PlusInterview

Net geen Oscarnominatie voor Nederlandse regisseur: ‘We zijn geen Disney of Sony’

Floor Adams (39) greep net naast een Oscarnominatie met haar korte animatiefilm Mind My Mind, een hartverwarmend verhaal over hoe verliefdheid het hoofd van de autistische Chris op hol brengt.

Mind My Mind vat grote emoties in kleine gezichts­uitdrukkingen en ­minieme bewegingen. Beeld CURIOUS WOLF ANIMATION PRODUCTIONS

Tot een paar dagen geleden was het spannend voor regisseur Floor Adams. Haar korte animatiefilm Mind My Mind stond op de shortlist voor de Oscars in haar categorie. Maar de film zat afgelopen maandag niet bij de vijf genomineerde ­titels, ondanks een bescheiden campagne in Los Angeles. “Maar goed, we zijn geen Disney of Sony,” relativeert Adams enkele dagen voor de bekendmaking van de nominaties. “We kunnen geen billboards of advertenties in vakblad Variety betalen.”

Dat plekje bij de beste tien animatieshorts van de ­wereld, uit 92 inzendingen, is al uitzonderlijk voor een onafhankelijk geproduceerde Nederlandse animatiefilm. Al net zo bijzonder is het dat het Engelstalige Mind My Mind vanaf morgen in de Nederlandse bioscopen draait – niet als voorfilm, maar op zichzelf. De film gaat in première in vier ­Nederlandse bioscopen, waaronder het Amsterdamse ­Ketelhuis. Via www.popup.film kan publiek daarnaast een aanvraag doen voor screenings in nog eens tientallen ­andere theaters; bij genoeg interesse wordt een vertoning georganiseerd.

Het is de kroon op een indrukwekkende reis langs nationale en internationale festivals, die in maart 2019 begon op het Brusselse animatiefilmfestival Anima en vervolgens leidde langs onder meer New York (waar actrice Whoopi Goldberg zich fan verklaarde), Rio de Janeiro en Moskou. Adams: “Daar had ik nooit van durven dromen. Het was al onwerkelijk om uit het kleine eigen ­wereldje van het creëren van de film te stappen en ermee naar buiten te gaan.”

Handleidingen

Adams kwam op het idee voor haar hartverwarmende film in 2009. “Ik gaf animatielessen aan jongeren met autisme. Er was een jongen die echt alles wist over het metrosysteem van Tokio, maar in zijn hoofd geen ruimte had voor allerlei, vooral praktische dingen: de boodschappen of afspraken waar hij op tijd moest komen. Dat intrigeerde me. Ik begon erover na te denken hoe ik dat zou kunnen visualiseren, omdat het zo’n abstract begrip is.”

Mind My Mind draait om de autistische jongen Chris. De film visualiseert hoe ingewikkeld sociale interacties voor hem zijn door mentale processen weer te geven als de activiteiten van een bibliothecarisfiguurtje in zijn hoofd. Wanneer Chris onder druk van zijn broer een feestje ­bezoekt en daar een meisje ontmoet, worstelt het mannetje zich met groeiende wanhoop door allerlei handleidingen en bronnen.

Ondanks de achtergrond van de film wordt het woord ­autisme in de film vrijwel niet genoemd. “Ik wilde de indruk vermijden dat het een educatieve film is,” legt ze uit. “Alles is heel nadrukkelijk gebaseerd op de ervaringen van mensen met autisme, daar heb ik veel research naar gedaan, maar ik wilde een universeel verhaal vertellen. Volgens mij worstelt iedereen weleens met dit soort zaken.”

Bunkers

De exacte invulling van de omgeving waarin Chris’ interne mannetje zich bevindt, was een flinke zoektocht. “Het was weleens frustrerend; niemand had eerder zo’n verbeelding gemaakt waarop ik me kon baseren.” Ze lacht en zegt: “Ik zie mezelf nog zitten te googelen: binnenkant van hersenen.”

Uiteindelijk haalde ze haar inspiratie uit vele bronnen. “Ik heb gekeken naar de bunkers van Churchill, al is daar weinig van overgebleven – er zit nog een trappetje in het hoofd dat er een beetje aan doet denken. Er zit iets in van oude fabrieken waarop ik stuitte tijdens een vakantie in Zweden, en van de dierentuin in Arnhem, waar mijn gezin een abonnement op heeft. Zo heb ik er allerlei dingen in gestopt die ik ken, plekken waar ik me prettig voel, zodat ik die wereld ook al een beetje kende.”

Mind My Mind vat de subtiliteiten van de manier waarop Chris zich door de wereld beweegt in simpele lijnen, en weet grote emoties te vatten in kleine gezichtsuitdrukkingen en minieme bewegingen. “Dat simpele is gewoon hoe ik teken,” zegt Adams. “Dat is door de animators goed overgenomen. Bij animatie moet je natuurlijk dezelfde dingen heel vaak tekenen – het is 24 plaatjes per seconde beeld, met minimale verschillen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik het met zo min mogelijk wil doen. Als het het verhaal en de emotie overbrengt, is het voldoende.”

Mind My Mind is te zien in Het Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden