van de 63-jarige Hamilton stelt echter niet teleur. De actrice liet de serie, het sterrendom en Hollywood eind jaren negentig achter zich en keert in Dark ­Fate zeer overtuigend terug als de verbeten, obsessieve furie die ze in de tweede film geworden was.

Feministische strekking

De zes mannen die het scenario schreven geven de film een feministische strekking, waarbij Hamilton aan twee vrouwen wordt gekoppeld die tegen een nieuwe moord­robot strijden. De een is een Mexicaanse fabrieksarbeider die als doelwit is aangemerkt, de ander een uit 2042 ­teruggezonden ‘opgewaardeerde’ verzetsstrijder die het doelwit moet beschermen. De Mexicaanse locaties en de ietwat gewijzigde rolverdeling kunnen echter niet verhullen dat Dark Fate toch een remix is van Judgment Day.

De robots zijn net even anders, de apocalyptische toekomst is om iets andere redenen uitzichtloos, maar verrassen doet het allemaal niet. De makers mogen blij zijn dat Linda Hamilton na 28 jaar weer voluit ten strijde wilde trekken. Zonder haar inzet was Terminator: Dark Fate eenzelfde lot beschoren als de drie vervolgen waar Cameron zich nu van distantieert. Op de schroothoop van de filmgeschiedenis is altijd plaats voor vastgelopen robots, lege batterijen en afgedankte ijzervreters.

De muur van Trump is een gatenkaas

Of de Mexicanen de rekening betalen of niet, de Muur van Trump is in Terminator: Dark Fate een gatenkaas. In de film heeft een teruggezonden moord­robot uit het jaar 2042 het gemunt op een Mexicaanse fabrieksarbeider, die een sleutelrol in een toekomstige oorlog zal vervullen. In haar vlucht naar anonimiteit en veiligheid op Amerikaans grondgebied sluit ze zich aan bij een migrantenkaravaan naar de grens. Het leidt tot ontberingen die onmiskenbaar naar het strenge migratiebeleid van president Trump verwijzen, al wordt daar weinig mee gedaan. Terminator Arnold Schwarzen­egger, voormalig gouverneur van de staat Californië, behoort tot de schaarse Republikeinen die openlijk kritiek spuien op de huidige president.

Film Terminator: Dark Fate
Regie Tim Miller
Met Linda Hamilton, Arnold Schwarzenegger, Natalia Reyes, Mackenzie Davis, Gabriel Luna
Te zien in Arena, City, De Munt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden