Recensie

Nickelback levert rechttoe rechtaan arbeidsvitaminen (***)

Eigenlijk is de rock van Nickelback gewoon lelijk, lomp en plat. Maar de fans in de Ziggo Dome hebben daar geen boodschap aan. Zij vinden gewoon dat Nickelback lekkere popnummers maakt.

Peter Bruyn
Chad Kroeger van Nickelback Beeld Paul Bergen
Chad Kroeger van NickelbackBeeld Paul Bergen

Het was opvallend hoeveel kinderen er bij Nickelback in het publiek waren, gisteravond in de - niet uitverkochte, maar zeer goed gevulde - Ziggo Dome. Geen pubers, maar kinderen onder de twaalf, die al net zo enthousiast alle hits meezongen en meewuifden als hun ouders. Het zegt iets over het basale en toegankelijke karakter van de muziek die de Canadese succesrockers spelen.

Tegelijk is Nickelback al meer dan twaalf jaar een favoriete kop-van-jut voor muziekrecensenten en rockliefhebbers die zich graag laten voorstaan op hun goede smaak. De hoon die de band rond zanger en songschrijver Chad Kroeger over zich heen krijgt is zo permanent en nadrukkelijk, dat het tot een soort 'selffulfilling prophecy' is uitgegroeid, waardoor de band zo ongeveer het symbool is geworden voor wat rockmuziek niet zou moeten zijn.

Sjabloonrock
Dat laatste is misschien wat onheus en wellicht zelfs unfair, maar Nickelback heeft het wel voor een belangrijk deel in de hand gewerkt, met interviews waarin Chad Kroeger uitlegt hoe hij hitparades heeft uitgeplozen naar een formule voor het succesliedje. Met als resultaat dat de postgrunge of 'grunge-lite' van Nickelback altijd een nabootsing is. Sjabloonrock.

Maar werkelijke schoonheid en het geheim van de echte rockklassiekers zit 'm altijd in de finesses, de subtiliteiten en ook in de spannende rafelrandjes. En die ontbreken allemaal in de muziek van de Canadezen - ondanks de tientallen miljoenen platen die ze de laatste dertien jaar verkocht hebben.

Eigenlijk is de rock van Nickelback gewoon lelijk, lomp en plat, zowel wat de teksten als de arrangementen betreft. Het is een groep die een rockband speelt alsof het een toneelstuk is, zoals ook Live en Counting Crows dat doen, en in ons land Kane en Bløf.

Tegelijkertijd zit er een andere kant aan het verhaal. Daarvoor hoefde je in de Ziggo Dome alleen maar om je heen te kijken bij The Hits Tour, zoals de huidige serie concerten van Nickelback is gedoopt naar aanleiding van het verschijnen van het album 'The best of...Volume 1'. En voor de duidelijkheid: het in Amsterdam gespeelde repertoire bestond voor meer dan de helft uit liedjes die in de Nederlandse hitlijst hebben gestaan.

Grotesk
Er wordt gezwijmeld bij 'Savin' me', gewuifd bij 'If ­today was your last day' en massaal meegezongen met 'Rockstar', een song die op de plaat als ironie overkomt, maar van enige relativering van de groteske tekst van het nummer is in de Ziggo geen sprake meer.

Mensen die zichzelf rockliefhebber noemen, verwijten Nickelback vaak gebrek aan authenticiteit. En gelijk hebben ze. Maar anderen hebben daar geen boodschap aan. Zij vinden gewoon dat Nickelback lekkere popnummers maakt. Dat zijn de fans. En zij hebben evenzeer gelijk. Zij komen voor de arbeidsvitaminen. En die krijgen ze in de ZiggoDome, tot in de puntjes verzorgd, achttien nummers lang.

Het is zinloos om daar cynisch over te doen. Net als graven naar iets waarvan je weet dat het niet te vinden is en daar dan verontwaardigd over zijn. Zoals het gebrek aan inhoud in de muziek van Nickelback. Het is gewoon wat het is en dat is het.

Nickelback
Gehoord: 18/11
Waar: Ziggo Dome, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden