Recensie

Nederlands Design dat niet wil imponeren, maar omarmen

Rode draad van de expo is de intimiteit die we het afgelopen binnenzitjaar hebben leren herwaarderen Beeld notooSTUDIO
Rode draad van de expo is de intimiteit die we het afgelopen binnenzitjaar hebben leren herwaarderenBeeld notooSTUDIO

Op het gebied van hedendaags design behoort Nederland tot de absolute wereldtop. Toch is het aantal designgaleries in ons land – en ik bedoel niet de veredelde meubelshowrooms of snuisterijwinkels die vaak onder die naam opereren – te tellen op de vingers van één hand.

Alleen al daarom is Mia Karlova Galerie een aanwinst. De naamgever is een jonge Russische interieurarchitect en curator met een missie: een markt creëren voor collectible design, functionele objecten met een kunstzinnige inslag die gemaakt worden als unica of in lage oplage. Rode draad in deze debuuttentoonstelling is de intimiteit en authenticiteit die we in het afgelopen binnenzitjaar hebben leren herwaarderen en die in A life less ordinary tot uiting komt in bijzonder materiaalgebruik en design dat liever wil omarmen dan imponeren.

Meteen in het oog springen de sculpturale zitmeubels van Vadim Kibardin. Hij maakt ze uit gefixeerd karton dat wordt beplakt met strookjes zwart papier, waardoor een huid ontstaat die op rubber lijkt. Een troon met een organisch gevormde rugleuning vol openingen oogt als een Henry Moorebeeld op poten. Een kuipstoeltje is opgebouwd uit laag op laag op laag, die als ruches de grillige contouren bepalen. En een derde stoel is een bijna letterlijke kopie van de klassieke Panton Chair, met het grote verschil dat het futuristische origineel uit 1960 is uitgevoerd in plastic en Kibardans ode geheel bio-afbreekbaar is. Aan de achterkant wacht nog een verrassing: de rug is open gewerkt en toont een oranje-rode gloed, alsof de stoel vanbinnen brandt.

Onverwachte combinaties

Olga Engel en Sho Ota nemen hout als uitgangspunt, een meer conventioneel materiaal maar hun toepassingen zijn dat allerminst. Engel maakt onverwachte combinaties van meubeltypes. Zo fuseert ze een vitrinekast met een koffietafel waar ze grote bollampen op monteert als ware het paddenstoelen op een boom. Ota’s kapstok doet op zijn beurt denken aan een kluitje ranke dennen uitgevoerd in zacht roze. De ontwerpen van de Design Academy-alumnus zijn bijzonder verfijnd maar worden nooit te glad omdat hij de imperfecties van het materiaal niet wegwerkt maar juist laat zien. Zijn bijzettafel van blokjes nieuw en gebruikt hout, die afwisselend horizontaal en verticaal zijn gerangschikt, is een kubistisch hoogstandje.

Materiaalverspilling

Alle stukken in deze tentoonstelling hebben een sterk beeldende kwaliteit maar zijn ook functioneel. Behalve het werk van Femke van Gemert, de exposant met de langste carrière als commercieel ontwerper. Jarenlang werkte zij in de mode-industrie, waar ze de materiaalverspilling op een gegeven moment niet langer kon aanzien. Tegenwoordig is zij waste textiles artist en maakt ze wandkleden van afgedankte stoffen die je kunt lezen als landschappen of abstracte partituren. Het werk vraagt om een liefkozende hand. En dat is een voordeel van design boven beeldende kunst: je mag er gewoon aanzitten.

A life less ordinary

Vadim Kibardin, Femke van Gemert, Olga Engel, Sho Ota
Waar Mia Karlova Galerie, Prinsengracht 510
Te zien t/m 23 juli

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden