PlusRecensie

Niet iedereen krijgt een bevredigend einde in Orange is the New Black

Piper Chapman (Taylor Schilling) is eindelijk vrij.Beeld Lionsgate Television, Netflix

Orange is the New Black was in 2013 een van de eerste series die Netflix zelf produceerde. Het verhaal over de Amerikaanse vrouwengevangenis Litchfield sloeg in als een bom. 

Niet eerder was er een serie die zoveel uiteenlopende vrouwen – qua afkomst, leeftijd, looks, gender en (crimineel) verleden – zo uitgebreid in beeld bracht en niet focuste op één groep, zoals rijke witte vrouwen (Sex and the City) of verveelde millennials (Girls). Na zes jaar komt met een zevende en laatste seizoen nu een einde aan het gevangenisdrama.

Hoofdpersoon Piper is eindelijk vrij, maar haar nieuwe leven is geen feest. Ze heeft rottige baantjes, woont in een krap appartement bij haar broer en schoonzus en ze moet wekelijks in een potje plassen om te bewijzen dat ze geen drugs of alcohol gebruikt. Haar vrouw Alex, met wie Piper aan het eind van vorig seizoen trouwde, zit nog drie jaar vast.

Over met de gezelligheid

Uitermate vervelend voor Piper, maar haar misère valt in het niet bij de nachtmerrie waarin haar oud-collega’s in Litchfield zitten. Waar de eerste seizoenen van de serie nog vol humor, liefde en stomende seksscènes zaten (herinneren we ons Nicky en Soso in de kapel nog?) is het nu echt over met de gezelligheid. 

Dat is begrijpelijk gezien het activistische karakter van de serie – die in feite een grote aanklacht is tegen de bedroevende staat van het Amerikaanse gevangeniswezen – maar dat maakt dit seizoen topzwaar.

Het is pijnlijk om Taystee, een van de sprankelendste personages, wanhopig te zien nadat ze tot levenslang is veroordeeld voor een moord die ze niet heeft gepleegd. Dan is er nog Suzanne ‘Crazy Eyes’, de gevangene met het draadje los, fenomenaal gespeeld door Uzo Aduba. 

Hartverscheurend is het moment dat zij beseft hoe oneerlijk het is dat zij jaren achter slot en grendel moet voor een ongeluk dat ze nooit had willen veroorzaken. Ze gaat over tot klein protest. Als anderen haar onterecht haar vrijheid ontnemen, ontneemt zij anderen hun toetje.

Maatschappelijke karakter

Ook een nieuwe verhaallijn over de immigratiegevangenis van Litchfield is niet bepaald luchtig te noemen. Nu er een ‘radicale despoot’ aan de macht is (Trump wordt niet bij naam genoemd) worden illegale vrouwen opgesloten zonder de meest basale mensenrechten in acht te nemen. Geen advocaat, geen contact met de buitenwereld, geen idee wat er met je gaat gebeuren. De meesten worden linea recta teruggestuurd.

Het is een interessante verhaallijn, die goed past bij het maatschappelijke karakter van Orange is the New Black, net als oud-directeur Joe Caputo die van #MeToo-praktijken wordt beschuldigd, en de inkomensongelijkheid die tussen vrouwelijke en mannelijke gevangenbewaarders blijkt te bestaan. 

Toch is het jammer dat niet meer gefocust wordt op de zeker twintig vrouwen die na al die uren Netflixen zo diep in onze harten zitten. Hoe moet het verder met Red, die is gebroken door een lange periode in isolatie? En komt Alex ooit nog eens vrij? 

Maar een bevredigend einde gunnen de schrijvers lang niet alle gevangenisvrouwen. Gelukkig maar: zo eindigt een steengoede serie niet als onrealistisch sprookje.

Serie

Orange is the new black (7)
Met Taylor Schilling, Laura Prepon, Uzo Aduba, Danielle Brooks
Te zien op Netflix (13 afleveringen)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden