PlusFilmrecensie

Nick Cave spat van het doek in ‘This Much I Know to Be True’

This Much I Know to Be True is opgenomen in een leegstaand fabriekspand in Bristol. Beeld
This Much I Know to Be True is opgenomen in een leegstaand fabriekspand in Bristol.

Zanger Nick Cave en muzikaal compagnon Warren Ellis zijn volledig in hun element in concertfilm met een vleugje documentaireThis Much I Know to Be True.

Joost Broeren-Huitenga

“Zoeken naar parels in een oceaan van bullshit,” noemt zanger en songschrijver Nick Cave het werkproces met zijn muzikale partner Warren Ellis. Filmmaker Andrew Dominik lijkt dat zinnetje ook het leidende principe te hebben gemaakt voor This Much I Know to Be True, zijn tweede documentaire over en met Cave na One More Time with Feeling uit 2016.

Meer dan die eerdere film is deze nieuwe eerst en vooral een concertfilm. Cave en Ellis spelen, bijgestaan door band, strijkers en achtergrondzangers, twaalf nummers van hun twee meest recente albums, Ghosteen en Carnage.

Leeg fabriekspand

De set is opgenomen in een leegstaand fabriekspand in Bristol, met hoge ramen en muren waar de verf van afbladdert. Dat vormt een prachtig contrast met de moderne apparatuur van de band en van de filmcrew die hen omringt. Een beetje zoals de muziek van Cave en Ellis tegelijk een ouderwetse grandeur heeft en experimenteert met hedendaagse klanken.

De film opent met een proloog, waarin Cave toont hoe hij zich tijdens de lockdown heeft toegelegd op keramiek. Met gevoel voor dramatiek en ironie presenteert hij achttien beeldjes die gezamenlijk leven en dood van de duivel verbeelden.

Na die opening wordt de muziek nog slechts zeer sporadisch onderbroken door stukjes interview. Telkens geven die het gevoel dat Dominik zorgvuldig de meest veelzeggende zinnetjes uit zijn intieme maar ook kabbelende gesprekken met Cave en Ellis heeft geselecteerd. Betekenisvolle flarden uit een oceaan van bullshit – onder meer over nut en noodzaak van Caves nieuwsbrief The Red Hand Files, waarin hij vragen van zijn fans beantwoordt, en over de samenwerking tussen Cave en Ellis, die al meer dan 25 jaar ups en downs kent.

Diep graven in de zielenroerselen van de muzikanten doet hij hier niet, in tegenstelling tot One More Time with Feeling. Die film werd, op initiatief van Cave zelf, gemaakt in de nasleep van de dood van zijn 14 jaar oude zoon Arthur.

Nieuw evenwicht

This Much I Know to Be True toont een Cave die een nieuw evenwicht lijkt te hebben gevonden na die tragedie. Een evenwicht dat niet onder woorden gevangen hoeft te worden, want Cave spat van het doek in de even wervelende als intieme concertbeelden.

Misschien zit het hem er ook simpelweg in dat deze film uit een andere noodzaak voortkomt. Destijds was er een noodzaak om het onbevattelijke, de dood van een kind, een plek te geven. Nu was er, na twee jaar lockdowns, bij deze muzikanten in hart en nieren simpelweg de noodzaak om muziek te maken.

This Much I Know to Be True is op 11 en 15 mei te zien in De Balie, De Filmhallen, Arena, City, De Munt, Pathé Noord en Tuschinski.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden