Plus Interview

Muzikant Rita Zipora: ‘Mijn tekst op papier voelt kwetsbaarder’

Muzikant Rita Zipora: ‘Als je echt een duurzame carrière in de muziek wilt, moet je er steeds nieuwe energie instoppen. Het neemt je leven over.’ Beeld Lin Woldendorp

In de boekenreeks Taalkunstenaars worden de mooiste en persoonlijkste songteksten van Nederlandse artiesten gebundeld, ook die van nummers die nooit zijn uitgebracht. Morgen komt het tweede deel uit, met Rita Zipora. 

Nederlandstalige elektropop, dat is wat Rita ­Zipora (32) maakt. In 2014 bracht ze haar ­debuutalbum Als ik kijk uit, in 2015 volgde het album Stroom, waarmee ze op tour ging door ­Nederland. Na die tour was ze even klaar met het muzikantenbestaan. Ze maakte nog wel liedjes, ook met andere muzikanten, maar bracht niks uit. Tot ze muziek begon te maken met dichter, muzikant en straatgenoot Robin Block. Toen begon het toch weer te kriebelen. Nu treden ze samen op onder de naam Wolken; met een zachte synthesizer en akoestische ­gitaar maken ze de meest dromerige liedjes.

Uw teksten zijn opgenomen in de reeks Taalkunstenaars. Hoe is het om uw teksten in boek te zien?

“Spannend! Als ik mijn teksten op papier zie, voel ik me kwetsbaarder dan wanneer ik ze zing. Maar het is een grote eer natuurlijk. Diggy Dex was de eerste in de reeks en hij heeft me aangedragen. Ik was meteen enthousiast. Ik ben sowieso blij met de boekenreeks omdat er meer aandacht komt voor Nederlandstalige muziek. Vroeger had je in een cd-zaak een bak met ‘Nederlandstalig.’ Daar zat dan alles in, van Nederlandse reggae tot palingpop en volksmuziek. Alsof dat allemaal hetzelfde is.”

Wat vindt u mooi aan het Nederlands?

“Het is niet dat ik de Nederlandse taal mooier vind dan andere talen, maar het is mijn moedertaal. Schrijven in de taal die het dichtst bij me ligt, vind ik mooi. Als ik Spaans was geweest had ik waarschijnlijk in het Spaans geschreven. Ik vind het belangrijk dat ik me vrij voel in de taal en dat ik elke nuance ken. Soms geeft een klein verschil of nét een andere toon iets heel anders weer. Robin Block en ik kunnen een hele middag discussiëren en puzzelen over één woord. Soms vonden we een woord gewoon te ouderwets, het moet wel spreektaal zijn.”

Waarom is spreektaal zo belangrijk?

“We wilden iets maken dat echt bij ons past, wat we ook gewoon tegen elkaar zouden kunnen zeggen. Het leuke is dat als we nu optreden met Wolken, ik nog steeds volledig achter elk woord sta. Gewoon omdat het zo dicht bij ons staat.”

U was na uw tweede album even helemaal klaar met het muziekwereldje. Hoe kwam dat?

“Het is niet altijd makkelijk om muzikant te zijn. Mijn eerste single Wasem werd goed op­gepikt, maar als je echt een duurzame carrière wilt, moet je er steeds weer nieuwe energie instoppen. Het neemt je leven over. Toen ik begon met liedjes maken, ging het me echt om de muziek, maar als je een plaat uitbrengt, moet je je vooral richten op bekend worden. Zeker in het begin zeg je overal ja op; elk optreden, interview, elke radioshow. Soms is dat leuk, maar soms ook niet. Toen ik ouder werd, ging ik andere afwegingen maken en toen mijn kindje kwam al helemaal. Je tijd wordt kostbaarder.”

U schrijft ook dat de muziekwereld harder is voor vrouwen, hoe merkte u dat?

“Ik wil vooropstellen dat het voor iedereen moeilijk is, het is een warzone. Maar vrouwen moeten zichzelf nog meer bewijzen. Zo kreeg ik eens te horen dat ik niet geboekt kon worden op een festival, ze hadden al een vrouw staan die dag. Huh? Maar hoeveel mannen heb je wel niet staan?”

“Het zijn soms van die kleine momenten waarop je op je plek wordt gezet en je zelfvertrouwen een deuk krijgt. ‘Micro aggressions’ noemen ze dat. Zo verwachten technici altijd dat ik niet snap hoe de apparatuur werkt. Ik nam altijd een grote rolkoffer vol vocale effecten mee en stagemanagers dachten dan altijd dat daar schoenen of make-up in zaten. Als ik zoiets ­vertel, is de eerste reactie van mensen vaak: ah joh maar dat valt toch wel mee? Maar als het vaak genoeg gebeurt, is het vervelend.”

Hoe was het om al uw teksten weer voorbij te zien komen?

“Confronterend! De eerste twee platen waren heel reflectief, bijna een dagboek. Kwartver­wege bijvoorbeeld, dat is een tekst over ouder worden, verwachtingen en teleurstellingen. Toen ik dat teruglas dacht ik: ooooh lord. Het zijn zaken waar ik me nu niet meer zo druk om maak, maar dat was toen mijn realiteit. Het is ook leuk om te zien hoe je bent gegroeid als persoon. Ik kwam ook heel verliefde teksten tegen. Wasem gaat over mijn man, maar toen kende ik hem pas net. Nu zijn we twee jaar getrouwd.”

Heeft de geboorte van jullie dochtertje uw schrijven beïnvloed?

“Zeker, met haar komst kwamen er weer heel nieuwe gevoelens naar boven. Ze is een jaar oud nu. Ik heb een liedje voor haar geschreven; Als je slaapt. Als ik in de buurt optreed, is ze er vaak bij. Op mijn verjaardag speelde ik in het voorprogramma van Lucky Fonz III in Paradiso Noord, ze was er overdag met het soundchecken en inzingen. Dat vindt ze fantastisch, dan kijkt ze haar ogen uit. Vrijdag presenteer ik het boek in boekhandel Van Pampus. Dan komt ze ook en ga ik Als je slaapt voor haar zingen.”

Rita Zipora Beeld -

Taalkunstenaars, Rita Zipora, Nieuw Amsterdam, €12,50, 96 blz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden