PlusKlapstoel

Muzikant Thomas Azier: ‘Je moet niet aan je publiek denken’

Thomas Azier: Beeld Harmen De Jong

Thomas Azier (1987) is muzikant en songschrijver. Voor twee van zijn voorgaande albums won hij een Edison in de categorie alternatief. Op het nieuwe Love, Disorderly zoekt hij meer dan ooit het experiment.

Leiderdorp

“Hoewel ik er de eerste jaren van mijn leven heb gewoond, herinner ik me er weinig meer van. Op mijn negende verhuisden we naar Friesland, naar een dorpje van nog geen vijftig huizen tussen de weilanden. Nijeberkoop was een schok voor mij en mijn oudere broer. Met mijn ouders – mijn vader grafisch ontwerper, mijn moeder beeldhouwster – reisden we daarvoor altijd veel. We werden heel vrij opgevoed. Nu was ik als tiener de enige uit mijn klas die niet in de akkerbouw werkte. Ik vond het niet makkelijk om me aan te passen. Daardoor trok ik me steeds vaker terug in de muziek. Hele dagen zat ik achter de piano bij ons thuis.”

Groningen

“Ik ging studeren aan de Academie voor Popcultuur en verhuisde naar Groningen met torenhoge verwachtingen. Ik wilde zó graag het huis uit, aan mijn eigen verhaal beginnen. Maar binnen een jaar dacht ik: Is dit het nou? Is dit nou het leven? Zat ik daar alsnog de hele dag in een klaslokaal. Ik had het veel spannender verwacht. Ik hoorde dat er in Berlijn wel van alles aan de hand was. Ik ben letterlijk gaan googelen op Berlijnse straten. Rondkijken. Na een tijdje dacht ik: ja, laten we gaan!”

“Mijn ouders vonden dat heel moeilijk: hun 19-jarige zoon zo ver weg. Mijn vader bracht me met de auto en een tas vol onderbroeken naar mijn nieuwe huis. Hij had het echt zwaar. Misschien omdat hij voelde: Thomas gaat hier blijven. Dat klopte. Ik heb er bijna 10 jaar gewoond. En vanuit Berlijn die opleiding afgemaakt.”

Berlijn

“Toen ik net uit Nederland was vertrokken, voelde ik me geweldig, springlevend. Nu ik terugkijk was het soms best zwaar. Het voordeel van naïef beginnen is, je doet crazy dingen zonder veel over de gevolgen na te denken. Omdat mijn studiefinanciering doorliep, had ik wat geld om van te leven. En ik heb veel geschreven voor anderen. Gewoon om geld te verdienen en te overleven. Alles leek me beter dan achter een bar staan. En zo kon ik leren, bedacht ik.”

“Na een jaar of vier kreeg ik last van angsten, plotse aanvallen van paniek. Dat had te maken met de druk die ik op mezelf legde. Ik moest en zou een album maken, zelf iets presteren. Ik was ontevreden met het werk dat ik voor anderen maakte, vond wat ik zelf deed beter, maar platenlabels vonden mijn muziek veel te afwijkend. Het voelde alsof ik er helemaal alleen voor stond. Dat maakte me angstig, hoewel opgeven nooit in me is opgekomen. Uiteindelijk heeft YouTube geholpen. Mijn muziek werd niet in Berlijn, maar wel in Frankrijk opgepikt.”

Avant-pop

“Zo zou ik mijn muziek zelf niet omschrijven, hoewel avant-garde helemaal niet verkeerd klinkt. Ik werk steeds vrijer, radicaler. Love, Disorderly is een nummer zonder vocalen. Op Hold on Tight zing ik in fantasietaal, geïmproviseerde klanken. Het heeft even geduurd om te accepteren dat dit de juiste richting is. Mijn eerste gedachte was: ‘Dit is niet professioneel, lui. Ik móét teksten schrijven.’ Maar hoe meer woorden ik eraan plakte, hoe meer kracht de muziek verloor.”

“Ik maak ook geen traditionele videoclips meer. Waarom zou ik filmpjes maken waarin ik playback op mijn eigen nummers? Bij Hold on Tight koos Taiwanese regisseur Ayoto Ataraxia intuïtief voor een korte film over het verkeer in Myanmar. Ontzettend mooi. Zo wordt het geheel groter dan de twee afzonderlijke delen.”

“Maar ik wil nog steeds meedoen in de popmuziek, hoor. Ik bied al mijn muziek aan de radio aan. Van 3FM krijg ik vaak een lief briefje terug: ‘Prachtig werk, maar niet helemaal geschikt voor ons station.’ Misschien moet ik andere platformen inzetten, galeries of musea. Ik blijf op zoek. Je moet als onafhankelijk artiest uithoudingsvermogen hebben.”

Parijs

“Heb ik ook een paar jaar gewoond. Een verschil van dag en nacht met Berlijn. Dat is jong, alles kan er en je kunt je huur betalen zonder je over de kop te werken. Parijs is het tegenovergestelde. Zwaar, veel kosmopolitischer en mensen worstelen om het hoofd boven water te houden. Een dog-eat-dogmaatschappij. Ik voel me meer thuis in Berlijn, maar in Frankrijk had ik gewoon meer werk, een contract krijgen bij een grote platenmaatschappij. En ik heb er uiteindelijk ook de liefde gevonden.”

Stromae

“Alweer een jaar of acht jaar geleden hebben we samengewerkt aan drie tracks voor Racine Carrée. Dat album is geëxplodeerd, dankzij hits als Formidable en Tous les Mêmes. Geniaal gemaakt op de dunne lijn tussen mainstream en uitdaging. Hij werd zo ontzettend beroemd dat het voor hem moeilijk werd nog normaal te functioneren. Omdat ik later als voorprogramma meeging op een tournee van 35 concerten, zag ik het ontsporen. Er waren zoveel mensen die iets van hem wilden. Hij kon de straat gewoon niet meer op.”

“Ik vond het eng om te zien. Uiteindelijk ben ik blij dat ik op die leeftijd niet zo’n zelfde klap heb gemaakt, ik had het niet aangekund. Ik begreep ook heel goed dat hij helemaal stopte met muziek. Het heeft nog lang geduurd. Nee, we spreken elkaar niet meer. Hij is een andere richting op gegaan, maar ik blijf hem dankbaar voor het geboden perspectief. Dankzij hem heb ik gezien wat ik in elk geval niet wil.”

Weg bij het grote label

“Een sleutelmoment. Na twee albums voelde ik dat ik verder moest. De mensen om me heen zaten vast in een kapitalistische structuur. Muziek bij een grote platenmaatschappij maken houdt verband met hoe het verkocht moet worden. Daar wilde ik mee stoppen. Het gaat om autonoom werken, niet aan je publiek denken als je muziek maakt. Hoe meer je dat wel doet, hoe meer fouten je maakt.”

“Het was een politieke daad om te zeggen: ‘Fuck it, ik doe niet meer mee.’ Dat ging niet op die toon hoor. Bij het label zeiden ze: ‘We proberen je op de radio te krijgen, maar dat is lastig. Hoe wil je door?’ Ik had ze, expres, al een paar nieuwe, extreem experimentele demo’s gegeven. Het was van beide kanten duidelijk: ik moest onafhankelijk van dat systeem verder.”

Corona

“Ik ben flink ziek geweest. Heb een paar keer op het punt gestaan de ambulance te bellen, omdat ik bijna niet meer kon ademen. Het leek alsof er iemand op mijn borst zat, zo benauwd. En extreem vermoeid. Mijn vriendin vond het echt eng, omdat ik soms helemaal geen lucht meer leek te krijgen. Zij had dezelfde klachten, maar dan veel minder heftig.”

“Nee, getest ben ik niet, maar mijn huisarts wist het eigenlijk zeker. Het begon al in maart, ik had veel gereisd in januari en februari. Was net terug uit Rusland. Ik denk dat ik onderweg wat heb opgelopen. Ik ben best bang geweest. Vooral omdat het de eerste keer was dat ik een limiet van mijn lichaam voelde. Gelukkig trok het virus na een paar weken weg. Maar toen begon er nieuwe ellende: een longontsteking.”

“Ik heb ongeveer twee maanden in bed doorgebracht. Pas begin mei verdwenen de laatste klachten. De oude ben ik nog niet, ik ben veel sneller moe. Zingen gaat niet langer dan twee nummers. Maar het gaat eindelijk de goede kant op.”

Het 1,5meterconcert

“Een optreden voor 90 man lijkt me onhaalbaar. Hoe moet een zaal daaraan verdienen? Of ik als artiest?Het hele idee van een concert is met elkaar in het nu leven: dicht op elkaar staan, ongemakkelijkheid, geen telefoons die afleiden. Daarom ben ik geen fan van die streamingconcerten vanuit je huiskamer. Die doen afbreuk aan de mystiek van muziek. Ze komen in de buurt van dat onnozele gefilm van je eigen leven door celebrity’s op sociale media. Nee, hoe het verder moet op de livepodia, weet ik ook niet. Ik hoop dat het snel verbetert.”

Amsterdam

“Een soort Disneyland. Als je de rauwe wijken van Parijs gewend bent, valt meteen op hoeveel comfort Amsterdam biedt. Alles is makkelijk gedigitaliseerd, je kunt zelfs bij een benzinestation lekker vegetarisch eten kopen en de mensen zijn ontzettend vriendelijk en respectvol. Ik ben twee jaar geleden in Oost beland. Een verademing. Ik heb het ontzettend naar mijn zin hier. Ik hoop dat de coronacrisis de huren omlaag brengt, zodat meer mensen het zich kunnen veroorloven deze kant op te komen.”

Haargel

“Hè? Hoezo? Die gebruik ik al jaren niet meer. Hoe ik mijn haar dan zo glad naar achter houd? Gewoon, zo weinig mogelijk wassen.”

Lindsay Lohan

“Tja, wat moet ik over haar vertellen? Ze was een jaar of drie, vier terug bij een concert van me in New York. Een assistent liet weten dat ze me na afloop wilde ontmoeten. Ik twijfelde al, maar ben toch gegaan. Ze zette zonder verder veel te zeggen haar nummer in mijn telefoon en belde zichzelf. ‘Zo, nu heb ik jouw nummer ook,’ zei ze. Toen ze later inderdaad belde, heb ik niet opgenomen. Als je in de spotlights staat, zijn er altijd mensen die iets van je willen. Ik heb geleerd om dan dichtbij mezelf te blijven.”

Sinan Çankaya

“Een antropoloog? Interessant vakgebied. Toevallig heb ik me afgelopen maand verdiept in een oeroude Afrikaanse stam. Die onderhoudt een volledig gelijkwaardige samenleving. Als er iemand is die beter kan jagen dan de anderen, wordt hij daarom gewaardeerd. Maar als hij denkt privileges te kunnen opeisen, willen de vrouwen niet meer met hem slapen. Dus dat reguleert zichzelf mooi. Onze maatschappij waarin de beste altijd wint, is dus niet de enige die werkt. Daarover zou ik weleens met Sinan willen praten.”

Het album Love, Disorderly verschijnt 12 juni.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden