PlusAchtergrond

Na donkere dagen gloort voor Van den Krommenacker nu weer hoop

 Na zijn faillissement in december is er een nieuwe start voor couturier Addy van den Krommenacker. Deze week gaf hij een show in Rome en opende hij zijn nieuwe werkplek, in Nuland. ‘Mijn telefoon werd afgesneden, mijn rekening geblokkeerd. Mijn zus gaf me haar pinpas, zodat ik boodschappen kon doen.’

Addy van den Krommenacker in zijn nieuwe onderkomen. ‘Ik hoop dat klanten weer vertrouwen in mij krijgen.’ Beeld ANP

Hij had zich zijn oude dag heel anders voorgesteld. Permanent wonend in Milaan, van daaruit zijn Nederlandse klanten bedienend en af en toe op bezoek bij winkels in Koeweit, Kazachstan en Spanje die zijn prêt-à-porter verkopen. Maar het lot besliste anders voor Addy van den Krommenacker (69). In december werd hij failliet verklaard, maar de Bossche couturier, die een standbeeld verdient voor zijn doorzettingsvermogen, lijkt er wederom bovenop te komen.

Zijn twee winkels in Den Bosch en één in Heusden zijn inmiddels gesloten. Uithuilen, de mouwen opstropen en weer door met hard werken en een strakke planning. Zaterdagavond arriveerde hij in Rome, de volgende ochtend was de doorpas met modellen en ’s avonds was er de show, een overzicht van zijn werk, in Palazzo Brancaccio voor tweehonderd genodigden.

Met een big smile nam hij het applaus in ontvangst (‘Zo’n opsteker al die enthousiaste mensen, dit is mijn léven’), waarna hij eigenhandig alle koffers weer inpakte, de hele zwik couture- en prêt-à-porter jurken naar een Airbnb-appartementje verkaste, en met zijn assistent uit eten ging. Deze Youlty Ismaila Jallow, ‘Ooit gevlucht uit Gambia met de droom nog eens in de mode terecht te komen’ was vanuit Milaan gekomen met een auto afgeladen met dertig jurken.

Belastingdienst op de stoep

Geld voor zo’n grootse show heeft Van den Krommenacker niet, maar hij werd uitgenodigd door Nino Graziano Luca, presentator van Rai Uno en fan, die eerder shows voor hem organiseerde in Rome, Taormina en Cosenza. Ze leerden elkaar kennen na Van den Krommenackers eerste show in Rome in 2007, toen het geluk hem toelachte.

“De couture lag in die periode in Rome een beetje op z’n gat. Valentino gaf zijn afscheidsshow, waar de hele wereldpers aanwezig was. Die had de volgende dag niets te doen en kwam daarom naar mijn show. Stond ik ineens in Mexico in de krant, uitnodigingen voor shows in Kazachstan, Dubai en Sarajevo volgden, warenhuis Neiman Marcus was enthousiast, de wereld lag aan mijn voeten. Maar doordat mijn bedrijf zo klein is en ik bijna alles zelf doe, moest ik telkens weer snel terug naar Nederland, waardoor ik geen goede verkoop kon opzetten. Ik heb nooit geld gehad voor een agent.”

Dus zette hij met weinig middelen een showroom op in Italië, waar hij verkocht aan winkels in Kazachstan, Rusland en het Midden-Oosten. Intussen voerde hij gesprekken met investeerders die grootse plannen hadden, maar uiteindelijk niet over de brug kwamen.

In 2015 stond de belastingdienst op de stoep en moest er vijftigduizend euro op tafel komen. Dankzij crowdfunding – ‘Ik heb met lood in mijn schoenen al mijn klanten gebeld’ – had hij in no time het bedrag bij elkaar en kon een faillissement worden afgewend. “Ik heb een deel van het personeel ontslagen en ik ben van zes uur ’s ochtends tot ’s nachts gaan werken. Dag in dag uit, ik móést en zou overleven, ik wilde nog één keer knallen. In die tijd liep ook mijn relatie met Bas Meulenbroek stuk, na achttien jaar. Heel erg, hij heeft altijd zoveel voor mij gedaan.”

Vorig jaar ontsnapte de couturier eveneens aan een faillissement, doordat een vrouw uit Libië de hele collectie had gekocht na zijn show in Rome. Een man uit Koeweit kocht een aantal jurken voor zijn dochter en is uiteindelijk een winkel begonnen, FSJ world, geheel gewijd aan de Bossche couturier. “Daardoor heb ik het nog een jaar kunnen rekken, maar in oktober zei mijn advocaat: ‘Addy dit gaat zo niet langer, je gaat eraan onderdoor.’”

Addy van den Krommenacker.Beeld ANP

Zieke personeelsleden

“Er wordt soms lacherig over gedaan, dat ik zakelijk niet goed ben, en dat irriteert me een beetje,” zegt Van den Krommenacker. “Ik ben zeker geen goede personeelsmanager, maar ik zit wel al vijftig jaar in het vak en heb dertig jaar lang drie winkels gerund in een land dat niet bekend staat om zijn liefde voor mode. Dat is toch maar mooi gelukt.”

“Door internet is het koopgedrag veranderd, je kunt niet meer overleven met alleen Nederlandse klanten. Kijk naar Jan Taminiau, die heeft tegenwoordig een tweede atelier in Spanje en daar een nieuwe klantenkring aangeboord. In Nederland laten mensen voornamelijk couture maken voor bruiloften of voor een groots verjaardagsfeest. Het voorjaar zit daarom altijd wel goed, maar in het najaar valt het stil. Wat mij eveneens genekt heeft, is dat ik, om kosten te besparen, al mijn verzekeringen had opgezegd. Toen zijn er drie personeelsleden ziek geworden, waardoor ik tienduizend euro per maand moest ophoesten voor salarissen van mensen die thuiszaten.”

Hij heeft gehuild, de ochtend voordat hij naar de rechtbank moest om zijn faillissement aan te vragen. “Ik wilde niet meer gaan bedelen, mensen zien me al aankomen, wéér Addy. Je voelt je miserabel. Ik heb altijd zó hard gewerkt en nu was ik weer terug bij af.”

Na zijn faillissementsaanvraag postte hij een videoboodschap op zijn sociale media. “Open kaart spelen is toch het beste. In een mum van tijd belde íedereen. Na alle interviews stond de curator op de stoep – zo’n emotionele en hectische dag. Mijn telefoon werd afgesneden, mijn bankrekening geblokkeerd, mijn zus gaf me haar pinpas, zodat ik boodschappen kon doen. Maar door alle lieve berichten en steun kreeg ik ook de kracht om terug te vechten.”

Businessplan met zus

Hij put kracht uit lichtpuntjes, zoals het kleden van ‘De Meilandjes’ voor het Televizier-Ring Gala en de positieve feedback die daarop volgde. Hij heeft hulp gekregen van diverse mensen die anoniem willen blijven, en hij heeft met zijn zus, Wilma van Osch-van den Krommenacker, een businessplan opgezet. “Zodat ik niet volgend jaar in dezelfde situatie verzeild raak. Zij is nu directeur van de nieuwe firma, ik ben in loondienst als creatief directeur, en ik werk met één vaste coupeur. Mijn voormalige advocaat gaat me eveneens begeleiden. Ik hoop dat klanten weer vertrouwen in mij krijgen, zodat ze durven aan te betalen.”

Daarnaast kreeg Van den Krommenacker hulp uit onverwachte hoek. Marijcke van Oss, eigenaar van de exclusieve woonwinkel Van Oss Interieurs en bekend van haar deelname aan SBS-programma Steenrijk, straatarm, bood hem spontaan haar Villa Maasdonk in Nuland aan, met 52 kamers en een trouwkapel, waar af en toe evenementen worden georganiseerd. “Een schitterende omgeving om mijn couture en prêt-à-porter te tonen en een showroom op te zetten. Tevens de ideale plek om maandelijks experiences te organiseren voor vrouwengroepen met mode, interieur, een hapje en een drankje, én een meet-and-greet met mij.”

En zo geschiedde het dat Van den Krommenacker maandagochtend op een spartaans tijdstip in Rome weer in de taxi stapte, om even later in Nuland tot diep in de nacht, samen met zijn familie, de laatste hand te leggen aan de grote opening dinsdagavond in de villa, waar elke print een eigen kamer kreeg. Zo was er een Out of

Africakamer, een Romantic Printkamer en een Jeroen Boschkamer, waar de jurken werden gepresenteerd op etalagepoppen overgehouden uit zijn winkelinboedel. Het enthousiasme van de 160 genodigden gaf hem ‘een enorme boost’.

Met pensioen gaan is nooit bij hem opgekomen. “Ik moet wel een inkomen hebben en ontwerpen zit in mijn bloed. Ik houd me vast aan Giorgio Armani, die is vijfentachtig en still going strong. Misschien lukt mij dat ook. Ik leef sobertjes, heb een tijdelijke woning, ik geef niets om auto’s of luxe, ik heb niet zoveel nodig. Ik leef voor mijn werk en hoop dat nu voort te zetten zonder de stress van altijd maar dat financiële zwaard van Damocles boven mijn hoofd.”

Elke print en elke kleur hebben een eigen kamer gekregen in Villa Maasdonk. Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden