PlusTheater

Nederlands Dans Theater 2 verplettert met even virtuoze als beladen ensemblestuk

Jordan Pelliteri en Cawley Emmitt in The Big Crying. Beeld Rahi Rezvani
Jordan Pelliteri en Cawley Emmitt in The Big Crying.Beeld Rahi Rezvani

Souls Made Apparent

Door Nederlands Dans Theater 2
Gezien 18/03, livestream,
Te zien t/m 20/03

Doorgaans is een balletvloer de vloer waarop wordt gedanst. In Jiří Kyliáns 27’52” is de balletvloer tegelijkertijd decor, rekwisiet en symbool. Al vroeg in het stuk komt zo’n lap vinyl als een rolgordijn naar beneden gezakt, om tijdens een duet het zicht op de hoofden van de dansers weg te nemen. Meermalen trekt een danser een hoek van de vloerbedekking omhoog. Soms zelfs om eronder te kruipen als was het een deken.

Af en toe wordt de vloer ook letterlijk onder de voeten van de dansers weggetrokken. Daarmee de onzekerheid van het bestaan symboliserend. De idee dat onzekerheid de enige zekerheid is in het leven is door Kylián omgezet in een fascinerende serie duetten. De algehele sfeer van vervreemding wordt benadrukt door de elektronische soundscape van de Duitse componist Dirk Haubrich.

Sinds 2002 voerden meerdere generaties NDT2-dansers dit nog altijd zeer vitale stuk uit. Dat hield op toen de voormalig artistiek leider in 2013 zijn hele oeuvre terugtrok uit het repertoire van Nederlands Dans Theater.

De maestro is terug

Aan die Kyliánloze periode kwam vorig jaar een einde met een glorieuze uitvoering van het meesterwerk Bella Figura, in het kader van het zestigjarige jubileum van het gezelschap. Na afloop van het spannend gedanste 27’52” verschijnt Kylián op het toneel van het Scheveningse Zuiderstrandtheater. Om te laten zien dat de maestro terug is. Maar vooral om te applaudisseren voor zes fantastische nieuwe dansers.

Het hele gezelschap, zestien mannen en vrouwen, aangevuld met een handjevol stagiaires, mag aan de bak in Marco Goeckes wereldpremière The Big Crying. Uw recensent, al overweldigd door die herneming van Kylian, werd verpletterd door dit even virtuoze als beladen ensemblestuk.

De Duitse choreograaf begon eraan te werken in de herfst van 2020, na de dood van zijn vader. Hij noemt het dan ook zijn meest persoonlijke stuk. Voor cliché’s over rouw (en de stadia daarvan) ben je bij Goecke aan het verkeerde adres. Tegenstrijdige emoties schieten als flipperballen heen en weer. Net zoals de ledematen van de dansers – en dan vooral de armen en schouders – die op kolibriesnelheid schokken en stokken.

Een eclectische soundtrack met machinekamerherrie, een Oceanisch slaapliedje en vooral veel muziek van Tori Amos botst én harmoniseert met de kenmerkend nerveuze bewegingstaal van Goecke.

Op de lachspieren

Onnavolgbaar zijn de groepsstukken waarin spatgelijke synchroonbewegingen associaties oproepen met hortende, stotende en net wat te snel afgespeelde zwijgende films. Het contrast tussen de vet aangezette dramatiek van Amos’ muziek en de op de lachspieren werkende motoriek van Goeckes dansers is ongemakkelijk, om niet te zeggen ongepast. De wringende waanzin bereikt een hoogtepunt wanneer het hele ensemble zich hysterisch lachend, razend en tierend naar de kijker keert. Een kijker die op dat moment al helemaal vergeten is dat op hij op een veel te klein computerscherm naar een livestream zit te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden