PlusInterview

Najib Amhali overwon zijn verslaving: ‘Geen gelieg of stiekem gedoe meer’

Najib Amhali (49) zou dit jaar zijn 25-jarige jubileum vieren met shows in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag, maar door de coronacrisis moet de cabaretier zijn voorstellingen uitstellen. Wel verschijnt zijn biografie. ‘Ik ga met de billen bloot.’

Najob Amhali: 'Ik hoop dat we de draad weer oppakken, want optreden voor 30 man zie ik niet zitten.'Beeld Marco Okhuizen

“Kijk,” zegt Najib Amhali en hij wijst in de lucht op een zwevende buizerd. “Die heeft hier een nest en komt af en toe langs. Soms dendert-ie naar beneden om een muis te grijpen. I lov’ it.

We zitten op het terras in zijn achtertuin, waar Bram de ‘zwembadman’, bezig is met de rand van het zwembad. Amhali’s jongste zoon Novèll (5) springt op de trampoline, binnen is de nanny en zit de oudste Noah (7) voor de televisie.

De heer des huizes heeft – o contrast – net een scène voorgedaan uit zijn leven van ruim twee jaar geleden. “Ik heb onder mijn huis een studio waar ik werk en kan drummen. Voor me stond dan een laptop waar ik online roulette speelde, daarnaast lag een lijntje coke en hier, rechts onder de tafel, stond een fles wodka. Zo was ik bezig, de hele nacht.”

De cabaretier neemt een trekje van zijn sigaret (’met koffie mijn enige verslaving nu’) en schudt het hoofd. “Pakte ik wéér mijn random reader van de bank. Wéér duizend euro. Of kwam mijn vrouw opeens binnen. ‘Wat ben jij aan het doen?’ Ik alles verstoppen. Ach man, als ik daar nu aan terug denk … Is toch geen leven?”

Najib Amhali, geboren in het Marokkaanse Nador en opgegroeid in Krommenie, breekt na de toneelschool in de jaren 90 door bij het grote publiek. Hij speelt in series en films, maar vergaart de meest roem als stand-upcomedian en cabaretier. In 2012 staat hij driemaal in een volle Ziggo Dome en in 2017 met Jandino Asporaat in een uitverkochte Kuip. In dat jaar moet hij voor het eerst een theatertournee cancelen in verband met zijn verslavingen. Amhali worstelt bij elkaar, zegt hij, ‘acht à negen jaar met zijn verslavingen, zit regelmatig in afkickklinieken, maar is nu clean. “Op 14 juni precies twee jaar. Op die dag stapte ik de kliniek van Jimmy Geduld binnen.”

Waarom een biografie, alles is toch al gezegd?

“Veel wel, maar niet alles, hoor. Ik ga nu met de billen bloot. Het was niet mijn idee. Marcel (Langedijk, de schrijver, red.) kwam ermee. Leek me wel leuk, een boek, net zoals ik ooit in een musical heb gespeeld. IJdel? Nou, er staat een hoop shit in, als je dat ijdel noemt… Die ellende is wel een ding in mijn leven. Het is goed om je verhaal te vertellen; zoals ik het ook fijn vindt om dat van anderen te lezen. Die boeken van Wim Kieft las ik in de kliniek. Deel twee gaat over zijn terugval. Die heb ik ook gehad. Het houdt me scherp erover te lezen en ook te luisteren naar mensen die fouten hebben gemaakt. Ik wilde Marcel meenemen naar meetings van de Anonieme Alcoholisten (AA) en Narcotics Anonymous (NA), maar dat kon natuurlijk niet.”

Waar heeft u de meeste spijt van?

“De tijd die ik niet meer terug kan krijgen. Acht, negen jaar zijn grotendeels verloren. De pijn en het verdriet die ik mijn gezin en familie heb aangedaan. Ik was er niet. Het gebruiken begon met een à twee keer per week, ging naar drie keer en naar dagelijks drie, vier gram. Het was zo erg dat zelfs de dealer zei: hallo, ik ben net geweest. Ik werd paranoïde en functioneerde niet meer. Mijn vrouw zei: waarom doe je het? Ik zei: ik moet een show maken. Het is om inspiratie op te doen. Alle grote artiesten doen het. Je hebt te maken met stress, het moeten presteren. Nu weet ik: dat gaat veel beter zonder drugs en drank. Niama is wel gebleven, hè. Ik heb echt een engel.”

Is zij de belangrijkste persoon in uw leven?

“Samen met mijn moeder. Ze kreeg mij op haar zeventiende, kwam anderhalf jaar daarna naar Nederland. Mijn vader was hier toen al een paar jaar. Van hem heb ik het muzikale, het entertainment. Maar hij had ook een andere kant. Hartproblemen, werd afgekeurd. En hij dronk, steeds meer. Ook dat heb ik van hem. Hij had een boze dronk. Niet slaan, wel schelden. Pas de laatste drie jaar van zijn leven durfde ik hem aan te spreken op zijn gedrag. Een jaar voor zijn dood – in 1994 – gingen ze scheiden. Mijn moeder en ik zijn twee handen op één buik. Mijn droom was altijd: een huis voor haar te kopen. Dat heb ik gedaan, al zegt ze nog steeds: het is jouw huis.”

Hoe ziet uw leven er nu uit?

“Ik ga nog steeds naar meetings van de NA en AA. Ben gaan sporten en bewuster met voeding bezig. Via Instagram zoeken dealers af en toe nog contact. ‘Ik heb een nieuw nummer hè’, staat er dan. Natuurlijk ga ik daar niet op in. Niama zegt regelmatig: Wat heerlijk om je weer terug te hebben. Mijn leven ziet er nu zo anders uit. Als ik nu opsta, voel ik me vrij. Geen gelieg of stiekem gedoe.”

Uw tour ligt stil door de coronacrisis. Hoe ziet u de toekomst?

“Ik moet nog 40 shows spelen van mijn tournee Waar was ik? Misschien gaat dat vanaf september, al zie ik dat somber in. Eigenlijk zou ik dit najaar mijn jubileum vieren: 25 jaar in het vak. Met 25 shows. Dat wordt hopelijk in mijn 26ste jaar. Ik had veel bedacht. Terugblikken op al die jaren, nieuw materiaal en een geweldig decor. Ik hoop dat we de draad weer oppakken, want optreden voor 30 man zie ik niet zitten.”

Zijn er ook dromen?

“Een comedy in het Engels. Ik heb zoveel kansen gehad, maar door mijn gebruik is dat er nooit van gekomen. Londen, dat zou toch te gek zijn. En dan New York…’’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden